tag:blogger.com,1999:blog-306374642012-01-21T23:33:58.249+02:00Ελα κι εσυ στη χαρουμενη παρεα μας omg και 3 lol!!!it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.comBlogger3041100tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-74700789533028842282011-05-24T23:13:00.003+03:002011-05-24T23:36:44.169+03:00

Πάνω σε κάδο σκουπιδιών, με γράμματα καλλιγραφικά, αγοράζουν τα όνειρά μου. Αγοράζουν τις αναμνήσεις μου, τα δάκρυα και τις χαρές των προγόνων μου. Αυτά που κόμποι ιδρώτα γλίστρησαν από ιδρωμένα πρόσωπα και κοπιώδη χέρια, για να μπορέσουν να γίνουν δικά μου.Αγορές, δάνεια... με καλλιγραφικά γράμματα, σε ευτελές χαρτί, κολλημένο σε κάδο σκουπιδιών... Δυο λέξεις φτυσμένες καλαίσθητα, ζητάν το αίμα

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-13373443470810937872010-12-27T10:38:00.003+02:002010-12-27T11:18:50.325+02:00

Έχει μια ομίχλη έξω που σε υπνωτίζει... Κοιτώντας γύρω το τοπίο, τα μάτια τσούζουνε νωχελικά και κλείνουν. Αυτή η μαγική ομίχλη πέφτει τέτοιες μέρες μες την πόλη μας.Είναι οι μέρες που να σηκωθείς απ' το κρεβάτι δυσκολεύεσαι. Το κουρασμένο σου μυαλό με κόπο να μαζέψεις προσπαθείς εις μάτην. Συνέχεια θα σου κλέβει σκέψεις η ομίχλη και θα τις παίρνει άθελά σου να τις εξαχνώσει, ενσωματώνοντάς τες

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-40955257903501995132010-12-27T10:02:00.004+02:002010-12-27T10:18:15.310+02:00

Ανέβασε με μια βαθιά ανάσα της πνοής σου τη λαλιά. Να μου βροντοφωνάξεις τις ματιές σου να στεγνώσουν τα μηνίγγια μου από σκέψεις...Καθώς τα δάχτυλά σου σέρνονται πάνω σε τεντωμένες τις χορδές, πάνω σε πλήκτρα άσπρα και μαύρα και στα κουμπιά πνευστών από ορείχαλκο, εγώ με το μυαλό μου ταξιδεύω, μέσα σε σκέψεις έρμαια της μουσικής.Σε βλέπω να χορεύεις και ιδρώνω. Σ' ακούω να μιλάς και

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-17525330142386351432010-10-12T01:08:00.004+03:002010-10-28T11:16:58.471+03:00

Ένα φτερούγισμα περιστεριού ξυπνάει πούπουλα και σκόνες... Τα μάτια σου θα πεταρίσουν, μαζί με του πτηνού τα χνάρια, καθώς το χάος γύρω σου θα φαίνεται αναταραγμένο, αντίθετα με την καλή του καθημερινή την όψη. Μία μανία για μια Βάσω και μια θέληση για ένα χορό σε πιάνει.. χορό μαζί με τις μπουνιές σου για να σκίζεις τον αέρα... Κλοτσιές και κίνηση μανιακού, ξορκίζεις τα κακά που είναι μέσα σου

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-32430989263353542232010-09-20T13:40:00.003+03:002010-09-20T14:01:14.452+03:00

Ζωγράφισα ένα σκαρίφημα της ανάσας σου. Πάνω σε χέρια σκανταλιάρικα να πέφτει και να τους προσφέρει τη ζωή. Πνοή Θεού... πνοή Θεάς... Και δυο ζευγάρια χέρια σκανταλιάρικα...Στο πίσω μέρος απ' το γόνατό σου είναι που μ' αρέσει να φιλάω... Το ξέρω πως σου στέλνει κύματα ηλεκτρισμού... Μ' αρέσει να σε βλέπω να τεντώνεσαι και να αναριγείς... Μου δίνει αυτό το αίσθημα ικανοποίησης που παίρνεις ύστερα

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-14651424720130545732010-09-20T13:20:00.004+03:002010-09-20T13:39:29.342+03:00

Μαρτύρησα τη φευγαλέα σου σκέψη που περπάτησε σε κάποιο διάδρομο του νου μου. Συνήθισα να σε κοιτάω στα μάτια και να μιλάμε στ' άστοχα. Για κάποιον ξένο που δεν ξέρει τα τερτίπια μας, μοιάζουμε χαζοχαρούμενοι φίλοι.Εμείς γνωρίζουμε τα λόγια μας τι κρύβουν από πίσω. Σαν τα βουνά που πίσω τους μπορεί να κρύβουν νέους τόπους άφθαρτους, παρθένους... εγώ κι εσύ υψώνουμε τα λόγια μας. Για να κρυφτούνε

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-81626123035980042022010-07-29T01:59:00.002+03:002010-07-29T02:10:18.375+03:00

Συνταγή...Παίρνουμε ένα όμορφο βράδυ... το γεμίζουμε με κρασιά και φαγιά... και κουβέντες όμορφες και απαραξήγητες... Με κατανόηση και αστεία να ρέουν...Στο τέλος του βραδιού προσθέτουμε ένα μαλακισμένο τελείως σχόλιο που παρεξηγεί μια καλή πράξη με μια τελείως ιδιοτελή και μαλακισμένη από πλευράς κινήτρων πράξη...Και βουαλά... έχουμε μια πανέμορφη βραδιά που καταλήγει σε μια τελείως για τον

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-7708831378293192542010-07-15T22:11:00.006+03:002010-07-15T23:42:54.817+03:00

Χαχαχαχαχαχα... καταθλιπτικό μουνόπανο... χαχαχαχαχα...Οι αγάπες στέρεψαν και μείνανε οι άδειες σου δεξαμενές... Διψάνε να γεμίσουν επαφές κι εσύ μένεις εκεί μ' ατάιστες τις αδηφάγες σου αποθήκες... Το πλοίο σου πλέει στα κύματα της μοναξιάς... σου υφαρπάζει το μυαλό η θλίψη... θλίψη που μόνος σου και πάλι μένεις... θλίψη που μόνος σου να μείνεις πάλι θες εσύ... κανένας άλλος μα εσύ μονάχος σου

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-84921403687582916212010-07-13T12:30:00.003+03:002010-07-13T12:52:18.387+03:00

Επιστροφή από διακοπές...Δύο βδομάδες... 13 βράδια με μπύρες και σφηνάκια jack... 13 βράδια χορού μέχρι τις 7 το πρωί... με εξαίρεση ένα βράδυ που είπαμε να μην το γαμήσουμε πάλι και γυρίσαμε στις 5... 13 ανατολές με ανατριχίλες στο σβέρκο από την ψύχρα... 3 βράδια με πυρετό και μύξες από το κρύωμα μετά το πρωινό μπάνιο στη θάλασσα και το ακατάσχετο τρέμουλο... 3 ντεπόν συνοδευόμενα από μπύρες

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-1491855348592163522010-06-01T19:26:00.003+03:002010-06-01T19:39:14.130+03:00

Μισάνοιξες τα χείλη σου και βγαίνουν από μέσα τους ανάσες που συγχέονται μαζί μου... Μ' αρέσει ν' ανασαίνω τις ανάσες σου. Μου φαίνεται πως απ' αυτές μπορώ να ζω κι εγώ λιγάκι...Ζούμε σε κάτι ατελείωτες λεωφόρους... Τροχήλατα πηγαίνουν κι έρχονται, κι εμείς επάνω σε διπλές γραμμές να προχωρήσουμε δειλά προσμένουμε και πέρα δώθε με αγωνία κοιτάμε.Χτύπησα το καρφί με δύναμη στο χέρι μου. Ο πόνος

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-82295522654712202352010-06-01T00:57:00.003+03:002010-06-01T01:22:20.465+03:00

Θέλω να σου γράψω δυο ματιές μου να σου πω... πως κοίταξα το αύριο και μου είπε που να έρθω να σε βρω... Εκεί στην κοίτη κείτεσαι και βλέπω τα μικρά σου δάχτυλα τη χλόη να χαϊδεύουν σα μαλλιά...Ποιανού το άγριο κεφάλι εσύ να σκέφτεσαι? Ποιανού τ' ατίθασα μαλλιά να προσπαθείς να συμμαζέψεις τώρα που κι εγώ χτενίστηκα κι έγινα... "κύριος"...Μεγάλος ο οίστρος που σε γέννησε και οι πνοές που

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-32845009176649506012010-05-25T23:26:00.004+03:002010-05-25T23:41:08.538+03:00

Ζούμε τις ώρες μας ευοίωνα... Μέσα στο πέλαγος από πελαγωμένους πανικόβλητους κρετίνους, εμείς ανάσταση ψυχής βιώνουμε. Δεν είναι πως στον κόσμο μας πλανιόμαστε ανέμελοι, είναι που δεν τρομάζουνε τα μάτια μας απ' τις κραυγές τους...Ψυχές αντρειωμένες αντιστέκονται στην τρέλα του παρόντος τους... Γυρίζουμε τις πλάτες μας στο μέλλον τους, όπως και μάθαμε να τραγουδάμε από μικροί. Κι αν πότε - πότε

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-76689375444326713992010-05-25T00:24:00.004+03:002010-05-25T09:38:24.132+03:00

Νύχτα μου άκαρπη. Νύχτα μονάχη από σκέψεις κι οίστρο δημιουργικό... Σε κλαίω και σκέφτομαι τις λίγες σου ώρες... Αυτές τις ώρες που χαμένες άφησα να φύγουν... Αυτές τις ώρες και λεπτά που δεν αξιοποίησα... Να βγάλω κάτι από μέσα τους...Ώρες μοναχικές, σιωπηλής σκέψης οι ώρες που περνούν... που δεν τις καταγράφεις πουθενά και που πεθαίνουν μία μετά την άλλη και κανείς δεν τις εχάρηκε. Ώρες της

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-36485364378311169722010-05-18T00:01:00.003+03:002010-05-18T00:37:45.000+03:00

Μαγεμένες κορυφές βουνών αρπάζουνε τα σύννεφα σε βόλτες ουρανού γαλάζιου... Τα μάτια των βροχών ανοίγουν κλαίγοντας σταγόνες ονείρων...Τα βράδια μου σε βλέπω ανοίγοντας το σώμα μου για σένα... Η αγκαλιά μου κόκκινη μήτρα, ανοίγει για να σε δεχτεί... Τις σκέψεις μου γονιμοποίησε η ανάμνησή σου...Ζώντας το σήμερα τρέφω το αύριο, γνωρίζοντας το χτες...Ματιές που φτάνουν στα σημάδια του ουρανού...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-24689407927321296582010-05-17T12:00:00.002+03:002010-05-17T12:53:26.589+03:00

Το σώμα σου κυρτό στη θέση του οδηγού απορροφημένο... Το σχήμα του καθίσματος να έχει πάρει... Το πρόσωπό σου σα στη μέση είναι κομμένο... Με μία κόκκινη γραμμή απ' το κούτελο ως το σαγόνι...Θέλει λες να χωρίσει σε κομμάτια χωριστά... Δεξί κι αριστερό, χαμόγελο μισό... εγκεφαλικού χαμόγελο... Το ένα του μισό γυρνάει στον δίπλα οδηγό και βρίζει... Με μασημένες τις κουβέντες... Σα να μιλάς με το

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-48640856477778001242010-05-14T11:03:00.003+03:002010-05-14T11:14:30.167+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #10...Επιστροφή στα πάτρια... Αθήνα! Το μεγάλο χωνευτήρι πορνών... Κοινώς το μεγάλο μπουρδέλο! Η αγάπη μου! Δεν υπάρχει ρε μαλάκες η Αθήνα! Πείτε ό,τι

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-17110407150807304222010-05-14T10:55:00.003+03:002010-05-14T11:02:13.210+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #9...Δε μιλήσαμε καθόλου κι όμως ήρθαμε πάρα πολύ κοντά.. Ίσως πιο κοντά κι απ' όσο αντέχεται, καθότι λίγο ο συνωστισμός, λίγο ο Αυγουστιάτικος ήλιος, λίγο ο

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-61577752814837406672010-05-12T01:20:00.004+03:002010-05-12T02:07:24.049+03:00

"Μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη..."Γράφοντας τη μορφή του ουρανού, ανέβηκα το άμορφο στερέωμα του μυαλού μου... Κοιτάζοντας το άπειρο αχανές του χάους, μορφές σχημάτισαν το σώμα τους στα χέρια μου.Χνάρια αρμάτων αστρικών με κάλεσαν ν' ακολουθήσω. Ατέρμονα κινούνται σε συμπαντικές τροχιές, χαράζοντας τα όρια του αμέτρητου μεγέθους... Τα σύνορα γκρεμίστηκαν στα μέσα μου...Μονάχο σύνορο ορίζω τον

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-28566747483011772222010-05-10T10:57:00.004+03:002010-05-10T11:24:34.057+03:00

Γνώρισμα μέγα η ουλή στο σώμα σου. Θα την κοιτάζω νοερά και θα θυμίζει πάντα εσένα. Καθώς αιματηρές πληγές θα καθαρίζω, θα φέρνω πάντα στο μυαλό μου τη δική σου. Θυμάσαι που καθόμουνα για μέρες στο προσκέφαλό της κλίνης σου?Να σου χαϊδεύω τα μαλλιά και να προσέχω τις ανάσες σου. Με φόβο και ανησυχία για κάθε ακαθόριστη μικρή ανάσα... για κάθε στεναγμό σου να στενάζω δυο φορές... Έμεινα εκεί

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-91539462429842510172010-05-07T11:16:00.004+03:002010-05-07T11:56:58.160+03:00

Μέρος του νεοφώτιστου μυαλού σου πηγάζει από τη σκέψη μου την αειφόρο... Χλομιάζουν στα κανάλια σου οι λέξεις και του ζοχαδιασμένου υλικού το μένος ξεσπαθώνει...Αγνάντι σε κοιτάζουν μάτια ορθάνοιχτα και μυριοφορεμένα γάντια, χτυπάνε δάχτυλα άσπρα, ρυθμικά πάνω σε ξύλα τραπεζιών μαόνινα, τριμμένα από το χρόνο και τους χτύπους.Ζαλίζεσαι, χάνεις τα λόγια σου για λίγο, μα ξανά... μιλάς και πάλι

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-39971230088467816172010-05-06T10:37:00.002+03:002010-05-06T10:58:42.267+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #8...Αυτό το κλισέ πως "Πρέπει να σου στερήσουν κάτι για να το εκτιμήσεις"... ώρες ώρες μου σκάει τόσο επίπονα στο μυαλό... Τόσα μικρά γαμημένα πραγματάκια...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-72896243495041478812010-04-29T02:48:00.006+03:002010-04-29T15:54:24.895+03:00

Τόνος...Δε φαντάζεσαι πώς ένας τόνος μπορεί να αλλάξει τα πάντα... Πώς ένας τόνος μπορεί να βαρύνει τόσο?Μα τι λες? Να βαρύνει τόσο? Μα... μιλάς για έναν τόνο...Ένας τόνος αλλάζει το νόημα... Ένας τόνος αλλάζει τη σκέψη... Τον ρουν... Τον ειρμό και...Ένας τόνος αλλάζει πάνω απ' όλα τη μουσική...Η απουσια του τονου γκριζαρει τα παντα... Ολα στο πατωμα διχως πνοη... Ενας τονος αλλαζει τη γυμνια...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-34071942362492249002010-04-27T22:43:00.004+03:002010-04-28T10:44:18.716+03:00

"Γαμημένη συνήθεια...καναπές...τσόντες και καφές...κι η ζωή μου με πνίγειτο κορμί μου σαπίζει..."Λουπάρει εδώ και μέρες το τραγούδι αυτό του Στόκα... Δεν ξέρω γιατί μου αρέσει τόσο... Ίσως γιατί έχω, όπως και οι περισσότεροι, περάσει μια τέτοια φάση... αν και τώρα δεν είμαι σε αυτήν... Τουλάχιστον όχι τελείως... Αλλά με βαράει κατευθείαν κάπου μέσα μου το γαμημένο... και λουπάρει ξανά και ξανά...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-60722067754811959662010-04-26T23:29:00.005+03:002010-04-27T00:04:24.745+03:00

Hiho...Κάθομαι και σκέφτομαι τι μας συνδέει με την πραγματικότητα... και ποια είναι αυτή? Η πραγματικότητα είναι ακαθόριστη μάλλον... Ο καθένας έχει και μία πραγματικότητα... Είναι σαν τις απόψεις στην Ελλάδα... Έχεις κωλοτρυπίδα? Έχεις και άποψη και φυσικά και πραγματικότητα...Μερικές φορές κάθεσαι και παίρνεις τη δική σου πραγματικότητα πιο σοβαρά από τις άλλες... Αλλά αν δεν είσαι τελείως ζώο

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-69306079689403764352010-04-23T10:25:00.004+03:002010-04-23T10:37:33.351+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #7...Πέτρινο χώμα και ο σκύλος κάτω απ' του προβολέα τις βολές τις φωτεινές, να ξύνει κάποιο από τ' αμέτρητα τσιμπούρια του... Φώτα παντού να σκίζουν το σκοτάδι.

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-63511062354696678402010-04-22T10:06:00.005+03:002010-04-22T10:46:18.635+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #6...Αραχνοΰφαντες μορφές με στοίχειωσαν. Μες το θολό, καφέ νερό, πνιγήκανε οι τελευταίοι λυγμοί μίας αράχνης. Αυτή η ίδια που μου ύφαινε την ύπαρξη... Μαζί της

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-65951702111180940132010-04-21T10:15:00.005+03:002010-04-21T10:38:16.523+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #5...Γνωρίσανε οι παλάμες σου το χώμα... Μαζί με το νερό τα ένωνες και η φωτά που καίει μέσα σου τους έδινε μορφή, πριν η φωτιά απ' το καμίνι σου τα απαθανατίσει. Χώμα..

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-1603221019193076362010-04-19T10:56:00.004+03:002010-04-19T11:07:12.983+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #4...Άφησες τον αέρα να σε πάρει μακριά. Το ιδρωμένο σου κορμί το στέγνωσε... Τα δάκρυα τα στέγνωσε, η όψη σου στέγνωσε κι αυτή...Εκεί ψηλά ο ήλιος σ' έψησε. Σκλήρυνες.

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-61826290177451856282010-04-18T11:41:00.006+03:002010-04-18T11:56:45.237+03:00

Κυριακή σήμερα και την Παρασκευή και το Σάββατο βγήκα ως το πρωί... είχα καιρό να το κάνω σερί... Το κρασί να ρέει... οι μπύρες και τα σφηνάκια επίσης...Υπό άλλες συνθήκες μπορεί και να με πιάναν τα υπαρξιακά μου και να άρχιζα να σκέφτομαι μαλακίες τύπου "Δεν είναι ζωή αυτή που κάνεις", "Και τι κατάλαβες, πάλι μόνος γύρισες σπίτι" και ό,τι άλλη μαλακία χωράει το μυαλό σου...Όμως, σε αυτή τη φάση,

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-59335103372973454622010-04-17T22:50:00.000+03:002010-04-17T22:55:15.420+03:00

Τις προάλλες με αϋπνίες να μη με αφήνουν να κοιμηθώ... (σώπα αυτό σημαίνει αϋπνία?) καθόμουν και αναμασούσα το παρελθόν... το πρόσφατο σχετικά, διαβάζοντας παλιά μου ποστ και τα σχόλια (ναι κάποτε είχα και τέτοια...).Χμ... μαλακία και γεροντίστικη μάλλον θα ακουστεί... αλλά those were the days... Όλα έτσι πιο αθώα... περισσότερος ενθουσιασμός, πιο μικρή και οικογενειακή κοινότητα η blogόσφαιρα...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-64040032364147484632010-04-06T01:41:00.008+03:002010-04-06T21:09:58.004+03:00

Τις βραδινές στιγμές που σκέφτεσαι πάντα τα χειρότερα... έρχονται να σε βασανίσουν κι οι χειρότεροί σου φόβοι... Λιγάκι πριν να κοιμηθείς... αργοσέρνονται οι δράκοι σου, οι προσωπικοί δικοί σου δράκοι... Γυρνοβολάνε το κρεβάτι σου και ψιθυρίζουν τους ακατανόμαστους φόβους σου...Η μοναξιά σου κερδισμένη άξια... στο δρόμο το μοναχικό σου που επέλεξες, οφείλεις να σταθείς αγέρωχα... Χωρίς κανένα

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-54119571114543133742010-03-29T11:15:00.004+03:002010-03-29T11:44:52.003+03:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #3...Αγκομαχώντας πάνω στο βατήρα, κοιτάς με αγωνία τα τελευταία βήματα που σε χωρίζουν απ' την πτώση στο νερό, με καρχαρίες σε κύκλο να σε περιμένουν. Πεινάνε... Το ξέρεις

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-36562099452383737472010-03-24T09:36:00.003+02:002010-03-24T09:46:05.245+02:00

"Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την ευλύγιστη να ρέει σε κάθε κίνηση..."ΡΟΔΟΣ POST #2...Σήμερα είδα το πιο ψηλό φεγγάρι. Στεκόταν από πάνω και με κοίταζε. Του έκλεισα το μάτι πονηρά και χαμογέλασε. Του χαμογέλασα κι εγώ... Το επιβάλαν οι καλοί μου τρόποι

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-34372831605588024732010-03-23T08:57:00.003+02:002010-03-23T09:14:53.391+02:00

As promised... Ξεκινάω να ποστάρω ό,τι έγραψα τους μήνες που ήμουν στη Ρόδο... Το πρώτο που έγραψα, ήταν ένα μικρό κειμενάκι το οποίο θα ήθελα να βάζω σαν εισαγωγή σε κάθε ποστ που αφορά στην περίοδο αυτή :) Here we go..."Μοναχική μου συντροφιά τετράδιο...Φεγγαροφωτισμένη μου σκιά αχνή, ψιλόλιγνη, διαγράφεσαι στο φαγωμένο απ' τα πατήματα τσιμέντο.Σκληρή και κρύα ξιφολόγχη, με τη σκιά σου την

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-50489436594417265552010-03-22T16:47:00.003+02:002010-03-22T17:01:36.093+02:00

Ψευδαίσθηση αναμενόμενη, χάση και φέξη... Ζαλίζομαι, μουδιάζω, μουδιάζω...Δε νιώθω καν το πρόσωπό μου και τα χέρια κρύα να χτυπάνε πλήκτρα πιο κρύα... Η Άνοιξη ήρθε και μαζί της έφερε το θάνατο... γαμώ? μπααα...Ζέστανε τα κρύα πέταλα, λουλούδια πράσινα μενεξεδιές κορφές να σβήνουν... Τα χειμερινά σκουπίδια αφήσανε στη θέση τους εμέ... Βγαλμένος μέσα από τα απορρίμματα... απόρησα σε κοίταξα και

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-57068907760287234622010-02-25T07:41:00.004+02:002010-02-25T07:45:40.772+02:00

Τραγουδούν τα λελεδόνια... που στην καθυστερημένη αργκό τωνε φαντάρων σημαίνει πως απολύομαι... και τρελαίνομαι(?). Αυτό σημαίνει πως θα ξαναρχίσω και να γράφω... ξεκινώντας μάλλον με μια ανάρτηση όλων των μαλακιών που έγραψα όσο ήμανε φαντάρος... (μία και σήμερα!).Ελπίζω να μην έφερα τον πανικό από τον πολύ ενθουσιασμό που επάθατε που θα ξαναγράψω... παίζει να μην κοιτάει καν κάποιος πλέον αλλά

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-87564316357209639472009-11-15T19:28:00.003+02:002009-11-15T20:03:04.236+02:00

Εχτές το βράδυ ο ύπνος μ' εγκατέλειψε... Καιρό είχε τούτο να συμβεί... Μια αίσθηση του ανολοκλήρωτου με περιδιάβαινε απ' την κορφή ως τα νύχια κι οι νότες μου στ' ακουστικά για πρώτη τους φορά δε με κοιμίσανε...Ούρλιαζα διάλειμμα κι ουδείς εσυγκινήθη... Απεγνωσμένα έψαχνα τα είδη γραφικής μου, μα ο σκοτεινιασμένος θάλαμος με περιέπαιζε και άφηνε τον πόθο μου ανεκπλήρωτο να χάσκει... Του 'δωσα μια

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-16340789100276987002009-11-15T19:01:00.009+02:002009-11-15T20:01:25.307+02:00

Τιμωρημένος επί μήνες σε κλειστή θολή σπηλιά με τις ελεύθερές σου ώρες σκοτωμένες... Ανοίγεις θρύψαλα πανιά να φύγεις μια δυο ώρες... Οι θάλασσές σου είναι κλειστές και επικίνδυνες... Τα μάτια σφαλιστά σε συνεπαίρνουν σε ταξίδια νύχτια, άυπνα, σκοτεινά κι αφέγγαρα...Ανατολές προσμένεις και τη βάρκα της βοήθειας προσμονείς... Αυτή θα σε σαλπάρει σα θα έρθει, μα για το πού και πότε δε σου είπαν...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-5341408604168436502009-06-13T17:04:00.007+03:002009-06-13T18:36:50.391+03:00

Τα παρακάτω τα έγραψα όσο ήμουν στο στρατό... Οφείλω να πω πως στην πορεία ο στρατός έγινε πολύ πιο ευχάριστος τόσο λόγω του ότι συνηθίζεις, όσο και λόγω του ότι στο κέντρο που είμαι οι αξιωματικοί είναι μια χαρά στην πλειονότητά τους, αλλά κυρίως λόγω των παιδιών που γνώρισα όσο ήμουν στο κέντρο...Παίδες... δε θα την πάλευα με τίποτα χωρίς εσάς... σας ευχαριστώ πολύ για τις ώρες που έχουμε

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-7458932459395614412009-06-05T11:05:00.004+03:002009-06-05T14:47:29.067+03:00

Ο πανδαμάτωρ στρατός με κάλεσε στη ζεστή και φιλόξενη αγκαλιά του... Το κάλεσμά του, και γενικώς η όλη σχέση μας, ήταν επεισοδιακό...Κανονικά η αναβολή μου έληγε το 2010... την έκοψα για να μπω και να τελειώνω... Δήλωσα πως θέλω να μπω τον προηγούμενο Νοέμβρη (2008) στις ειδικές δυνάμεις και συγκεκριμένα στα ΛΟΚ... Ξέρω ξέρω... δεν είμαι στρατόκαβλος... το αντίθετο μάλλον είμαι... αλλά αφού θα

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-87896492318193077942009-05-09T04:23:00.003+03:002009-05-09T04:47:40.846+03:00

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]> <![endif]--> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman";

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-15008314422731965552008-12-16T17:23:00.002+02:002008-12-16T18:14:44.048+02:00

Μουδιασμένες αισθήσεις... Μουδιασμένο μυαλό και σώμα... Σχεδόν παραπατώντας ανεβαίνω τα σκαλιά. Η πέτρα κάτω από τα πέλματά μου γνώριμη. Βγαλμένη από την πάτρια γη. Βγαλμένη από ένα κομμάτι γης αρχαίο και πλούσιο. Ξακουστό και ξέχωρο.Στρογγυλό μαύρο τραπέζι. Μοντέρνο μέσα στο αρχαίο. Μοντέρνο έπιπλο έγκλειστο σ’ αρχαίο περίβλημα. Τα μεγάλα τζάμια σου αφήνουν έκθετη στο βλέμμα σου την πανοραμική

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-79675826049192795572008-11-29T22:04:00.004+02:002008-11-29T22:45:08.284+02:00

Ένα πιάνο παίζει μέσα στο τίποτα... Εν αρχή ην το πιάνο... Ο βιρτουόζος μουσικός έχει κλειστά τα μάτια του... Οι νότες του ξεχύνονται απ' το πιάνο... Με κάθε πάτημα πλήκτρου παίρνουν ζωή για λίγο πριν χαθούν... Με κάθε πάτημα του πλήκτρου ξεπηδά κι ένα αστέρι... Κοσμογονία... Το πιάνο με φοβίζει... δεν ξέρω γιατί... πάντα μου προκαλούσε ένα μελαγχολικό φόβο... Παιδικά τραύματα φίλε μου... ποιος

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-54802349520519343132008-11-21T15:43:00.002+02:002008-11-21T16:02:03.558+02:00

Ξύπνησε πάλι το ακατέργαστο εγώ σου! Φλόγες πετάγονται απ' τα πρώην σβηστά και κρύα μάτια σου... Μεταλλικές οι νότες σε ξυπνάνε... Αδράχνεις πάλι τη ζωή απ' τα μαλλιά και καβαλάς τους κεραυνούς των ουρανών σου...Μονάχος ξέρεις το καβάλημα να κάνεις. Μονάχος ξέρεις πώς το δρόμο να διαβείς. Μονάχος με δυο βακτηρίες που σύντομα θα γίνουν μία και μετά καμιά. Θα τις πετάξεις από πάνω σου να

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-69581393168918893942008-10-20T09:45:00.006+03:002008-10-20T10:25:51.950+03:00

Μαζεύτηκαν μαύρα πουλιά στον ουρανό της θλίψης σου... Μονάχα οι ανακλάσεις των ματιών τους τα προδίδουν, καθώς το λαμπερό σου βλέμμα αστράφτει μέσα τους... Εσύ τα κάλεσες και πάλι να τραφούν από τις σάρκες σου, ανακυκλώνοντας τα ίδια υλικά για να τραφούν κι αυτά κι εσύ και ο μανιακός ο εαυτός σου...Στον κήπο σου έχει μονάχα ένα χειμώνα... οι εποχές δεν εναλλάσσονται... Κάποτε στέρησες από μικρά

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-26380734225445966272008-10-14T14:37:00.003+03:002008-10-14T14:46:50.693+03:00

Όταν όλα τα όνειρα σταμάτησαν να παίζουν στο μυαλό της, αναγεννήθηκε στα μάτια της η πίστη στο αληθινό... Παρόλα αυτά ξεκίνησε αεικίνητη να πριονίζει το κλαρί κάτω κι ανάμεσα από τα δυο λιγνά της πόδια...Οι βασκανίες δεν την πιάναν πια, ούτε οι κατάρες... ούτε οι ευχές... Ξεκίνησε να υπάρχει αντικειμενικά και μόνο! Ανάμνηση παλιά η ονειρική της η αυθύπαρξη... Το κεφάλι της περήφανο πια στέκεται

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-53118427677368241382008-10-13T16:15:00.003+03:002008-10-13T16:41:52.354+03:00

Χίμηξαν τα γινάτια σου να μας αρπάξουν το λαιμό... Ανήσυχες εκδηλωμένες σκέψεις επιχρύσωσαν τα χάπια μας... Ουρανοπρόσαλλη αγάπη αναπτύσσεται μέσα στον κόρφο μας... κι εμείς κοιτάζουμε αλλού... Ζέστανε με τα χνώτα σου τα τζάμια της καρδιάς μου... Πάνω στο θόλωμα μπορείς να γράψεις ό,τι θες... Μπορείς να γράψεις "Θέλω πλύσιμο" στη σκονισμένη μου έκφραση που μένει μόνη να μιλά στον εαυτό μου... *

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-54444995443731177792008-07-22T15:56:00.003+03:002008-07-22T16:19:36.585+03:00

Ανθρωποφάγα λόγια καταβροχθίζουν μια ανθρώπινη σιωπή. Χρώματα που λυμαίνονται το άσπρο ξεφλουδίζουνε. Τα χέρια σου μείναν να κρεμάνε κάδρα σε καρφιά δίχως μύτες. Τα δόντια της αλλοτινής ματιάς σου πέσανε.Χτύπα με στο κεφάλι να ματώσω τη σοφία μου. Άρπαξε τα φτερά της νιότης μου να πέσουν σφαγιασμένα. Της οργής την οργίλη αντίδραση προκάλεσαν τα δάκρυά σου. Κροκόδειλοι με θάρρος εξανίστανται...Μια

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-85169758482522843022008-07-20T17:48:00.002+03:002008-07-20T18:06:03.217+03:00

Αφαίρεσε από το χρώμα μου το μαύρο οίστρο απαρέγκλιτης ασχήμιας. Τα χρώματά σου ας συμπέσουν με το είναι μου. Καθώς τα μάτια σου θα πέφτουν πάνω μου εγώ θα λάμπω μέσα από τις φλόγες μου. Από τις στάχτες μου θα αναγεννηθώ το μύθο του πουλιού θυμίζοντας στον κόσμο.Αρχηγικά φερόμενος τους δύο κόσμους μας θα ενώσω. Τον αντρικό το ρόλο παίζοντας σε θηλυκό παιχνίδι. Με μάτια σταθερά τα μάτια σου να τα

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-46880538664594964752008-07-17T10:14:00.004+03:002008-10-13T16:14:36.828+03:00

Γέμισα ένα πλοίο με φωτιές μαινόμενες... Άσπρες μισόγιομες φωνές με ανασαίνουν. Από τα μάτια σου καθρέπτισα όλη μου τη ζωή... Καθώς τα βλέφαρά σου κλείνουν νιώθω του θάνατου την αγκαλιά να σφίγγει. Μονάχα μια ανάσα έμεινε... Να θυμηθώ να σβήσω το κερί...Χτύπησαν στα πατώματα τα πτώματα των ζώων... Των ζώντων όντων τα ουρλιαχτά, αποχαιρέτησαν τις αδερφές ψυχές τους. Στο δάσος το βρεγμένο από την

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-67255517186204182532008-06-19T11:23:00.004+03:002008-06-19T11:29:51.344+03:00

Ναι... γεια...Έχω να ασχοληθώ με το γαμοblog κάμποσες μέρες... Αυτές τις μέρες έτρεχα με τη δουλειά... Έχω ψιλογαμηθεί γενικώς... Έχω κόψει και το τσιγάρο... Εδώ και κανά μήνα... Από 60 τη μέρα στο μηδέν... Μπαμ και κάτω κι άντε γεια... Ναι... ακόμη θέλω σαν πούστης να καπνίσω κάποιες φορές... την παλεύω όμως...με το blog πάλι δεν την πολυπαλεύω... Δεν έχω τα κουράγια να μπαίνω και να διαβάζω...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-5541545063116286332008-05-27T11:31:00.006+03:002008-05-27T11:55:15.967+03:00

Καλημέρες... Πριν από κάμποσο καιρό... κάτι μήνες βασικά... μου στείλαν ένα mail από τον artbomber και μου ζητούσαν να στείλω ένα κείμενό μου με τίτλο "Το ομορφότερο όνειρο" (or something...) προκειμένου να γίνει μια ηλεκτρονική έκδοση βιβλίου από διάφορους blogger... Αφού έκανα μερικές ερωτήσεις για να δω αν υπήρχε κάποιος στόχος για λεφτά από την εν λόγω έκδοση... (ναι είμαι τόσο ψώνιο μαν...)

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-58022836261565656932008-05-19T12:16:00.004+03:002008-05-19T15:10:03.385+03:00

Δυο άνεμοι σκυφτά πιασμένοι χέρι χέρι, ξημέρωσαν στα μάτια ενός παρμένου λυκαυγούς. Σε λάκκους μέσα πεταμένους, τους κρατούσαν δέσμιους, μα η φωνή τους και η θέληση σπάσανε τα δεσμά κι ισοπεδώσανε τη γη που τους κρατούσε... Πιαστήκαν χέρι χέρι και μ' ουρλιαχτά και κουρνιαχτό ξεχύθηκαν στα ουράνια τα αιώνια ελεύθερα. Τους άρεσε να τριγυρνούν ανάμεσα σε βράχια στενωπά, να ακουμπάν ο ένας το αέρινο

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-24226770641280307052008-05-12T10:50:00.007+03:002008-05-12T11:07:25.960+03:00

Η πόρνη σκέψη σου εκτοξεύεται για λίγο, μα σαν τον πίδακα από σπέρμα μαλακίας, σύντομα επιστρέφει κατά πάνω σου και στη νωθρή κοιλιά σου προσγειώνεται(?)... Τα μαλθακά σου τα ματάκια κλείνουνε για δυο στιγμές, να απολαύσεις αδερφέ μου την καλή σου τη βολή! Πετυχημένη μαλακία, τύφλα να' χει το γαμήσι, που λέει κι ο θυμόσοφος λαός κι αυτό είναι μονάχα ίσως ό,τι κράτησες απ' τη συλλογική μας σκέψη

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-49408340997490396302008-05-12T10:26:00.005+03:002008-05-12T10:49:02.039+03:00

Έλα ρε φίλε... τι μας λες?Συμβολικά περίμενες σε κάτι σκάλες που συστρέφονταν να βρουν τον ουρανό, κάτω από ένα σκοτεινό ταβάνι. Τα βρώμικα σκαλιά, σού θύμιζαν τα μέσα σου, τότε που ανερχόμενος ακόμη ενήλικας, πάλευες με τον έφηβο εαυτό σου. Οι κολλημένες τσίχλες σε αηδίαζαν... Το ίδιο και η προσπάθεια που απαιτούσαν να τις ξεκολλήσεις... Έλα μετά το γεύμα σου να σου ρευτώ στη μούρη τις απόψεις

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-18453249349938251362008-05-10T12:01:00.004+03:002008-05-10T12:31:38.595+03:00

Μέτρησα τ' άστρα και μου βγήκανε λειψά... Μπερδεύτηκα. Δεν ξέρω αν είναι επειδή κάποια πεθάνανε ή επειδή τα φώτα που ανάψαν δε μ' αφήνουν να τα δω. Στεναχωριέμαι όταν πεθαίνει κάποιο άστρο μου. Σα να μειώνονται οι ανάσες μου αισθάνομαι... Στερεύει λες ποτέ ο ουρανός? Όταν βάζει τα κλάματα εμείς χαιρόμαστε κοιτώντας πεφταστέρια... Τι σκληρή ανθρωπότητα!Ακούω να μιλάς κάπου στο βάθος του μυαλού μου

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-77015856984284512022008-05-09T15:50:00.003+03:002008-05-09T16:06:33.107+03:00

Βρε μαλάκα... αδερφέ, γιατί πας να βουτήξεις στο σκοτάδι? Γιατί κλείνεις την πόρτα σου στα μούτρα μου και όλων μας μαζί? Το βαρύ της ξύλο μου θυμίζει στοιχειωμένο σπίτι με αράχνες από θρίλερ... Αφού δεν είναι αυτό εσύ... Εσύ είσαι φως... Με τις μαυρίλες σου, το ξέρω... αλλά το φως κυριαρχεί και σου χει δώσει εντολή με όρκο δικό σου... Μην το ξεχνάς.Παίρνεις τηλέφωνο να πεις πως είσαι χάλια... και

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-88955136946016491212008-05-06T10:13:00.002+03:002008-05-06T11:07:28.350+03:00

Μετά από δέκα μέρες διακοπές... χτες έγινε η πανηγυρική επιστροφή στη δουλειά :S Ναι, ναι... με χάλασε απίστευτα πολύ... Δεν είχα κουράγιο για τίποτα λέμε. Τελικά είναι μαλακία να λείπεις για τόσο πολύ και να μην είναι καλοκαίρι... Η επιστροφή και η προσαρμογή είναι επίπονες διαδικασίες.Παρόλα αυτά πέρασα γαμώ αυτές τις μέρες που έλειπα... Όχι πως σε νοιάζει και πολύ αγαπητέ αναγνώστη... αλλά

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-5892922461656772022008-04-21T15:07:00.004+03:002008-04-21T15:49:06.359+03:00

Χρυσόμυγα που σε κρατάω δεμένη με μια φτηνή κλωστή από το πόδι... Σου δίνω ζαχαρόνερο κι εσύ μου δίνεις πτήσεις σε κύκλους που προσδιορίζω μόνο εγώ ρητώς. Ανάλογα με το πόση κλωστή θα σου αφήσω, ο κύκλος είναι μεγάλος ή μικρός... Κι αν κάνεις πως για λίγο δεν πετάς ενώ εγώ το θέλω... Απλώς γυρνάω την κλωστή σου εγώ...Είσαι ακίνδυνα όμορφη. Να με τσιμπήσεις δε μπορείς. Να σπάσεις την κλωστή σου...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-62952043337434557182008-04-18T19:40:00.000+03:002008-04-18T07:50:06.644+03:00

Θυμάσαι τις αυγές που με του ήλιου τις αχτίδες περιπαίζαμε τα σκοτεινά βουνά? Θυμάσαι που τις λέξεις μας τις ντύναμε με πλουμιστά ηχοχρώματα και διακανονισμένες νότες? Η ομορφάδα σου ανάλαφρη ξόρκιζε τις ασχήμιες της καρδιάς μας κι η λογική μου η τετράγωνη έδινε σχήματα στις άμορφές τους σκέψεις.Αν λογικά τώρα σκεφτόμασταν, η απογοήτευση θα ήταν δεδομένη. Γι' αυτό και κλείνουμε τα μάτια και τ'

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-80219674464434507482008-04-18T07:53:00.003+03:002008-04-18T08:09:04.041+03:00

Φοβήθηκες μια μαύρη μακρακόμη, να σε οικτίρει για ψεγάδια φευγαλέας ομορφιάς. Τα μάτια σου μισάνοιχτα ορίζανε το φως μου. Η ανοιγμένη πόρπη σου ν' αφήνει το χιτώνα σου σε γλίστρημα που φάνηκε να διαρκεί αιώνες... Σουρούπωσε στη σκέψη μου κι ένας γλυκός, βαρύς και γνώριμος, ύπνος με συνεπήρε...Χίμαιρα πούθε να ξεπρόβαλες? Τώρα που μπόρεσα εν τέλει να προσπαθήσω να' μαι άνθρωπος... Τώρα που όλα

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-57714051486741573452008-04-18T07:00:00.000+03:002008-04-18T07:50:24.276+03:00

Φυλακισμένα χρόνια τώρα χνώτα που πασχίζουνε απ' το στόμα σου να βγουν. Μαζί τους κουβαλούν δυο τρεις σου σκέψεις. Να τις εκφράσεις το προσπάθησες μα εκείνες σου αρνήθηκαν πεισματικά. Όπως ένα μικρό παιδί που κρύβεται πίσω απ' τις μάνας του τη φούστα, κάθε που πάει να το συστήσει στους "μεγάλους". Έτσι κι οι σκέψεις σου μικρέ "διανοητή", φοβούνται να παρουσιαστούν στων τρομερών των ειδημόνων το

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-40500811086498243132008-04-07T10:58:00.002+03:002008-04-07T11:42:05.799+03:00

Κλώθουν τα χέρια σου ανταριασμένα τόπια από κλωστές φιλήδονης αυτοεκτίμησης. Γάτες αράθυμες παίζουν μαζί τους στα πόδια σου.Οι φωτισμένες κοιμισμένες άνοιξες, ανοίξανε τους ουρανούς τους να χυθούν ποτάμια ζωογόνας δύναμης και να ξυπνήσουν τη χουζούρα φύση. Μεγαλεπήβολα τα σχέδιά της και για φέτος. Καμβάδες με χρώματα κάθε λογής. Μυρωδιές αρωμάτων που μεθούν τα έντομα, τις προξενήτρες των φυτών.

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-49360952134952810072008-03-14T12:59:00.003+02:002008-03-14T13:35:08.166+02:00

Ζούμε από βλέμματα ονειροπόλα... οι μάχες τους χαρίζουν μας πνοές... Οι ανοιχτές τους πόρτες μας καλούνε μέσα, άλλες να ζήσουμε ακριβές νυχτιές...Τα ύφαλα του νου σου με πληγώσανε, ανοίξαν τρύπες σ' όλα μου τα στεγανά... Χύθηκε με ορμή της σκέψης σου ο χείμαρρος βυθίζοντάς με στη σιωπή... Αρχόντισσα πού χάθηκες, σε εξορίες μαύρων μυστικών? Οι ανάσες σου που πίσω άφησες, στοιχειώνουν τα δωμάτια

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-46651777506904539732008-03-12T14:21:00.002+02:002008-03-12T14:46:31.817+02:00

Πάλι με τις άρπες σου ξανοίχτηκες σε μπλε βαθύ, αέρινο και αφρισμένο σύμπαν. Το σιγοτραγουδούσαν οι μορφές τις ανύπαρκτής σου έμπνευσης. Η ανοιξιάτικη βολή σου τέλευσε τα μισοπεθαμένα χειμωνιάτικα τριξίματα χιονιού. Κάτω απ' τα πόδια σου περνάνε εδάφη ανεδαφικά, που μάτιασαν με τις φωνές τους τα μισάνοιχτά σου τα παράθυρα.Ζωήρεψαν τα βλέμματα και χάθηκαν σε φλόγες παγερές από ματιές ονειρεμένες,

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-64594177901109259812008-03-07T04:27:00.005+02:002008-03-07T04:54:56.014+02:00

Τέσσερις μαύρες Άνοιξες, διαδέχτηκαν η μια την άλλη... Τα άνθη κείτονταν στη γη, σκυμμένο το κεφάλι. Αναπολείς απολογίζοντας απώλειες και κέρδη... Φαινόταν στα μαχαίρια σου τα μαραμένα μέλη...Οχταποδίζεις τις μυρτιές, τα χίλια μύρια κάλλη, ανοίγοντας παλιές πληγές, μου ανοίγεις το κεφάλι... Χτύπα γοργά, χτύπα σκληρά, οι χτύποι σου ν' ακούνε... την απαράμιλλη καρδιά του σύγνεφου τα δούνε...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-48786937229194362392008-03-07T00:46:00.004+02:002008-03-07T01:17:44.428+02:00

Τη νύχτα τούτη την ξενύχτισσα... τη νύχτα τούτη που προβλέπεται μακρά... αδημονώ να τηνε ζήσω...Μέσα στο χάος του μυαλού μου, περιδιαβαίνουνε σφαίρες οι σκέψεις σκίζοντας φαιά ουσία και νευρώνες... Πολλά γιατί μαζεύονται... Πολλά γιατί και καθυστερημένες, σκονισμένες, υποχρεώσεις, ντανιάζονται η μία πάνω στην άλλη... Η αναβλητικότητα πονάει πιο πολύ από τον όποιο καταβαλλόμενο μόχθο του επί τόπου

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-21221970140191155762008-02-29T11:07:00.000+02:002008-02-29T11:09:02.562+02:00

Κατάρα κι αυτή! Να είσαι πρίγκιπας λέει και να μη μπορείς να ζήσεις τη ζωή του απλού υπηκόου – πολίτη… Παλιοκατάσταση ε? Μου φαίνεται πως έχω ακούσει ή έχω δει σε ταινίες, αρκετά παραδείγματα, κυρίως πιτσιρικάδων – μελών βασιλικών οικογενειών που μεταμφιέζονται και βγαίνουν να ζήσουν για μερικές μέρες τη ζωή των απλών πολιτών… Διάβασα σήμερα λοιπόν πως ο πρίγκιπας της αγγλίας ο χάρης

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-23676304682988967372008-02-19T12:06:00.003+02:002008-02-20T08:58:04.552+02:00

Χρονομπουκάλες μυρωδιάς διοχέτευσαν το φως σου. Κρυμμένη μέσα σε ματιές ανέμων, σκορπίζεις γύρω σου γητειές και μαγγανείες, χορεύοντας στου Ζέφυρου τα χέρια, αφ' υψηλού μαινόμενη με γέλια τρανταχτά, μαζεύεις μυρωδιές και χαμογέλια.Χτίζονται ματογυάλια από γυαλάκια θρύψαλα χρωματιστά, τα μάτια σου να μη θωρούν τον κόσμο μονοπλεύρως. Αντί αυτού, όπου κι αν πέσει η ματιά σου, τα γκρίζα γίνονται

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-45317608171568722382008-02-12T11:06:00.000+02:002008-02-12T12:39:19.086+02:00

Μηρυκάζοντας λόγια ξακουστά, προσπαθείς να ξεγελάσεις την πείνα σου και δεν αρκεί... Αναρωτιέμαι αν το πρόβατο μπορούσε να πλάσει το δικό του χόρτο... θα χρειαζότανε τα δυο στομάχια?Συνέχεια όταν σκέφτομαι, μου έρχεται στο νου να γράψω μία λέξη από "χ". Χρειάζεται πολύ να προσπαθήσω να τη βρω και πάλι όταν τη βρίσκω μοιάζει τετριμμένη. Χίμηξε πάνω τους και κατασπάραξε τη χρυσοποίκιλτη την πόρπη

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-15051764638268268402008-02-08T13:24:00.000+02:002008-02-12T11:00:40.769+02:00

Φωνή βοώντος εν τη ερήμω... Φούσκωσε τα πνευμόνια σου τα αντρειωμένα γενναίε Στέντορα... Δώσε τη δύναμη σ' αυτούς που λύγισαν να επιστρέψουν στης αρετής το δίκαιο αγώνα... Την υστεροφημία μόνη φιλοδοξία έχοντας... Για τα ιδανικά και κάποιον κότινο. Τα τείχη της ιδεατής μας πόλης είναι σχεδόν ανύπαρκτα. Κομμάτι το κομμάτι τα γκρεμίσαμε για κάθε μας αγωνιστή, που τη μητρόπολη εδόξασε μπροστά σε

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-45840730750209833442008-02-06T15:42:00.000+02:002008-02-06T16:19:09.606+02:00

Μαστουρωμένες φωτεινές μαύρες κηλίδες, μέσα σε σκοτεινό το φόντο από άσπρο φως... Παράδοξα χτυπούν τις πόρτες μας με χέρια ανύπαρκτα, σήμαντρα που σημαίνουνε τα πάντα, νωχελικά βαρούν, πάνω στου ξύλου τα νερά, μιας κάποιας παλιωμένης από χρόνια και καιρούς παράξενους, πόρτας.Χτίσε σιγά σιγά τον ύπνο σου, στρώσε τα μάλλινα στου κρύου πατώματος την αγκαλιά και διώξε από το νου σου το φόβο του

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-2304331622304645932008-02-04T15:03:00.000+02:002008-02-04T15:33:39.243+02:00

Χάθηκα πλανεμένος από ονειροπαρμένες δοξασίες φίλου. Φιλοδοξώντας τα όνειρα να γίνουν καθημερινότις. Δεν ξέρω αν αυτή η πρακτική είναι καλή ή όχι. Ίσως τα όνειρα είναι φτιαγμένα για να μείνουν τέτοια. Ίσως το καθημερινό σού ή μού, να μας τα φθείρει... Παρόλα αυτά εγώ έτσι το είχα φανταστεί.Κάπου και κάποτε στο δρόμο κάτι χάθηκε... Το άφησες, το άφησα. Είναι μια αδυναμία που 'χω και κάποια θέματα

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-73189122541687312082008-01-24T21:55:00.000+02:002008-01-24T09:59:54.707+02:00

Τρεις πειναλέοι δούλοι, έγλειφαν τρία σάπια φρούτα που 'μειναν μετά από κάποια λαϊκή... Η φήμη σου μου χτύπησε την πόρτα λίγο πριν έρθεις και σε δω να μου χτυπάς με νεύρο. Ενστικτωδώς θεώρησα πως κάτι ψάχνεις και δεν άνοιξα...Οι ανεμόμυλοι συνέχισαν να γυρνάνε τις μυλόπετρές τους, συνθλίβοντας και κονιορτοποιώντας τα στάχια των ονείρων μας... Μα δε μπορείς να επιζητείς να σταματήσει να φυσάει...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-65161768847149142442008-01-22T13:49:00.001+02:002008-01-22T14:08:08.541+02:00

Ο μαύρος ορίζοντας πήρε να σπάει υπό τις πρώτες πιέσεις από τον ήλιο... Το φεγγάρι τεράστιο να δύει σε πορτοκαλοκόκκινες αποχρώσεις... Κι εγώ να περπατάω μέσα στο κρύο, σε ένα εξίσου κρύο και ακόμη μισοκοιμισμένο βιομηχανικό τοπίο... Σε ένα εργοστάσιο που μόλις πήρε να ξυπνάει και ακούγονται αμυδρά ακόμη οι βρυχηθμοί των μηχανών του...Περπατάω και μυρίζω τις οσμές από μέταλλα που βρίσκονται υπό

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-47102405780310845002008-01-22T10:10:00.000+02:002008-01-22T10:11:52.097+02:00

Καθώς ξεδίπλωνα τα μύρια όσα φύλλα από χρυσό κι ασήμι, η μυροβόλος σου η ύπαρξη ενεπλάκη στη ματιά μου. Συνέχισα διπλώνοντας, να διώξω προσπαθώντας την οσμή σου από τη σκέψη μου. Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα αυτό το μπλέξιμο αισθήσεων, μονάχα ξέρω πως είναι νόστιμο.Σωματέμποροι λευκών σκέψεων με ξεπουλάνε όσο όσο σε σκλαβοπάζαρα μεσαιωνικά. Τα δεσμά σου πληγώνουν τα χέρια μου. Τα δάκρυά σου βρέχουν

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-54482641994978433322008-01-21T14:46:00.000+02:002008-01-21T15:05:03.853+02:00

Μελαγχόλησες στου άπατου του νου σου τα υπόγεια... Χρειάστηκαν τέσσερα - πέντε χρόνια για ν' αναδυθείς. Μα κάθε τόσο η πικρή σου μαύρη γεύση με χτυπά επώδυνα στο στήθος. Μου κόβεις την ελεύθερη ανάσα... Μου κόβεις τη θέα μου γαμώτη σου...Γραμματοσήμανση της ομορφιάς δε γίνεται. Οι λέξεις σου δε φτάνουν να ανέβουν μέχρι το στόμιο της παγγαίας. Τα ηφαίστειά σου φτύνουνε καπνούς και θειάφι πνιγηρό.

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-70528372716280531312008-01-21T14:20:00.001+02:002008-01-21T14:39:18.879+02:00

Κλείσε τα μάτια σου... Συγκεντρώσου... Μπορείς! Μπορείς να τα καταφέρεις να το φέρεις και αυτό εις πέρας...Ένα...Δύο...Τρία...Τέσσερα...Κυρήσσω σε παράφρονα ουράνιε θόλε, αυταρχικέ και (ει)δικέ μας, αυτόχθονα και ιθαγενή, χειρώνακτα πατέρα ονείρων μύριων, εξορισμού εξόριστο κι αποδιοπομπαίο... Δε θέλει πια κανείς τα μάτια σου τα άπειρα να βλέπει. Θέλουμε μόνο πλαστικές δικλείδες ασφαλείας να μας

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-5673719898286937482008-01-21T14:15:00.000+02:002008-01-21T14:18:20.810+02:00

Χρήσιμα μέλη τα πόδια, είπε ο παπουτσωμένος κροταλίας στο κουφό κοτσύφι και η κουρούνα μελαγχόλησε.Γλύψε με είπε η γλώσσα στον κοκοβιό και του πέσαν τα μουστάκια.Ο αχινός έβαλε λίγο ακόμη ζελέ στα μαλλιά του και ο αστερίας υπέγραψε ένα ακόμη αυτόγραφο για κάποια σαρδέλα που είχε στριμωχτεί για ώρα στην ουρά.Κίβδηλο σαλάχι τρύπα με είπε το χταπόδι εκτίνοντας όλα του τα πόδια με το διχτυωτό

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-43967237238773165462008-01-10T10:50:00.001+02:002008-01-10T11:06:38.286+02:00

Ρε φιλαράκι σόρρυ... να ρωτήσω κάτι? Γίνεται να γκαγκανιάσει η μαυροδάφνη? Μα γίνεται? Έλεος!Ε? Τι λες ρε μαλάκα It Is πάλι? Έλεος... ποια μαυροδάφνη? Τι να γκαγκανιάσει? Είσαι καλά ή να βάλω τις φωνές?Λοιπόν... αν έχεις χρόνο για σκότωμα κάτσε να σου πω...Χτες ο κολλητός μου βγήκε με την κοπέλα που τα χάλασε μετά από ενάμιση χρόνο για να προσπαθήσει να τα ξαναβρούνε... Τελικά δεν τα κατάφερε...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-74425082605213718682008-01-09T15:00:00.001+02:002008-01-09T15:24:47.272+02:00

Μάστα... έχει πέσει πολλή τάση για αυτοκτονία τελευταίως, όπως είπα και στον φίλο eggod... Οκ είναι σχετικά λογικό από την άποψη πως υπάρχει που υπάρχει μια περιρέουσα κατάθλιψη λόγω της σκατένιας πραγματικότητας που μας περιβάλει, είναι και καπάκια μετά τις γιορτές των χριστουγέννωνε... που πάντα σε παίρνει από κάτω μετά τις γιορτές και ειδικά τις συγκεκριμένες, αλλά είναι και κάτι άλλο...Δε

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-14065268471134045002008-01-07T10:50:00.000+02:002008-01-07T11:48:11.040+02:00

Και το εορτινό πνεύμα συνεχίζεται! Στα πλαίσια πάντα της αγάπης, της αδελφοσύνης και της ειρήνης των λαώνε...Ερώτηση... Έστω πως είναι παραμονή χριστουγέννων είτε πρωτοχρονιάς. Έστω πως είναι μια λογική ώρα έτσι που να έχετε ήδη ξυπνήσει ομαλά και να έχετε πιει κι ένα καφεδάκι. Έστω πως σας χτυπάνε το κουδούνι και η κλασική ερώτηση ηχεί στα αυτιά σας: "Να τα πούμε?". Έστω πως έχετε μεν όρεξη να

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-74143844367163329322007-12-31T09:51:00.000+02:002007-12-31T12:19:35.245+02:00

Πάμε το καλό το παραμονιάτικο το ποστ?Τι κάνουμε? Έχουμε μπει στο κλίμα των ημερώνε? Μέσα στην κάβλα σας βλέπω ε? Είστε όλοι οι παπάρηδες μακριά από γραφεία κλπ και έχει πέσει ο κακός ο ψόφος στη blogογειτονιά...Σήμερα που λες ξύπνησα από τις 5... Μη ρωτάς γιατί... Όχι δεν είμαι φούρναρης, ούτ' εφημεριδοπώλης... όχι δεν είμαι μάστορας είμαι απλά καριόλης... οκ, οκ, δε θα έχω πολλά στιχάκια ακόμη

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-52268357286816958432007-12-28T11:16:00.000+02:002007-12-28T11:33:45.483+02:00

Θέλω στα μάτια σου να δω τα χρώματά μου. Της ονειρόγιομης χλαίνης τα κρόσια, στραφταλίζουν κάτω από τα φώτα της σκέψης μας.Ήθελα να γράψω τις εντυπώσεις μας από του ταξιδιού το πέρασμα. Πόσο μου άρεσε που ήμασταν μαζί και πόσο γρήγορα πέρασε ο χρόνος. Ούτε κατάλαβα για πότε πήγαμε και πότε γυρίσαμε. Μια φράση που μου ήρθε στο αμάξι μου διαφεύγει τώρα δα. Θυμάμαι μόνο πως καλή σαν άκουσμα ήταν.

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-63256283712739608792007-12-21T14:38:00.000+02:002007-12-21T15:05:33.251+02:00

Έλα μωρή ανέλπιστη κάβλα να βασανίσεις του κορμιού μου τα κορμιά! Αυτιστικά συμπεριφέρομαι στον εαυτό μου σα σε τρίτο. Σπαστικά κουνάμε χέρια πόδια όλοι μαζί οι εκατόν ογδόντα τέσσερις εαυτοί κι ο ένας ξένος. Χρησιμοποίησε το αχρησιμοποίητο εγώ μου για να σε πιάσω στα πράσα να γελάς εις βάρος του. Εγώ σου σκότωσα τις τσιριμόνιας σου το έβγα. Ακόμη και το δέλτα μου εκβάλει σε θάλασσες ανάλατες...

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-58637912921523848282007-12-21T14:12:00.000+02:002007-12-21T14:34:46.896+02:00

Yo!Ορκίσου μου στις παρυφές της παρανοϊκής σου συνείδησης πως θα βρεθούνε πάλι τα εγώ μας. Αρχίζοντας από τη μέση δίχως εφόδια, σχεδιάζεις να περάσεις από τα βαθύτερα νερά με μια σχεδία. Αρκείσαι στην υπόνοια της ύπαρξης ενός αείπαρκτου, μα δε νομίζω να 'ναι εκεί να σε βοηθήσει. Μονάχα ίσως ψυχολογικά. Κάποιες φορές η ψυχολογία δεν αρκεί. Χρειάζεται και το απτό πραγματικό του σήμερα. Χρειάζονται

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-74948316785268277382007-12-17T15:47:00.000+02:002007-12-17T16:12:44.661+02:00

Γουρουνοκεφαλή ανάρμοστη γυρνάς και με κοιτάς με μάτια με βλεφαρόπτωση. Γουρλώνεις τους βολβούς, ασθμαίνοντας. Σάλια κι ιδρώτας βρώμικος ρυπαίνει τις αισθήσεις μου. πόσο σε θέλω.Κτηνοβατώντας στο τεντωμένο σου υπογάστριο, να σε ακούω να αναμασάς λέξεις που μάσησαν και ξέρασαν άλλοι για σένα. Αρκούμαι να σε βλέπω να κυλιέσαι στις λάσπες και ηδονικά να ρεύεσαι σαπίλα.Αχαχαχαχα παρανοϊκές σκέψεις

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-15480527277410771682007-12-17T14:06:00.001+02:002007-12-17T15:03:18.841+02:00

Χρωματοκηλίδες σου λεκιάζουν το άσπιλο δέρμα. Κάτω από των βλεφάρων σου τις σκιές, βρίσκει απάγκιο των ματιών μου το βλέμμα. Χαρίζονται τα χρέη σου κάτω από πίεση νωχελικών νευμάτων του λαιμού σου. Κύκνεια άσματα ακούγονται με κάθε σου ανάσα και περπατούν όλα τα μάτια πάνω σου.Νυστάζω που σε ζω μέσα από τη συνείδησή μου τη ναρκωμένη, μετά από ξενύχτι ως πρωίας. Με το μυαλό να σέρνεται πάνω σε

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-2372280090936235002007-12-13T13:16:00.000+02:002007-12-13T13:51:16.384+02:00

Συνοδεύοντας την απαρχή της μέρας σου, ανοίγεις τα χρονοντούλαπα της σκοτεινιασμένης σου όψης, ακούγοντας ρυθμούς γατίσιου περπατήματος, χωμάτινων νερών το απαύγασμα χρησιμοποιώντας στα σκοτεινά σου σχέδια, που από μήνες σκέφτεσαι να βάλεις σε εφαρμογή, οντότητα δίνεις σε ανύπαρκτα αρχέτυπα σακατεμένων μελών διασυμπαντικών συμβουλίων, για να κερδίσεις τη διά βοής επικήρυξή σου σε ανώτατη

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-60658585085940946522007-12-11T11:25:00.000+02:002007-12-11T13:55:18.902+02:00

Χιλιομετρικά υστερικά μονόγελα, ανεμοζάλης έργα χρωματιστών μύλων, απόκοσμης λάμψης, ομορφιάς απρόσιτης, τηλεμεταφέρουν βλέμματα αγαπησιάρικα, από στεριάς και θάλασσας και αέρος, εγκατεστημένους πομπούς, αόρατους.Το μανιακό κωλόπαιδο της πάνω γειτονιάς σου, μυρίζει τα λουλούδια μου κι αυτά μαραίνονται, σαν από λίγωμα ερωτικό να χτυπηθήκαν, αλύπητα κι αλήτικα, χλομάδας τελευταία ικμάδα, ζωής, που

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-85447834647792948882007-12-05T13:07:00.000+02:002007-12-05T13:41:55.361+02:00

Αρχίζουνε τα κλαπατσίμπαλα να ηχούνε δυνατά. Αρρωστημένες μαύρες χήρες, οργιάζουν στων πλακών τις άκρες. Νυχοπατώντας σε τριχωτές απολήξεις ουρλιάζουνε ερωτικά κοντσέρτα.Χωμάτινες αιχμές ανοίγονται στο διάβα της οργής του άβατου αιθέρα. Ανακράζουνε τα μάτια τους τα φιλντισένια ωιμέ!Αρχίζει ο χορός του χώρου να ζαλίζει στις χιλιάδες του στροφές τα πλανεμένα μεθυσμένα εργόχειρα, ανοίγοντας παλιούς

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-26848890315735918612007-12-04T15:23:00.000+02:002007-12-05T13:06:58.943+02:00

Κραυγαλέα σ' αγαπώ πυροβολούν το σκοτεινό σου ουρανό. Αποφράδες ημέρες περνούν μες απ' τα χέρια σου. Αγκαλιάζεις αυτό που νόμιζες πως θες και βρίσκεσαι να αγκαλιάζεις τον εαυτό σου. Άδεια τα χέρια σου ακουμπάνε την πλάτη σου. κοιτάς μπροστά και βλέπεις τον τοίχο. Αν δεν είχες πανικοβληθεί θα έβλεπες πως πίσω σου απλώνονται απέραντα τοπία, αλλά κάθεσαι εκεί να ξύνεις τον τοίχο με τα ματωμένα νύχια

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-10866818775440897682007-12-04T14:45:00.000+02:002007-12-04T15:02:14.743+02:00

Ανήμερα πρωταπριλιάςυπήρξες μόνος σουγια να υπηρετείςολέθριες σκέψειςθεατών από ψηλάεπικροτούντες το πωςέπεσες με κρότοβαρύ πάνω στου έργου τορου, σε προσπάθειαωραιοποίησης τουμαγικού σου αυλού τουάυλου που πάνταείναι έτοιμος να υπέρ-ισχύσει και ναηχήσει μιας μουγγήςμαμής το λόγοαναμασώντας μασημένασήματα κι οχήματαχαμένα δια παντός καιάνευρα, σκουριασμένα σελιμνάζοντα νεράηλίθιων

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-8029162578862351892007-12-04T13:54:00.000+02:002007-12-04T14:05:21.179+02:00

Λοιπόν σε άκουσα πουορμούσες στα πυκνάθυμάρια εκεί στις άκρεςερχόμενη με φόρα,ίδια μορφή ανέμουσκωπτικού, μαύρουακάλεστου δαίμοναισχνού, παιδιούαδάκρυστου από πόνοδάχτυλα βρώμικα ναεπαιτείς σε ξένους και σερυάκια να τσαλαβουτάςφωτιές σβήνοντας μιας άλληςήβης που δεν έζησεςΥΓ... Φακ... φακ φακ... μια σκέψη με στοιχειώνει που βγαίνει από το κείμενο αν το κοιτάξεις σωστά... Όχι δεν έχει κανά νόημα..

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-30118069073745842852007-12-04T12:16:00.000+02:002007-12-04T13:01:52.216+02:00

Καλημέρα μικρό ασήμαντο πρελούδιο τρέλας. Από το βράδυ το περαστικό του χτες σ' ονειρευόμουν και σκεφτόμουν τα μακριά σου τα μαλλιά τα μαύρα. Ονειροπερπατούσαμε μαζί στον ξύπνιο ύπνο μου κι ανέμιζαν οι αχτίδες της ματιάς σου στα βλέφαρά μου τα ορθάνοιχτα από θαυμασμό.Της καλημέρας σου ζητώ το άκουσμα να με ξυπνήσει ευχάριστα και σήμερα σαν κάθε μέρα που ονειρεύτηκα πως ζω. Αρκούντως τούτου, να πω

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-51222635157931107162007-11-28T22:38:00.000+02:002007-11-28T23:09:19.751+02:00

Γεμίζουν τα αστέρια μου, με νεφελώματα ανέφελα. Χορταριασμένα άκρα γκρεμίζουνε κραυγές ανέμων. Σπούνε στα στέρνα τους τα κύματα τα μαύρα. Της αυγής τα μάτια τα βλέπω κάθε που είναι να τραφώ με τις σκέψεις των.Ορχιδέες που αποκεφαλίζονται από βοριάδες, κλαριά που τα τσακίζουν άναρθρα γέλια, χιόνια που λιώνουν στα μαλλιά σου κάθε άνοιξη και μία μόνη παιδική μορφή με πληγωμένα μάτια, να κάθεται

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-62980441932813613222007-11-28T15:53:00.001+02:002007-11-28T16:10:14.107+02:00

Μεταμορφώνονται οι πέτρες και γεμίζουνε ζεμπίλια όνειρα. Εργάτες ακούραστα μεταφέρουν τις ελπίδες τ' ουρανού ψηλότερα. Αυθόρμητα αστράφτει των ματιών σου ο ορίζοντας και στέφει τις προσπάθειές μου με επιτυχία.Χρωμάτισε τις κόγχες μου με κόκκινα και κίτρινα και μπλε συμπλέγματα χαοτικά. Τρίψε τις γωνίες μου να τις λειάνεις, μα άσε μου μια κόψη να μην είμαι ακίνδυνος. Πώς αλλιώς να προστατέψω την

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-17983834823709656612007-11-27T10:44:00.000+02:002007-11-27T10:55:37.775+02:00

Αρχίνησαν να τρέχουν οι κόκκινες αχτίδες στου καλντεριμιού τις πέτρες. Γοργά περνάνε κάθε αυλακωσιά. Των παιδιών οι φωνές αντηχούν στους τοίχους ακολουθώντας τα χιλιοπερπατημένα σοκάκια. Ένα παράθυρο έχει ήδη φως και δε θα κρατήσουν για πολύ ακόμη τα παιχνίδια. οι μανάδες θα βγουν στα παράθυρα να φωνάξουν πίσω στην ασφάλεια και οικογενειακή θαλπωρή τις ψυχές. Θα τις ψευτομαλώσουν να πλυθούν και

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-60275253416316537212007-11-26T12:33:00.000+02:002007-11-26T12:50:27.765+02:00

Ηλίου φαεινότερον, μα απουσίας ηλίου, άφαντο και σκοτεινό και μη υπάρχον! Καφεγκρί νεκρό και ζωντανό, με τα κεφάλια του όλα κατεβασμένα, το κράσπεδο θωρόντα και τις γραμμές από αρμούς πλακών να προσπαθούν να μην πατήσουν.Τσίχλες κολλημένες και που και που ακαθαρσίες πατημένες και μη. Η οσμή της πόλης σου δε με αγγίζει. Η δική σου οσμή ούτε. Τα μάτια σου τα χλιαρά δεν τα κοιτάζω, αφού μ' αρέσει να

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-30637464.post-8176929183281259392007-11-22T12:26:00.000+02:002007-11-22T12:52:55.588+02:00

Αναρρώνεις από προσπάθειες που σε άφησαν άρρωστο? Γεύεσαι τα μήλα που δεν έπρεπε ποτέ να δοκιμάσεις? Καταπιάνεσαι με άσκοπα σκιρτήματα? Τι επί τέλους κάνεις και δε βλέπεις τον τοίχο που σε πλησιάζει με ταχύτητες τρομαχτικές?Αφειδώς σκορπάς το χρόνο και την ουσία σου σε ανούσιες περικοπές, παραλλαγές του σήμερα. Σε πιάνουν ύστερα τα υπαρξιακά σου και στοχάζεσαι με βλέμμα περίλυπο και ύφος που

it ishttp://www.blogger.com/profile/09921817932250371555noreply@blogger.com13