Friday, January 19, 2007

Μικρή δύναμη

Τη ζήλευε άρρωστα. Δεν ήθελε να τη βλέπει να φοράει αποκαλυπτικά ρούχα, δεν ήθελε να την αφήνει να βγαίνει έξω με τις φίλες της, την έκανε να παραιτηθεί και από τη δουλειά.
Η ζωή της είχε γίνει ανυπόφορη και βαρετή. Πνιγόταν. Ήταν όμως ακόμη μικρή για να πάρει μεγάλες αποφάσεις. Άσε που ήταν και ένα παιδί στη μέση. Για χάρη αυτού του παιδιού θα υπέμενε πολλά περισσότερα.
Δεν ήταν κακός κατά βάθος. Είχε αυτή τη μαλακισμένη "αντρική" αντίληψη για τις γυναίκες όμως. Δεν μπορούσες να περιμένεις κάτι καλύτερο απ'αυτόν. Ένας λούμπεν τύπος, υδραυλικός τω επάγγελμα (σωστά το έγραψα αυτό?) και πέραν αυτού, χωρίς παιδεία. Δε μιλάω για εκπαίδευση. Για παιδεία μιλάμε.
Τα μόνα πράγματα που διάβασε ποτέ στη ζωή του ήταν πορνοπεριοδικά και αθλητικές εφημερίδες...
Ένα βράδυ αυτή, αποφάσισε να βγει με τις φίλες της. Έβαλε κάτι όσο το δυνατόν λιγότερο προκλητικό, όσο το δυνατόν περισσότερο ξενέρωτο και μετά από τον απαραίτητο καβγά... βγήκε. Κάθε φορά που έβγαινε κοίταζε το ρολόι κάθε 5 λεπτά. Κάθε φορά που γύρναγε αισθανόταν πως δεν είχε περάσει καλά. Αισθανόταν πως δεν το είχε ευχαριστηθεί. Αισθανόταν κενή, άβουλη. Τα άκουγε κι όλας από πάνω, πέρναγε μια μίνι, ή μάξι ανάκριση, ανάλογα με τις ορέξεις του.
Αυτή τη φορά, θες μια περίεργη αίσθηση της βραδιάς, θες η κουβέντες της μάνας της που της περνούσαν από το μυαλό, θες η φίλη της που είχε χωρίσει πρόσφατα από έναν άντρα που τη βάραγε, είπε να μην κοιτάξει το ρολόι ούτε μία φορά: "Και ό,τι γίνει".


Γύρισε κατά τις 4 τα ξημερώματα. Όσο πλησίαζε στο σπίτι η αδρεναλίνη ανέβαινε. Το στομάχι της άδειασε λίγο πριν βάλει το κλειδί στην πόρτα, έτσι όπως αδειάζει το στομάχι κατά την απογείωση του αεροπλάνου.
Σταμάτησε για λίγο, άδειασε το κεφάλι της από σκέψεις και φόβους και τύψεις (γιατί είχε τύψεις άραγε?) και έβαλε αποφασιστικά το κλειδί στην πόρτα... Ό,τι και να την περίμενε, αυτή τη φορά δε θα την έκανε να νοιώσει εγκληματίας. Α στο διάολο, στην τελική δεν έκανε κάτι κακό. Είχε πάει στα μπουζούκια με τις φίλες της να ξεσκάσει. Ούτε κοίταξε κανέναν, ούτε χόρεψε με κανέναν (μόνο με τη Λίτσα την τρελλιάρα και τη Στέλλα τη χοντρή που ήτανε κομμώτρια, αλλά και τι να έκανε στην τελική? να καθόταν σαν τη χήρα στο τραπέζι? 25 χρονών κοπέλα ήτανε, αν δε χορέψει τώρα, πότε?). Υπόδειγμα συζύγου και μάνας που απλώς θέλει λίγο να περάσει καλά.
Φυσικά αυτός την περίμενε. Ξεκίνησαν έναν καυγά έντονο. Όχι πιο έντονο από άλλες ανάλογες φορές. Φωνές, φωνές, φωνές, κλάμα. Όμως σήμερα η βραδιά είχε μια περίεργη αύρα. Μια αύρα αλλαγής.
Ο μικρός που κοιμότανε ξύπνησε. Περπάτησε, παραπατώντας και τρίβοντας τα ματάκια του, προς το σαλόνι. Για μερικά λεπτά κοίταζε και άκουγε τις φωνές προσπαθώντας να καταλάβει τι συμβαίνει και γιατί φωνάζουν οι "μεγάλοι".
Άκουγε και δεν καταλάβαινε. Δεν καταλάβαινε τον παραλογισμό του. Δεν καταλάβαινε γιατί φώναζε στη μαμά του. Δεν καταλάβαινε που ήταν το πρόβλημα. Και ήταν μόλις 3-4 χρόνων.
Κάποια στιγμή και ενώ η μαμά του έκλαιγε, δεν άντεξε άλλο. Ξεπέρασε το φόβο για τον πατέρα του, έβαλε τα χέρια στη μέση και είπε:
"Δεν κατάαβα μπαμπά! Γιατί δε μποεί πάει μαμά? Ε? Γιατί δε μποεί πάει?"


Αυτή η παιδική φωνούλα, αυτή η παιδική απορία της έδωσε τη δύναμη και την αποφασιστικότητα να χωρίσει. Αυτό το παιδάκι της έδωσε το έρεισμα να ξαναρχίσει να ζει έστω στα 30κάτι της. Αυτό το παιδάκι είναι γαμώ τα παιδιά. Και αυτό το κειμενάκι του το αφιερώνω γιατί τον έχω σα μικρό μου αδερφάκι και γιατί έχει κρατήσει ακόμη αυτήν την αθωότητά του.

19 Comments:

Anonymous Joanna said...

Αρκετά καλό, μόνο η προτασούλα "Το στομάχι της άδειασε λίγο πριν βάλει το κλειδί στην πόρτα, έτσι όπως αδειάζει το στομάχι κατά την απογείωση του αεροπλάνου" δεν ταίριαζε ιδιαίτερα με το ύφος και την αίσθηση που δημιουργεί το υπόλοιπο κειμένο (κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα).

19/1/07 12:54  
Blogger Φαίη said...

Αχου.... να ρωτήσω αν επιτρέπεται,αληθινή ιστορία είναι αυτή ή την έπλασες;

19/1/07 13:08  
Anonymous vertheros said...

Στα 30 τον διαλεξε τον τυπο?

19/1/07 14:25  
Blogger deadend mind said...

Αυτό το πιτσιρίκι, το τετράχρονο που ύψωσε το μικρό του ανάστημα στον πατέρα του για να υπερασπιστεί αυτόν που ένοιωσε ότι αδικείται, θα γίνει αληθινός άντρας. Σπουδαίο παιδί.

19/1/07 15:03  
Blogger Lee said...

Αστοδιάλο μεσημεριάτικο συγκινηθηκαμε! Η μανα μου επρεπε να την διαβασει αυτη την ιστορία, που δεν μας ακουσε ποτε, οσο χρονων κι αν πήγαμε. Εντέλει χωρισε στα 45....

19/1/07 15:59  
Blogger it is said...

Ναι JO παίζει να έχεις δίκιο... Για να είμαι ειλικρινής δε μου βγήκε καλά το κείμενο... Δε μου αρέσει έτσι όπως το έγραψα ^^

Φαίη είναι *βασισμένο* σε αληθιμή ιστορία, το μεγαλύτερο μέρος το κατασκεύασα με τη (την ποια?) φαντασία μου...

Όχι ρε verth... στα 30 τον χώρισε. Στα 19-20 έκανε παιδί και παντρεύτηκε... (ναι, ναι μλκία της...)

Προσπαθώ να τον κάνω άνθρωπο deadend :p Είναι πιτσιρικάς ακόμη και μλκίζεται ελαφρώς αλλά το δουλεύουμε :)

Έτσι είναι αυτά Lee... αλήθεια σου άρεσε και σε συγκίνησε? :))))))
Δε μου αρέσει ο τρόπος που μου βγήκε το κείμενο τελικά, έχασε πολύ κατά τη μεταφορά του από το μυαλό μου προς τα έξω :(
(μεταξύ μας πίστευα πως θα φάω κράξιμο, αλλά δε με πειράζει, όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι :) )

19/1/07 17:29  
Blogger kiki said...

Δε θα κρίνω το κείμενο γιατί δεν θελω.
Με έκανε να ανακυκλώσω σκέψεις και πάλι άκρη να μην βγάλω.Σκέψεις για μένα, για τις σχέσεις, για την επιμονή μας να σερνόμαστε, για τον στρουθοκαμηλισμό μας και τα παιχνίδια του μυαλού που νομίζει πως προχωράει αλλά τελικά μόνο σέρνεται...
Καλά είναι κι αυτά.Μες στο παιχνίδι είναι.

19/1/07 21:20  
Blogger it is said...

η όλη διαδρομή κική αξίζει για τις λίγες στιγμές που το σύμπαν είναι φτιαγμένο για πάρτη μας και περπατάμε όρθιοι χωρίς να μας βαραίνει τίποτα. Είναι στο χέρι του καθενός σε πολύ μεγάλο βαθμό, ο χρόνος που θα περάσει όρθιος και ο χρόνος που θα σέρνεται...
Πάντως καλό είναι να αποδέχεσαι και τις στιγμές που σέρνεσαι... Αλλιώς θα σε κρατάνε κάτω, με τα μούτρα στο χώμα :)
Δεν υπάρχει τέλειο ούτε "για πάντα"...
Μόνο μερικά πάντα υπάρχουν αλλά είναι στο ζωολογικό κήπο και τα παίρνουν με κάμερα όσο κάνουν σεξ...
(άσχετο αλλά είπα να το παίξω αστείος και καλά...)
Τέσπα μη μασάς, σφιξε δόντια και γέλα.

20/1/07 03:08  
Blogger it is said...

Α ναι παιδιά να σας γνωρίσω την κική που μου έγραψε στο δεύτερο ποστ που είχα κάνει... και προέκυψε το προηγούμενο ποστ. Όχι δεν κράζω τόσο αυτήν όσο μια άλλη ανοργασμικιά που με έβριζε... Η κική είναι καλή κοπέλα :)
Welcome!

20/1/07 03:10  
Blogger kiki said...

Καλά τα λες, γι αυτό κι εγώ συνεχίζω...
να σχολιάζω, να χαίρομαι, να γελάω με λίγα λόγια να ζω!
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια ;-D

20/1/07 12:15  
Blogger Lee said...

it is: με συγκινησε η σκηνη με τον πιτσιρικάκο και το γεγονος οτι ταυτιστηκα με το θεμα. Χτυπησες ευαισθητη χορδή. Μια χαρα γραμμενο ειναι γιατι να σε κραξουμε? Αυτός ειναι ρολος δικός σου e-tease!

Κική: Δεν μπορουμε να σου αφησουμε comment στο blog σου?

21/1/07 14:33  
Blogger kiki said...

lee:σκέφτομαι την προοπτική να ξεκινήσω ένα νέο...μόλις ξεφουντώσει ο δημιουργικός οίστρος...αδειάσει το πρόγραμμα....
Χμμμ, ακούγεται σαν το γνωστό "ξεκινάω δίαιτα από Δευτέρα", μακριά από μας!
Μέχρι τότε μπορείς να μου στείλεις email αν θες.

21/1/07 17:16  
Anonymous ΛΟΘ said...

ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ LEE..ΧΤΥΠΗΣΕ ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΧΟΡΔΗ..
ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ ΑΛΛΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ ΕΓΤΑΣΕ 21 ΚΑΙ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ 40 ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ...

ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΛΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ ΤΩΡΑ LEE ΟΛΑ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
ΚΑΛΗΜΕΡΕΕΕΕΕΣ

22/1/07 08:28  
Blogger it is said...

Κικι

No thx needed... u earned it :)


Lee

Θα μπορούσα και καλύτερα απλώς δεν ήμουν στη μέρα μου :p
Χαίρομαι πολύ που σου δημιούργησε συναισθήματα, με κάνεις και νοιώθω τρελλός συγγραφέας :p


Λοθ

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, indeed :)

22/1/07 09:51  
Blogger Φαίη said...

"η όλη διαδρομή αξίζει για τις λίγες στιγμές που το σύμπαν είναι φτιαγμένο για πάρτη μας και περπατάμε όρθιοι χωρίς να μας βαραίνει τίποτα."

Τι είπε ο άνθρωπος; it is συνειδητοποίησες τί είπες;ΚΟΡΥΦΑΙΟ,θα στο κλέψω,τι "θα" δηλαδή,τό 'κλεψα ήδη.

22/1/07 14:51  
Blogger it is said...

Lol θα σου κάνω μύνηση ρε! Δεν είναι και μεγάλη σοφία άμα το σκεφτείς, προφανές είναι :)

22/1/07 15:14  
Blogger Φαίη said...

Ναι ναι... κάνε τον έξυπνο τώρα...

Ού ρε!Εγώ φταίω όμως,δεν φταις εσύ.Άμα σου ξαναπώ καλό λόγο να με χέ :p

22/1/07 17:25  
Blogger it is said...

Xaxaxa η αλήθεια είναι πως δεν είμαι πολύ καλός στο ν'αντιμετωπίζω τα καλά λόγια... ενώ με τα καντήλια τα πάω μια χαρά :P
Δεν το έπαιξα άξυπνος πάντως.... ερρρρ, το αντίθετο πήγα να κάνω :)

22/1/07 17:59  
Blogger M13 said...

NIOUP :(
:)

23/1/07 11:35  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker