Μονόλογος - Διάλογος της καταστροφής...

Εχτές το βράδυ ο ύπνος μ' εγκατέλειψε... Καιρό είχε τούτο να συμβεί... Μια αίσθηση του ανολοκλήρωτου με περιδιάβαινε απ' την κορφή ως τα νύχια κι οι νότες μου στ' ακουστικά για πρώτη τους φορά δε με κοιμίσανε...

Ούρλιαζα διάλειμμα κι ουδείς εσυγκινήθη... Απεγνωσμένα έψαχνα τα είδη γραφικής μου, μα ο σκοτεινιασμένος θάλαμος με περιέπαιζε και άφηνε τον πόθο μου ανεκπλήρωτο να χάσκει... Του 'δωσα μια σφαλιάρα παιχνιδιάρικη μα πού να έχει όρεξη για πλάκες... Μονάχα με αγριοκοίταξε και σώπασα....

Βγήκα στη νύχτα να περιδιαβώ ασκόπως, μετά από ώρες στριφογύρισμα ανώφελο στις κλίνης τα σεντόνια... μπας και περάσει το υπαρξιακό μου κι ησυχάσω... Παπάρια μάντολες επέρασε... Ακόμη κι όταν στο ύπαιθρο κατούρησα, παρέμεινε εκείνη η αίσθηση του ζώου που πιασμένο σε παγίδα, συνειδητοποιεί σιγά σιγά τη μοίρα του...

Το αίσθημα της ανημπόριας για την τύχη σου... είναι απάλευτο και την ψυχή σου τη βιάζει... Μαζεύεις αποθέματα - απωθημένα και περιμένεις τον πρώτο μαλάκα που θα κάνει την καλή του, να του τα φτύσεις μες τη μάπα και να μείνει εκεί στο πάτωμα νεκρός...

Αν είσαι τυχερός, κείνη την κρίσιμη στιγμή, τα γύρω ζώα θα συναισθανθούν τον κίνδυνο κι από μακριά θα μένετε αγαπημένοι... Έτσι γλιτώνεις και τρεχάματα αδερφέ και ατσαλώνεις κι άλλο τς αντοχές σου... να 'ούμε...

Παρόλα αυτά, μαζεύεις και μαζεύεις κι όλο κάτι νευράκια ύποπτα σε τριγυρνούν... όλο σαν κάτι να σου σπάει τα νεύρα διαρκώς χωρίς να ξέρεις τι... κι άλλες φορές ίσως ένα αίσθημα παραίτησης... ένα σκυμμένο κεφάλι που δουλεύει σαν αυτόματο σε κάθε ηλίθια εντολή που του γαβγίζουν.. αγάμητοι! σκέφτεσαι από μέσα σου και προσπαθείς να διασκεδάσεις το θυμό σου, μήπως κι οι μέρες σου περάσουνε και την παλέψεις μέχρι...

Το μέχρι έχει τελίτσες γιατί κανείς δεν ξέρει την πουτάνα τη συνέχεια... Μέχρι... μέχρι... Μέχρι πότε βρε μαλάκα? Κι απολογητικά χαμογελάς στον εαυτό σου, ανοίγεις τα χέρια, σηκώνεις τους ώμους και με ηλίθια ενοχή απαντάς.. "Δεν ξέρω αρχηγέ..."

Ξεράδια μαλάκα μου λοιπόν κι άσε τα "μέχρι" μη σου σπάσω τα μουτράκια...

Ρε αδερφέ δεν την παλεύω ούτε εγώ... μαζί σ' αυτή τη μαλακία είμαστε και πάμε χέρι χέρι... Θα καταφέρουμε να την περάσουμε μαζί, είτε θα γίνουμε πεσόντες κάτω απ' το ίδιο σκουριασμένο κουτάλι... (Δεν παίρνω όρκο μα η αυτοχειρία με σκουριασμένο κουτάλι μου κάνει κάπως τραγική και επειδή σε τραγική διάθεση περι - γράφουμε... το κόλλησα...)

"Παπάρια μαλάκα... Ανοξείδωτα τα φτιάχνουν τα μπουρδέλα πια" σου λέω με απόγνωση κι εσύ γελάς... Τι γελάς ρε παπάρα?...

Κοίτα τη φάτσα σου στις 6 το πρωί με δύο ώρες ύπνο κι αποφάσισέ το... Δεν το 'χουμε... Το στόμα σου έχει μια ακαθόριστη γεύση - μείξη τσιγάρου, ξεραμένου σάλιου και τροφής στρατιωτικής, τα μάτια σου είναι κόκκινα από την αϋπνία και όσο για το κούρεμά σου... ούτε λόγος... Στο ΙΚΑ πρέπει να κουρεύουνε καλύτερα απ' την τσαμπίκα την κομμώτρια παύλα (-) σύζυγο ΕΠ.ΟΠ. που πήγες να σου κόψει τα μαλλιά...

Μη με κοιτάς μ' αυτό το βλέμμα... Σε βαρέθηκα... Το ξέρω πως δε βγάζει η γκρίνια πουθενά, μα διάολε! Δεν την παλεύω άλλο να σωπαίνω... θέλω και να γκρινιάξω σαν ξινή γεροντοκόρη αγάμητη για χρόνια... τη μέρα περιόδου μου γιορτάζοντας και μια που δεν υπάρχει άλλος εδώ που να μ' αντέξει τα λέω κι εγώ σε σένα - μένα...

Bah... δεν έχει νόημα... νυστάζω και κρυώνο και δε μπορείς ούτε μια μαλακία να μου πεις να με φορτώσεις έστω κι άλλο... ξενέρωτε και γαμημένε χίππη... έλα να σύρουμε τα βήματά μας πάλι προς το κρεβάτι κατοικούμενο από κοριούς και προς τη σάπια ποδαρίλα...

Γαμημένε κωλοφάνταρε... Κατά βάθος σ' αγαπώ και δε σου κρατώ κακία...

Ούτε κι εσύ ε? Αύριο πάλι μάντρα μαλάκα... δεν την παλεύω κάστανο... κι ο γαμημένος ο επιλοχάς έχει λυσσάξει να μας κρατήσει μέσα... Τ΄ αρχίδια μου θα πάρει πάλι... χεχεχε :)

Υπομονή...

Τιμωρημένος επί μήνες σε κλειστή θολή σπηλιά με τις ελεύθερές σου ώρες σκοτωμένες... Ανοίγεις θρύψαλα πανιά να φύγεις μια δυο ώρες... Οι θάλασσές σου είναι κλειστές και επικίνδυνες... Τα μάτια σφαλιστά σε συνεπαίρνουν σε ταξίδια νύχτια, άυπνα, σκοτεινά κι αφέγγαρα...

Ανατολές προσμένεις και τη βάρκα της βοήθειας προσμονείς... Αυτή θα σε σαλπάρει σα θα έρθει, μα για το πού και πότε δε σου είπαν... Αναμασάς μια λέξη μισητή... "Υπομονή"... Βαρέθηκες... Τα ασυνάρτητά σου απογεύματα πια δεν περνούν... Οι ώρες σου αντέχουνε στο θάνατο και πια δεν τις σκοτώνεις μ' ευκολία...

Το νέο σου ταξίδι μύχια σε θέλγει μα και ταυτόχρονα τρομοκρατεί την έσω σου μιλιά... Για πού θα είναι και ως πότε? Τι νέα μέρη θα διαβείς και... θα τα καταφέρεις? Στόχοι μπερδεύονται και λύνονται... Θα τους αντέξεις άραγε τους στόχους σου? Είναι προς τη μεριά που εσύ ποθείς? Ποια είναι τούτη η μεριά αλήθεια? Τι ειν' δικό σου και τι έξωθεν μπολιάστηκε στο δέντρο σου που αποκαλείς εγώ?

Υπομονή... Κουράστηκες μικρέ μου μάγε το καρτέρι... Θέλεις να βγεις στο αδηφάγο σου κοινό να τους μαγέψεις πάλι... Μόνο που ο λαγός μπορεί και να βγει σαρκοβόρος... κι εκεί να δω πως θα τον κάνεις πάλι να εξαφανιστεί...

Αυτοσαρκάσου και υπόμεινε... Θάψε το μένος σου βαθιά και κάνε να φυτρώσει, δημιουργικότητα και πάθος για ζωή... για τα δικά μας... ξέρεις... Με τη βλακεία όποιος τα 'βαλε χαμένος βγήκε... θυμήσου το κάθε βλαμμένη σου στιγμή...

Υπομονή...

Στρατού ανάγνωσμα...

Τα παρακάτω τα έγραψα όσο ήμουν στο στρατό... Οφείλω να πω πως στην πορεία ο στρατός έγινε πολύ πιο ευχάριστος τόσο λόγω του ότι συνηθίζεις, όσο και λόγω του ότι στο κέντρο που είμαι οι αξιωματικοί είναι μια χαρά στην πλειονότητά τους, αλλά κυρίως λόγω των παιδιών που γνώρισα όσο ήμουν στο κέντρο...Παίδες... δε θα την πάλευα με τίποτα χωρίς εσάς... σας ευχαριστώ πολύ για τις ώρες που έχουμε περάσει ως τώρα και εύχομαι να βρεθώ με όσους περισσότερους γίνεται από εσάς και στη μονάδα... Ανυπομονώ να βρεθούμε να πούμε τις μαλακίες μας :)


Ήρθες για να μείνεις ή για να φύγεις? Η πρώτη ερώτηση που ακούς όταν μπαίνεις στο κέντρο ως εξ' αναβολής...

Ό,τι άποψη και να έχεις για το στρατό, την ώρα που μπαίνεις μάλλον χειροτερεύει κατά πολύ. Τσεκάρω φάτσες και προσπαθώ να κόψω με ποιον θα μπορέσω να κολλήσω...
Είναι λιγάκι γάμα τα στο κέντρο...

-----------------------------------------------------------------------------------


Άγονο τριζόνι της νύχτας, με το τραγούδι σου να συνοδεύεις την άγονη γραμμή της νυχτερινής σημερινής μου ύπαρξης... Μαζί και τα κρεβάτια που τρίζουν καθώς γυρνάνε τα κορμιά τα κοιμισμένα, μετά απ' αγγαρίες δίχως νόημα άλλο πέρα από της σκέψεως το σκότωμα...

Καθώς τελειώνει ο καφές μες το ποτήρι, αναρωτιέσαι περιμένοντας πώς θες και πότε να τελειώσει η θητεία σου...

Κι ακόμη δεν άρχισες... Ολόκληρος στρατός θ' απολυθεί πριν από σένα... Τρακόσιες πενήντα και σήμερα...

Νέος... θα πήξεις...

-----------------------------------------------------------------------------------

Το κοιμισμένο ορειχάλκινο σώμα σα να ξύπνησε... Ξεφύσηξε για δύο ώρες κι ύστερα μ' ένα σπασμό που έπνιξε τον κόμπο στο λαιμό του... εκοιμήθηκε.

Η άρρωστη ματιά σου δε σταμάτησε... τα ματωμένα γέλια σου ξανοίχτηκαν μαζί με γύρες που πετούσαν στ' ανοιξιάτικο αγέρι... Το χτένι σου βαρέθηκε τους κόμπους να μετράει... Ξεδοντιασμένο κείτεται σ' αργία... Τα μαλλιά σου πέσανε...

Οι μνήμες σου ξανοίχτηκαν στο φως και σ' ακολούθησαν κάποιων ματιών οι βλέψεις... κράτα την ψυχραιμία σου. Μονάχα η ψυχραιμία σου 'μεινε, κι αυτή γλιστρά σαν ένα λείο σίδερο βαρύ, με λάδια αλειμμένο...

Χρώματα ταξιδιάρικα χαθήκατε... Μέλισσες αλανιάρες τώρα μέσα στο μελίσσι βρίσκεστε το μέλι μακριά μου για να πλάσετε...

Τα βαριοφορεμένα βήματά μου σέρνω δώθε κείθε δίχως νόημα... Τις ομιλίες σας μαζεύω στο κοφίνι μου συλλαβιστά... οι ρίγες στο ταβάνι μου με κόβουνε σα να 'ναι σχάρα στην οποία ψήνομαι... Οι αδικοχαμένες ώρες, μέρες, μήνες μου, σφαδάζουνε... Ανήμπορες για να γυρίσουν πια μου γνέφουν χαίρε!

Δεν είναι να περνούν εικόνες από έξω μέσα... Δεν είναι τόπος τούτος να περνάς... Καλύτερα άσε μας εδώ μονάχους να προσέχουμε ο καθείς τον άλλονε κατάδικο.

Κι εσείς που είστε έξω οι κατάδικοί μας... καθίστε εκεί. Σαν μπούνε χρώματα εδώ, να φύγουν πάλι πρέπει...

Κι εκείνη η στιγμή του χωρισμού... Τσακίζει θέληση, ανδρεία και σθένος... Βαστάτε νέοι... Βαστάτε!

Είμαστε ντόμινο...

-----------------------------------------------------------------------------------

Όταν χτυπά την πόρτα σου η πραγματικότητα... Όταν σου σπάει τη χαρμόσυνη φούσκα αυθυποβολής που έφτιαξες για να παλέψεις την απάλευτη κατάσταση... εκείνη η ώρα... είναι η ώρα που μιλάνε τα αποθέματα...

Ψάχνεις να βρεις μέσα σου τις εφεδρείες... Καλείς θεούς και δαίμονες σε συμμαχία... και το παλεύεις.

Η πρώτη σου σπασμωδική αντίδραση, είναι να κλείσεις πόρτες και τη φούσκα σου να διασφαλίσεις... Το ξέρεις πως δε θα δουλέψει... Το ξέρεις πως ανώφελο είναι... Αλλά το ένστικτο είναι ένστικτο... και το ένστικτό σου λέει, πως αν δε βλέπεις τον "εχθρό" ούτε αυτός σε βλέπει... Αυτό το ένστικτο λοιπόν είναι αρχικά ακατανίκητο...

Οφείλεις όμως να εξασκηθείς... οφείλεις να την παλέψεις, να ματώσεις και να κερδίσεις... Τ' οφείλεις στον εαυτό σου και σ' όλες εκείνες τις ατέλειωτες τις ώρες μάχης που έδωσες μ' αντίπαλο την πάρτη σου και μόνο...

Πρέπει να πειστείς πως το αξίζεις... Αλλιώς δεν έχεις λόγο ύπαρξης... Το ξέρω πως είναι δύσκολο... Το ξέρω πως ίσως δε σε πείθουν τα λόγια και οι πράξεις επιδοκιμασίας των τριγύρω σου...

Όμως αν όπως λες στον εαυτό σου πως σε όλα του άχρηστος είναι... γιατί να είναι χρήσιμος στην αυτεπίγνωσή του? Πρέπει λοιπόν να έχεις τα σημεία αναφοράς σου... Να τα τσεκάρεις και να βλέπεις το είναι σου με τα δικά τους μάτια... όταν ο εαυτός σου γίνεται αβάσταχτος...

Ώρα με την ώρα... μέρα με τη μέρα... μήνα με το μήνα... μάχη με τη μάχη... Θα τον κερδίσουμε τον πόλεμο... μαζί.

Την ίδια την πουτάνα τη ζωή θα την κερδίσουμε!... κι όλο το θάνατο που αυτή εμπεριέχει...

-----------------------------------------------------------------------------------

Ανθολογίζοντας δυο μαύρα τρένα σκοτεινά, χωρέσαν στην καρδιά σου χρώματα... Οι δυο μυρτιές χωρέσανε στα στήθη σου κι ανάσαινες την Άνοιξη...

Οι φωτεινές ακτίνες σου κρυφτήκαν, πίσω απ' τα σύννεφα βροχής ζωφόρας... Άνοιξαν οι κρουνοί του ουρανού και στάλα στάλα ξεχυθήκανε ψυχές...

Της καταπίεσης η ώρα στέρεψε... Μετράς λεπτά μονάχα κι ώρες ας σου φαίνονται...

Το μόνο πράγμα στο μυαλό σου εσύ... Η μόνη σκέψη σου είναι κόκκινη με μαύρα στίγματα πηχτά...

Όταν η ώρα θα 'ρθει θα 'σαι εκεί. Είτε νικώντας είτε χάνοντας τη μάχη... στη θέληση θα είσαι νικητής!

-----------------------------------------------------------------------------------

Οινοποσίας απογεύματα, γύρισαν της καρδιάς μου τους τροχούς... Η ανυπέρβλητη εξόντωση του ακρογωνιαίου λίθου μου, έστειλε τη ματιά μου για νερό...

Ο χώρος στέρεψε όταν τα τείχη ύψωσες ψηλά... σε μια προσπάθεια τη γύμνια σου να κρύψεις... Χώρισαν όλοι οι βράχοι και τα ύδατα με λύσσα χτύπαγαν.

Μ' αφρούς ξεσηκωμένους, χτύπησαν δόντια και κροτάλισαν... ήχοι που κάνανε το αίμα να παγώνει...

Αρχίνησε η ομίχλη να αιωρείται χαμηλά... Κάτω απ' το έδαφος κλαίγαν τα μάτια σου ακόμη... Αυτά που είδες σε τσακίσανε... Οι ομορφιές που βίωσες σπάνιες...

Η ανθρωπιά νεκρή σε κοίταζε με βλέμμα παγωμένο... έντρομο. Έσκυψες πάνω της και έκλαψες... Απόκαμες.

Με μάτια κλειστά και γροθιές σφιγμένες, ούρλιαξες στην απόγνωση, μήπως σε φοβηθεί και φύγει...

Σύρε τα βήματά σου στέρεα... Πάτα γερά στη μάνα γη, να πάρεις δύναμη τιτάνα... Ο ουρανός σκυφτός θωρεί το μόχθο σου. Ο ουρανός θα σε προσέχει... παντογνώστης... δίκαιος...

Τις πράξεις σου... σα μια νοημοσύνη να τις κρίνει, θα γυρνάνε πάνω σου... Είτε το βλέπεις είτε όχι, θα 'χεις να λαμβάνεις...

Μεσημέριασε για τα καλά... Ο ήλιος έκαψε... Ψάξε τη σκιά σου γι' αποκούμπι...

-----------------------------------------------------------------------------------

Χορτάριασαν της μέρας οι ώρες, γίνανε δέντρα ακλόνητα και δεν πηγαίνουν πουθενά. Μονάχα ατενίζουνε το τώρα, μια για πάντα. Σκληρή είν' η δουλειά να πιάσεις να τις κόψεις...

Μα αν αντί να τσεκουριάσεις φύγεις, άμα αρχίσεις το περπάτημα ζωηρά... περνούν και πίσω τις αφήνεις...

Μονάχα σαν το θες εσύ, μπορείς για λίγο να σταθείς και να θαυμάσεις, κάποια κλωνάρια ξέχωρα από τ' άλλα... Μπουμπουκιασμένα ή με καρπούς, κι άλλα ίσως κάπως τεθλιμμένα μα όμορφα...

Μην τσεκουριάζεις μόνο... Μην τις σκοτώνεις τις ψηλές τις ώρες σου... γκρεμίζονται στο έδαφος και σαν γυρίσεις πίσω για να δεις που έφτασες...

Υπάρχει μόνο έρημος...

-----------------------------------------------------------------------------------

Ξανοίχτηκε το βλέμμα σου στο άπειρο και γύρισαν χορτάτες οι εικόνες πίσω στο μυαλό σου... Με προσοχή τις στοίβαξες, κάπου στο πίσω μέρος της νοητικής σου αποθήκης, όπως οι σκύλοι θάβουν κόκαλα για μέρες δύσκολες...

Όταν θα έρθουν οι αναβροχιές, θα τις ξεθάψεις τις εικόνες να σε θρέψουν. Σαν ένα μηρυκαστικό της σκέψης, θα μασουλάς με ησυχία τα τοπία σου τα όμορφα... τα πρόσωπα τα καθαρά... τις φιλικές γκριμάτσες των δικών σου... κάποιο λουλούδι που ξεφύτρωνε με πείσμα μέσα απ' τα τσιμέντα... δύο παιδιά που παίζαν με μια μπάλα στη βοή της πόλης...

Θα σε βοηθήσουν οι εικόνες να ξεχάσεις το μουντό σου το κελί... θα σε βοηθήσουν να θυμάσαι πως υπάρχει η ζωή σου, μα είν' έξω...

Δε σε πειράζει τόσο που απέχεις απ' αυτήν σαν ξέρεις πως υπάρχει... Το πρόβλημα θα ήταν να μην είναι πουθενά... Να ήσουνα αιώνια καταδικασμένος, σε μια ζωή υπόγεια, κλεισμένη κάτω από πέπλο μαύρο και βαρύ, να κόβει φως, να πνίγει ήχους, το οξυγόνο να σου αφαιρεί από τις σκέψεις σου...

Παράλογα οξυμμένες οι αισθήσεις σου, και ο βαθμός σου ετοιμότητας παράξενα οξύτατος, σε κάθε ήχο ύποπτο, σε κάθε κίνηση παράταιρη στο χωροχρόνο, η αδρεναλίνη σου εκτινάσσεται στα ύψη τα νύχια έτοιμα να σκίσουνε το παραπέτασμα και να σε βγάλουν πάλι έξω ελεύθερο...

Μια ευκαιρία ψάχνεις κι έφυγες... Μία στιγμή...

Το ένστικτο του δρόμου, σε οδηγεί πάλι στο δρόμο σου...

Στρατός sucks serious donkey ballz...

Ο πανδαμάτωρ στρατός με κάλεσε στη ζεστή και φιλόξενη αγκαλιά του... Το κάλεσμά του, και γενικώς η όλη σχέση μας, ήταν επεισοδιακό...

Κανονικά η αναβολή μου έληγε το 2010... την έκοψα για να μπω και να τελειώνω... Δήλωσα πως θέλω να μπω τον προηγούμενο Νοέμβρη (2008) στις ειδικές δυνάμεις και συγκεκριμένα στα ΛΟΚ... Ξέρω ξέρω... δεν είμαι στρατόκαβλος... το αντίθετο μάλλον είμαι... αλλά αφού θα πας που θα πας... ας κάνεις κάτι να έχει λιγάκι ενδιαφέρον... τέσπα... δεν έχει και πολλή σημασία καθότι μια βδομάδα ακριβώς πριν μπω το Νοέμβρη στις ένδοξες ειδικές μας δυνάμεις... έπαθα ρήξη πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, οπότε η λαμπρή στρατοκαβλική μου πορεία έλαβε άδοξο τέλος προτού καν αρχίσει...

Παρεμπιπτόντως εδώ θα ήθελα να κράξω τον αισχρό ορθοπεδικό under training του ΚΑΤ που εφημέρευε το βράδυ Σαββάτου 01/11/2008 και χαριεντίζονταν με τις νοσοκόμες αντί να προσέξει τους ασθενείς... με αποτέλεσμα να μου πει πως έχω απλώς μια κάκωση επιγονατίδας... Φυσικά και δεν τον πίστεψα καθότι έχω πάθει ξανά ρήξη χιαστού στο παρελθόν, οπότε ο χαρακτηριστικός εσωτερικός ήχος του συνδέσμου που κόβεται καθώς και το ακόλουθο μούδιασμα του ποδιού από το γόνατο και κάτω (αηδιάζουμε?), μου ήταν τόσο μα τόσο οδυνηρά οικεία... όπως οικεία μου ήταν και η αναγκαία πλην εξαιρετικά επίπονη διαδικασία αποκατάστασης...

Τέσπα... στρατό δεν μπήκα το Νοέμβρη... πήρα αναβολή ενός έτους την οποία έκοψα στους 6 μήνες για να τελειώνω και να μπω τον Μάη, τελικά οι μαλάκες με πηγαίναν για να μπω Αύγουστο.... τους παρακάλεσα να με πάρουν το Μάη... με πήραν και τη μέρα που πήγα να πάρω το χαρτί... μου είπαν με περισσή ψυχραιμία πως μπαίνω ΤΩΡΑ!... δηλαδή Δευτέρα 11/05 πήρα το χαρτί... Δευτέρα 11/05 μπήκα στρατό... γαμώ? Γαμώ...

Όσοι μπήκαμε στις 11/05 είμαστε οι λεγόμενοι εξ' αναβολής... είμαστε γαμώ τα παιδιά και γενικά μεγάλοι καραμπουζουκλήδες λεβέντες άντρες... οι περισσότεροι τρέχαν στους ψυχιάτρους για να πάρουν απαλλαγή, αλλά αυτό δε σημαίνει κάτι κακό για τα παιδιά...

Τέσπα... όλοι εμείς, μείναμε έγκλειστοι χωρίς δικαίωμα εξόδου από το στρατόπεδο, μία παραπάνω βδομάδα από όλους τους υπόλοιπους που κατατάχθηκαν κανονικά στις 18 και 19 Μάη... Ναι ξέρω... ε σιγά μωρέ... ο στρατός πλέον είναι κολλέγιο... εσύ δεν ήσουν που μου ήθελες ειδικές δυνάμεις και κλαψομουνιάζεις για μια βδομάδα... κλπ... Βαριέμαι να κάτσω να ασχοληθώ με αυτά και δεν είναι πως με χάλασε και ιδιαίτερα γιατί εμείς οι εξ αναβολής γενικώς ξεψαρώσαμε πολύ πιο ομαλά και γρήγορα από τους άλλους και γνωρίσαμε και όλους τους ανθύπες που μας έχουν στις διμοιρίες τους οπότε είμαστε κομπλέ, αλλά έχω να καταθέσω μια πρωτοφανή για μένα εμπειρία ζωής...

Μέσα στις τρεις αυτές γαμημένες βδομάδες και από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο γαμημένο στρατόπεδο το οποίο φυσικά αποτελεί βιότοπο του πούτσου, ήτοι το μόνο γεννητικό όργανο που ευδοκιμεί είναι η ψωλίς η αμμώδης, ο λιλίνος μου έπαψε να λειτουργεί με τον τρόπο που ξέρω τόσα χρόνια, που αγαπώ και εμπιστεύομαι, ακόμη και όταν με φέρνει σε δύσκολη θέση... πχ όταν παλιά στο Τέξας, ήταν τσι μοδός οι ποδηλατικές κολλητές βερμούδες, και σου εσηκώνονταν σε δημόσιο χώρο τίγκα στον κόσμο... ε δεν ήταν και ότι πιο σικ...

Το παλικάρι μου το αψηλό σαν τα κυπαρίσσια... (λέμε τώρα...) σταμάτησε να σηκώνεται... νάδα... μηδέν... τίποτα... ρε πες μου κάτι! Μίλα μου! τίποτα... Ρώτησα από εδώ... έψαξα από κει... κάποιον ειδικό να του δώσει το φιλί της ζωής... τίποτα... (Οκ... προσφέρθηκε ένας λούστης πρώην μάγειρας του στρατοπέδου.... αλλά δεν τον γαμούσες ούτε με κλεμμένη ψωλή τον εν λόγω οπότε πήγα πάσο...).

Ερωτώ λοιπόν... τι σκατά παίζει? Τσάι με αντικούκου δεν έπινα, ούτε γάλα... και γενικώς ύποπτα υγρά που προσφέρουν στο στρατό δεν ακούμπησα... Κατέληξα στο συμπέρασμα πως α) δεν είμαι λούστης ούτε λίγο... γιατί αν ήμουν έστω και λίγο με τόσα καβλιά να με περιτριγυρίζουν κάτι θα ανασάλευε down there... με πιάνς? β) Στον στρατό δεν πιάνουν ούτε οι κατουρόκαβλες... δεν ξέρω γιατί... είναι κάτι που πρέπει να ερευνηθεί ενδελεχώς ίσως... γ) Όταν κάποια στιγμή και για καθαρά ιατρικούς λόγους, ήθελα να βεβαιωθώ πως το πουλί μου ζούσε διάολε!, τον έπαιξα... ναι ναι... δε ντρέπομαι να το πω... ναι σε σκεφτόμουν... και παρόλο που η συγκεκριμένη μαλακία πρέπει να ήταν η πιο αποτυχημένη της ζωής μου καθότι είχε καθαρά διεκπεραιωτικό χαρακτήρα και η απόλαυση ήταν μηδαμινή, αναπτέρωσε την ελπίδα πως το πουλί μου θα επιβιώσει τη στρατιωτική μας θητεία... μιλάω στο πρώτο πληθυντικό καθότι ότι έχει κεφάλι αποτελεί μια ξεχωριστή οντότητα yes? είμαστε σα σιαμαίοι ας πούμε... δε βλέπεις δυο σιαμαίους και τους μιλάς στο πρώτο ενικό... όσο αγενής και να είσαι...

Θα με ρωτήσεις, και με το δίκιο σου, καλά ρε αδερφέ... όνειρα με μουνιά δεν έβλεπες στο ρημαδοστρατό? θα σου απαντήσω πως όνειρα γενικώς δεν έβλεπα... ξυπνάω στις 5:30 και μέρα παρά μέρα στις 5:00 (καθότι μέρα παρά μέρα είναι μέρα μπάνιου... ναι δεν είμαι ο πιο καθαρός φαντάρος, αλλά πίστεψέ με δεν είμαι ούτε ο πιο βρώμικος...) και κοιμάμαι με το που χτυπάει η καραμούζα το βράδυ... σα να είμαι εκπαιδευμένος... 11:00 το βράδυ βαράει σιωπητήριο και με τη μία κλείνουν τα μάτια μου και ξανανοίγουν το πρωί... αλλά από όνειρα μηδέν... έχει πεθάνει και η φαντασία μου και το πουλί μου... δεν ξέρω τι να κάνω σου λέω! Θα έλεγα γαμώ τη φαντασία μου γαμώ... αλλά τη φαντασία μου δεν τη βρίσκω και το πουλί μου δε σηκώνεται στο στρατό... lose lose situation μιλάμε...

Από την άλλη... με το που πήραμε την άδεια ορκωμοσίας και με το που βγήκα από την πύλη... επανήλθαν όλα... μιλάμε δεν ξέρω... οδηγούσα με τρία χέρια σου λέω... άλλη ασφάλεια σου λέω παιδί μου... ξέρεις τι είναι να έχεις καφέ στο ένα χέρι, τσιγάρο στο άλλο και να κρατάς το τιμόνι με το καβλί σου? Ανάλογα με το λεβιέ ταχυτήτων που έχεις μπορείς να αλλάζεις και ταχύτητες... μέχρι τετάρτη τουλάχιστον... για την πέμπτη θέλει να είσαι ελαφρώς πιο προικισμένος... Άσε που δεν ψάχνεις και που να βάλεις τα χαρτάκια από τα διόδια... δεν τα πετάς έξω από το παράθυρο σαν τους απολίτιστους... τα καρφώνεις κατευθείαν στο καβλί σου και ξεμπερδεύεις...

Στις άδειες από το στρατό είναι να έχεις γκόμενα... μόνο να έχει αντοχές... Η επιτομή του ρομαντισμού είμαι... Θυμήθηκα τα παλιά... ξέρεις τότε με τις σπηλιές, τα ρόπαλα και τις άναρθρες κραυγές... λίγο πριν ανακαλυφθεί η φωτιά? Άμανε γεια σου... τότε! Μόνο πούτσα και φαΐ... τίποτε άλλο... Ούτε τηλεόραση, ούτε ηλεκτρισμό ούτε τίποτα δε θες... Μονάχα ένα δεκτικό, ανθεκτικό και καβλωμένο θηλυκό του είδους σου (κατά προτίμηση άνθρωπο δηλαδή... ή σχεδόν άνθρωπο...) και τα πράττεις ασταμάτητα...

Πέντε παρά... gimme a break!...

Διάλεξε ένα χρονικό παρόν και κοίταξε το μες τα μάτια. Το χωροχρονικό του μέλλον άπτεται του είναι σου. Τα δροσερά σου χείλη αναπαύονται γαλήνια δίπλα στο πρόσωπό μου. Καθώς καθησυχαστικά κοιτώ το στέρνο σου ν' ανεβοκατεβαίνει, μπορώ και κλέβω την εικόνα σου για να την έχω πάντοτε μαζί μου.

Σήμερα τα μαθήματά σου τρίζουν μες τα μάτια μου. Οι ανοιχτές πληγές σου σέρνουν το μονόλογο μιας ερημιάς που το τοπίο της δε διάλεξε. Ο μαγικός αυλός σου σίγησε λίγο πριν να χαθούν τα τελευταία τέκνα στον ορίζοντα τον γεγονότων μας.

Χνούδιασαν τα πατώματα. Είχες καιρό να καθαρίσεις κι άλλο τόσο ν’ αναπνεύσεις μια ανάσα στέρεα. Με τις ρουτίνες να περνάνε από πάνω σου τροχάδην κι εσύ ζητάς μονάχα μιαν εξυπηρέτηση... Ο χαυνωμένος καύσωνας των σκέψεων έπεται. Με τον παλιό ανεμιστήρα σου να δω πως θα τη βγάλεις καθαρή και φέτος...

Κύλισαν οι σταγόνες του ιδρώτα σου, κόμποι, στον όμορφό σου το λαιμό. Τ' αφροδισιακά σου άκρα με στοιχειώσανε... Καθώς σε έβλεπα να αιωρήσαι από την πόρτα στο κρεβάτι... λύγισα. Την έκανα περνώντας απ' τις χαραμάδες του παράθυρου... Πάω προς θάλασσα μεριά.

Ένα μικρό χεράκι άδραξε ο σύννεφο και άρχισε να το ταρακουνά με ορμή... Ήθελε σώνει και καλά να βρέξει. Το σύννεφο όμως δεν ήταν έτοιμο... Άφησε μια μικρή βροντή, υπόκωφη σα να επέρδετω... κι έφυγε γι’ άλλους ουρανούς, αφήνοντας δυο μάτια παιδικά να φέρουν τη βροχή εις πέρας... Όχι δεν έκλαιγε από λύπη... Από τα γέλια έκλαιγε :)

Δωδώνη...

Μουδιασμένες αισθήσεις... Μουδιασμένο μυαλό και σώμα... Σχεδόν παραπατώντας ανεβαίνω τα σκαλιά. Η πέτρα κάτω από τα πέλματά μου γνώριμη. Βγαλμένη από την πάτρια γη. Βγαλμένη από ένα κομμάτι γης αρχαίο και πλούσιο. Ξακουστό και ξέχωρο.

Στρογγυλό μαύρο τραπέζι. Μοντέρνο μέσα στο αρχαίο. Μοντέρνο έπιπλο έγκλειστο σ’ αρχαίο περίβλημα. Τα μεγάλα τζάμια σου αφήνουν έκθετη στο βλέμμα σου την πανοραμική θέα. Τα βουνά συνθέτουν το κάδρο. Αρκεί να σηκώσεις το βλέμμα και να κοιτάξεις...

Πες μου τι βλέπεις... Βάλε μου λίγο πιότερο κρασί και πες μου... οι λέξεις σου ηχούν στ' αυτιά μου πιο γλυκά κι απ' τις εικόνες που τα μάτια βλέπουν.

Δυο δέντρα που 'ν γυμνά από φύλλα κυριαρχούν στο άμεσο τοπίο. Χαζεύεις τα φρακταλικά γυμνά κλωνιά τους και προσπαθείς να καταλάβεις το μοτίβο τους το στοιχειώδες, που επαναλαμβανόμενο συνθέτει μια ζωή που χρόνια πάνω σε χρόνια, ζει για τις άνοιξες και κοιμάται τους χειμώνες. Νέο κι αιώνιο, περιμένει έναν ήλιο. Τον ήλιο του.

Πιο πίσω, στέκονται τα σπίτια του χωριού. καπνίζουν νυσταλέα οι καμινάδες τους. Τα κεραμίδια και οι πέτρες τους, είναι κομμάτια της ίδιας γης πα' στην οποία στηρίζουνε τις βάσεις τους. Πάνω στην ίδια γη, στηρίζουν τη ζωή τους και οι άνθρωποι. Τι κάνουν τάχα τώρα?


Απέναντι κι άλλα βουνά... Θυμάσαι το τραγούδι?

"Ο τόπος μας είναι κλειστός, όλο βουνά που έχουνε σκεπή το χαμηλό ουρανό, μέρα και νύχτα..."

Τώρα καταλαβαίνεις ίσως λίγο καλύτερα τι εννοούσε ο "ποιητής". Τη βλέπεις τη σκεπή, βλέπεις γιατί 'ναι χαμηλός ο ουρανός. Τα σύννεφα διατρέχουν τον, απ' άκρη σ' άκρη. Έρχονται… βρέχουν… φεύγουν... ξανά... ξανά...

Κάπου κάπου, μέσα στ' ατέλειωτα τα παζλ των συγνέφων, διακρίνεις το γαλάζιο. Διακρίνεις κάπου κάπου, την ελπίδα... το φως! Ο ουρανός σήμερα μου θυμίζει τη ζωή μας. Μέσα στο γκρι λίγο γαλάζιο φευγαλέο. Μέσα στην κατηφρόνια που και που η ελπίδα...

Αν δεν έχεις προσεκτικό μάτι δε θα διακρίνεις το αρχαίο θέατρο. Οι πέτρες του έχουν χορταριάσει. Η γη το φέρνει πάλι πίσω στη μήτρα της, σα μάνα που θέλει να ξαναβάλει στην κοιλιά της το παιδί της. Οιδιπόδεια η σχέση του θεάτρου με τη γη.

Το κόκκινο γλυκό κρασί κι ο τόπος που απλώνεται στα μάτια μου, με κάνουν να προσμένω ανυπόμονα το διονυσιακό μυστήριο να λάβει χώρα. Ειμ' έτοιμος τη μάσκα μου να φτιάξω από της στάφυλλου τ' απομεινάρια. Το χώρο μου να ορίσω με βήματα χορευτικά, βαριά κι αργόσυρτα αρχικά... και ύστερα μαινόμενα θεϊκά.

Κάποιος μου είπε κάποτε, προσεκτικά να ορίζω τις κινήσεις του χορού μου, γιατί οι ψυχές ταράσσονται... Σ' αυτή τη γη, κάθε πρωί οι ψυχές μαζεύονται. Η πρωινή ομίχλη, λένε, είναι η δήλωσή τους, πως ακόμη είναι εδώ μαζί μας.

Ο ήλιος πέφτει αργά... μα σίγουρα. Οι βακχικές ιαχές ακόμη δεν ακούστηκαν. Ίσως τ' αυτιά μας να ξεχάσανε ν' ακούνε. Ίσως και να χαθήκανε για πάντα... και ίσως πάλι να θεριεύουνε, σε βράδια μυστικά, μέσα σε ιερές σπηλιές που ο κόσμος ο δικός μας ξέχασε...

Εσύ... προσπάθησε να με θυμάσαι, όπως γερό με πρωτογνώρισες...




ΥΓ1 Το κείμενο το έγραψα την Κυριακή, κοιτάζοντας το χειμωνιάτικο τοπίο που εκτείνονταν έξω από τη τζαμαρία ενός άκυρου ξενοδοχείου στη Δωδώνη (άκυρο γιατί αν δεν το ξέρεις, δεν το βρίσκεις... πολύ όμορφο και προσεγμένο όμως)

ΥΓ2 Εσύ που μου είπες για τις κινήσεις του χορού... ξέρεις εσύ... σ' ευχαριστώ... και σ' αγαπώ :)

ΥΓ3 Το κείμενο θέλω να το αφιερώσω στη δασκάλα μου τη Δέσποινα, που τη σκέφτηκα αμέσως μόλις άφησα το στυλό από το χέρι και της έστειλα μήνυμα κι αυτή κατάλαβε... πόσο χάρηκα δασκάλα που κατάλαβες :) Σ' ευχαριστώ και πάλι για όλα... Ένα κομμάτι του ποιος είμαι το διαμόρφωσες εσύ και σου είμαι ευγνώμον...

Ατέλειες...

Ένα πιάνο παίζει μέσα στο τίποτα... Εν αρχή ην το πιάνο... Ο βιρτουόζος μουσικός έχει κλειστά τα μάτια του... Οι νότες του ξεχύνονται απ' το πιάνο... Με κάθε πάτημα πλήκτρου παίρνουν ζωή για λίγο πριν χαθούν... Με κάθε πάτημα του πλήκτρου ξεπηδά κι ένα αστέρι... Κοσμογονία... Το πιάνο με φοβίζει... δεν ξέρω γιατί... πάντα μου προκαλούσε ένα μελαγχολικό φόβο... Παιδικά τραύματα φίλε μου... ποιος ξέρει...

Άνοιξα μια πόρτα και βρέθηκα στον εσωτερικό σου το μηχανισμό...

Πού είσαι? Σ' έχω χάσει... Τα μάτια μου πλανιόνται προς το μέρος που υπήρξες κάποτε και αγχωμένα σε ζητάνε... ψάχνω... μάτια... μάταια... ένα γράμμα κάνει τη διαφορά στην περίπτωσή μας... Ένα γράμμα που μου γύρισε πίσω... Ο παραλήπτης άλλαξε διεύθυνση... Εγώ δεν άλλαξα... Σε περίμενα.

Μουσική μου... Βράδυ είναι πάλι και με μελαγχόλησες... Πού βρήκες τις νότες σου? ποιες θλιμμένες σκέψεις σε σκέφτηκαν? Βαδίζουμε κι οι δυο προς το κρετσέντο μας. Η τελευταία μας κορώνα έρχεται να επιβεβαιώσει το χαμό και το θρίαμβο... Χειροκρότημα... Υπόκλιση... κι ύστερα αυλαία.


Ονόμασε τα μέτρα μου άμετρα και αν μπορείς απάλλαξέ με... Απάλλαξε με απ' τα δεσμά σου που μου σφίγγουν το λαιμό... Δε φτιάχτηκα για τα κολλάρα και τα λουριά σου, ούτε για να με βγάζουν βόλτα “όποτε”... Χειρίζομαι την αφέντρα μου. Εκείνη πάλι με χρειάζεται... Είναι μια σχέση υγειής, δε βρίσκεις?

Σου θυμίζει κάτι το γραμμόφωνο με το ηχείο σα λουλούδι? Ο δίσκος που κυλά υπνωτικά και ο γρατζουνισμένος ήχος σα λαιμός στις αρχές του κρυώματος. Δείχνει τη χρήση. Μάλλον ακούμε κάποιου τον αγαπημένο δίσκο... Ήταν κάποιου άλλου κι έφτασε σε μας δεύτερο χέρι... Δεν ξέρω καν αν έχουμε δικαίωμα ακοής... Μου φαίνεται σα να κοιτάω σε κλειδαρότρυπα... προσωπικές στιγμές ενός αγνώστου... Σσσσσσσσς... άκου!...

ΥΓ1... Σσσσσσσσς... άκου! Κρρρρρρρρρρ! (<---- a.k.a. λεβεντόπορδος....)

Kill 'em all...

Ξύπνησε πάλι το ακατέργαστο εγώ σου! Φλόγες πετάγονται απ' τα πρώην σβηστά και κρύα μάτια σου... Μεταλλικές οι νότες σε ξυπνάνε... Αδράχνεις πάλι τη ζωή απ' τα μαλλιά και καβαλάς τους κεραυνούς των ουρανών σου...

Μονάχος ξέρεις το καβάλημα να κάνεις. Μονάχος ξέρεις πώς το δρόμο να διαβείς. Μονάχος με δυο βακτηρίες που σύντομα θα γίνουν μία και μετά καμιά. Θα τις πετάξεις από πάνω σου να ελευθερωθείς... να φύγεις... να χαθείς και ένα μόνο σκόνης σύννεφο θα δείχνει πως κάποτε από κει τα βήματά σου πέρασαν...

Τι είναι αυτό που σ' έριξε? Είναι αυτό το ίδιο που σε έβαλε ξανά να σηκωθείς και με σφιγμένα δόντια από τους πόνους να πεισμώσεις κι άλλο... Φόρτωσε κι άλλο. Ο θυμός σου είναι το μόνο στήριγμα τώρα. Μόνο με τις γροθιές σφιγμένες θα πατήσεις πάλι στέρεα. Μόνο με σένα δίπλα σου να σε στηρίζεις. Μ' αφρούς από το στόμα σου να δίνουν το παρόν και του μπροστά το πρόσταγμα!

Φύγαμε! Φύγαμε πάλι κολλητέ ν' αναβιώσουμε τις δόξες του μοναχικού αγώνα μας. Μοναχικού μα "μας". Δεν είναι οξύμωρο όταν σχιζοφρενής λογίζεσαι... Δεν είναι οξύμωρο όταν εσύ κι ο εαυτός σου πιάνεστε χέρι με χέρι με τα δάχτυλα ν' ασπρίζουν απ' τη δύναμη και την οργή που δίνει ορμή.

Ποιος νομίζει πως μπορεί να σταθεί μπροστά σου να σου κλείσει το δρόμο? Ας κοπιάσει... Χαχαχαχα ας κοπιάσει ρε! Σπασμένα κόκαλα και αίμα... αυτό θα μείνει... Κοίτα με να γελάω λυσσασμένα... τα κόκκινά μου μάτια στάζουν αφοσίωση...

Σε μένα...


ΥΓ... Είμαι καλά, είμαι καλά, είμαι καλά, είμαι καλά... είμαι μια χαρά!

ΥΓ2... Yarrrrrrr!