Καλλιγράφοντας στα σκουπίδια...

Πάνω σε κάδο σκουπιδιών, με γράμματα καλλιγραφικά, αγοράζουν τα όνειρά μου. Αγοράζουν τις αναμνήσεις μου, τα δάκρυα και τις χαρές των προγόνων μου. Αυτά που κόμποι ιδρώτα γλίστρησαν από ιδρωμένα πρόσωπα και κοπιώδη χέρια, για να μπορέσουν να γίνουν δικά μου.

Αγορές, δάνεια... με καλλιγραφικά γράμματα, σε ευτελές χαρτί, κολλημένο σε κάδο σκουπιδιών... Δυο λέξεις φτυσμένες καλαίσθητα, ζητάν το αίμα μου. Ζητάν το υλικό είναι μου. Το είναι γενεών.

Προσφορά και ζήτηση ψυχών. Φόβος για τον διπλανό, μίσος για τον διπλανό, άγνοια για τον διπλανό... όλοι μαζί, μόνοι μας.

Τυφλά παλεύουμε ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί τον εαυτό μας. Φοβισμένοι μα άκακοι. Τα ζώα όταν φοβούνται επιτίθενται... Σπανίως το ένα ενάντια στο άλλο... Σπανίως το ένα στριμώχνει το άλλο τόσο ώστε να μην του αφήσει επιλογή...

Εμείς στριμωχνόμαστε μόνοι μας. Μας στριμώχνουν κάποιοι και παρακολουθούν τις αντιδράσεις μας. Σκέψου πως είσαι απλώς ένας σκύλος σε κυνομαχία... Σε εκπαιδεύουν να μισείς τα άλλα σκυλιά, να φοβάσαι το ξύλο και την πείνα και να νιώθεις πως το αίμα του άλλου σκύλου είναι ο μόνος τρόπος να μην πονέσεις εσύ... Και κάθε τόσο σε πετάνε σε ένα λάκκο με έναν άλλον σκύλο. Πόση εκπαίδευση έχεις περάσει?

Ιδέες πάλης χρειαζόμαστε. Ιδέες πάλης και παλαιστές. Ναι. Μα χρειαζόμαστε και σαφείς αντιπάλους. Ποιοι είναι? Υπάρχουν σήμερα σαφείς αντίπαλοι? Θυμίζει ερωτήματα σε τραγούδι δημοτικό η εποχή. Μην είναι οι εχθροί μας οι...? Μην είναι οι...? Μην είναι τέλος οι...? Δεν είναι. Εχθρός μας είναι η ίδια η ασάφεια.

Μέσα στο τρέξιμο της κάθε μέρας, αυτή η ασάφεια θεριεύει. Δεν έχεις χρόνο μετά τη δουλειά. Δεν έχεις χρόνο τα Σαββατοκύριακα που σκοτωμένος τρέχεις (!) να ξεκουραστείς. Τρέχεις για να ξεκουραστείς οξύμωρε εαυτέ μου. Η περαιτέρω προσπάθεια στον τάχα ελεύθερο χρόνο σου σου φαίνεται βουνό. Βουνό να ψάξεις τις πταίει...

Βομβαρδισμένος καθημερινά από περιττώματα αναμασημένων πληροφοριών, με σαφώς κοινή πηγή μιας και τα λόγια είναι ίδια από παντού, είτε υποκύπτεις, είτε αηδιασμένος παραιτείσαι. Η παραίτηση βολεύει μια χαρά... Εθελούσια παραίτηση του δικαιώματος να συμμετέχεις στη ζωή σου. Μαλακίες ε?

Μαλακίες...

Ομίχλη...

Έχει μια ομίχλη έξω που σε υπνωτίζει... Κοιτώντας γύρω το τοπίο, τα μάτια τσούζουνε νωχελικά και κλείνουν. Αυτή η μαγική ομίχλη πέφτει τέτοιες μέρες μες την πόλη μας.

Είναι οι μέρες που να σηκωθείς απ' το κρεβάτι δυσκολεύεσαι. Το κουρασμένο σου μυαλό με κόπο να μαζέψεις προσπαθείς εις μάτην. Συνέχεια θα σου κλέβει σκέψεις η ομίχλη και θα τις παίρνει άθελά σου να τις εξαχνώσει, ενσωματώνοντάς τες μια για πάντα στο ρευστό της σώμα από άχλη.

Μα μέσα στη ραστώνη σου από το μάγεμά της, μετά από ένα σύντομο και άνισο αγώνα, θα παραδίνεσαι στην ομορφιά της και θα κάνεις τα χατίρια της. Σαν την Σαλώμη θα χορεύει το χορό των πέπλων της, θα σου θολώνει το μυαλό και λίγο λίγο θα στο κλέβει... Εσύ, μαζί με όλους που την βλέπουν, θα την θρέφεις.

Αυτή... αυτή θα πάρει ό,τι θέλει από μας και μεθυσμένους θα μας βάλει στα κρεβάτια μας... Για λίγο πριν τα μάτια μας να κλείσουμε, θα το πιστέψουμε πως έρχεται μαζί μας να πλαγιάσει... Μα πριν το καταλάβουμε, καθώς ο αέρας δραπετεύει απ' τα σκεπάσματα που πέφτουν στο κορμί μας, θα δραπετεύει και αυτή...

Είναι η πάντα νεαρή, αδάμαστη κι εφηβικά ατίθαση, η δροσερή μας η Ομίχλη... Μας κάνει δώρο τη θολή της αίσθηση... την όμορφη ψευδαίσθηση πως θα μπορέσουμε ν' αγγίξουμε το άπιαστα όμορφο... το ονειρικό, το αιθέριο και αεικίνητο κορμί της τελειότητας... αυτό που πάντα κυνηγάμε και πάντα μας διαφεύγει...

Πάνω σ' αυτό μας το κυνήγι, αυτή τρυγάει τις σκέψεις μας... ρουφάει άπληστα από μας αυτά που έχουμε κλεισμένα στο μυαλό μας... κι όταν γεμίσει από αυτές, γλυκά θα μας κοιμίσει και θα φύγει... χωρίς να καταλάβουμε εμείς ποτέ τι έγινε... κοιμόμαστε με το χαμόγελο του μεθυσμένου εραστή... κι όταν ξυπνάμε εξαπατημένοι, θα πρέπει να ζυγίσουμε ζημιά και κέρδος...

Ανάλογα τη ζυγαριά σου το λοιπόν, μπορεί να πεις πως η ομορφιά της που σου πρόσφερε έστω για λίγο, την άξιζε την από μέρους της κλεψιά... Αλλιώς μπορεί να νιώσεις πως σε έριξε με δόλο, να αισθανθείς σαν θύμα που το λήστεψαν... Όπως κι αν νοιώσεις ειν' δική σου επιλογή...

Εμένα μη ρωτάς τι δείχνει η ζυγαριά μου... Τα ζύγια μου είναι πειραγμένα από καιρό... Μόνο και μόνο που με βλέπεις να της γράφω... σημαίνει πως επιζητώ την παρουσία της και έχω ανάγκη από την αποπλάνησή της... Αλήθεια σου το λέω... κι ό,τι μου κλέβει ναι, χαλάλι της... πιο ανάλαφρο αφήνει το μυαλό μου κι ύστερα... μου φαίνεται απίστευτο πως μέρος της αιθέριας ύπαρξής της, αποτελεί κι ένα δικό, μικρό μου κομματάκι...

Έχει μια ομίχλη έξω... Μια ομίχλη που σε υπνωτίζει...

Βραδιά jazz παράδοσης...

Ανέβασε με μια βαθιά ανάσα της πνοής σου τη λαλιά. Να μου βροντοφωνάξεις τις ματιές σου να στεγνώσουν τα μηνίγγια μου από σκέψεις...

Καθώς τα δάχτυλά σου σέρνονται πάνω σε τεντωμένες τις χορδές, πάνω σε πλήκτρα άσπρα και μαύρα και στα κουμπιά πνευστών από ορείχαλκο, εγώ με το μυαλό μου ταξιδεύω, μέσα σε σκέψεις έρμαια της μουσικής.

Σε βλέπω να χορεύεις και ιδρώνω. Σ' ακούω να μιλάς και σκέφτομαι.

Πώς γίνεται μιλιές, που από χρόνια πάψαν να μιλάν, να μου μιλάνε απ' της ηχούς το στόμα ίσια μέσα στην καρδιά μου?

Ο χωροχρόνος κάμπτεται και καμπυλώνει, ενώνοντας χωροστιγμές που φαινομενικά είναι ασύνδετες... Κι αυτό συμβαίνει πιο συχνά όταν ακούς. Είτε ακούς τις σκέψεις σου, είτε ακούς τις μουσικές ή και πεζές σκέψεις των άλλων... υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα, η σχετικότητα του χώρου και του χρόνου σου, να γίνει μία με των άλλων, των σχετικών κι ασχέτων παρατηρητών...

Και κάπου εκεί... το χειροκρότημα θα έρθει να σου κόψει τον ειρμό, μα και παράλληλα να επιβραβεύσει αυτήν την ένωση που βίωσες... και να σημάνει την αρχή της επομένης...

Ως την επόμενη λοιπόν... Αντίο.

Αφιέρωμα κατόπιν θέασης...

Ένα φτερούγισμα περιστεριού ξυπνάει πούπουλα και σκόνες... Τα μάτια σου θα πεταρίσουν, μαζί με του πτηνού τα χνάρια, καθώς το χάος γύρω σου θα φαίνεται αναταραγμένο, αντίθετα με την καλή του καθημερινή την όψη.

Μία μανία για μια Βάσω και μια θέληση για ένα χορό σε πιάνει.. χορό μαζί με τις μπουνιές σου για να σκίζεις τον αέρα... Κλοτσιές και κίνηση μανιακού, ξορκίζεις τα κακά που είναι μέσα σου κλεισμένα χρόνια και σε καίνε... Θέλεις μ' αυτήν την κίνησή σου να τις σβήσεις όλες τις φωτιές σου...

Τα κόκκινα μάτια σου ακούραστα κοιτάνε γύρω σου τον κόσμο... Μές απ' το φίλτρο του δικού σου γούστου ξεπηδάνε ιστορίες... Βγαλμένες από συζητήσεις άλλων που μονάχος σου σ' ένα καφέ τις καταχράστηκες... Δε ζήτησαν πνευματικά δικαιώματα... κι εσύ δεν τους τα έδωσες... Εξ' άλλου αν δεν ήταν το δικό σου φίλτρο, ανώνυμες και άνοστες ίσως να μέναν... Υπηρεσίες διάσωσης προσωπικών στιγμών τρίτων... Σσσσσ... μπορεί να σε φορολογίσουν κι από πάνω...

Η μύτη σου σοφραίνεται της πόλης τις κρυφές τις μυρωδιές... Σε άδειους δρόμους φαίνεσαι να σεριανάς σα με αυτήν παρέα είσαι... Οι άλλες οι καρικατούρες χάνονται απ' την πλοκή και μαζί τους η δική σου η καρικατούρα ακολουθεί, αφήνοντας στη θέση της τον εαυτό σου... Λιγάκι εξιδανικευμένο ίσως και κομμάτι πιο ψηλό, πιο ίσιο το περπάτημα σου και η πλάτη, μα πάλι εσύ στα μέσα σου... Λίγο το περιτύλιγμα έφτιαξες για να μη φαίνεται άσχημο στους ξένους που σε παίρνουν μάτι διψασμένα...

Η χρονική σου η σειρά σιγά σιγά θα ξετυλίγεται... Ένα κουβάρι από ανθρώπους, σχέσεις, σκέψεις και στιγμές... Με χαρακτήρες που περίεργοι φαντάζουν και ανύπαρκτοι... κι όμως μες την παραφροσύνη που μας περιβάλει... Μπορεί και να μπορούσαν να υπάρχουν τελικά... Μέσα σε πόσα εκατομμύρια πιθανοτήτων ύπαρξης... πού ξέρεις? Ίσως να πεταχτεί απ' τη γωνιά το δίδυμο από μπράβους αλλοπρόσαλλους... ίσως και λίγο ευγενείς εκεί στο βάθος της σκατένιας τους καρδιάς... έργο κι αυτή μίας σκατένιας τους δουλειάς...

Στην υπόγεια διάβαση που ο φωτισμός της παραπέμπει (ναι) σε φιλμ νουάρ... Με κάτι ανεμιστήρες να κυλούν νωχελικά και η σκιά τους παιχνιδίσματα να κάνει με το άγχος της σκηνής που επίκειται... με κάτι χρώματα στα ρούχα εκτός τόπου... με κάτι φάτσες και διάλογους που φέρνουν θυμιδία και ξενίζουν δημιουργικά τη σκέψη...

Εκεί σ' αυτά τα σκαλοπάτια θα μιλήσει η φάτσα σου... Μισοκρυμένη μες το φως θα μουρμουράει περίεργες σκέψεις στο μυαλό τους... Για άλλο ένα ραντεβού, φτηνά τη γλίτωσες... μα στ' άλλο?

Ένα τρόλλεϋ περίεργο με διακόσμηση ψάρια σε διάφανα σακούλια... Οι λαβές να κρατάν τη ζωή τους κρεμμάμενη... Το τρόλεϋ φάντασμα... Άδειο. Ελεγκτής πουθενά κι ο οδηγός χαμένος κάπου στο πίσω μέρος της σκέψης σου υποθέτω... Αχρείαστος στο πλάνο για να φαίνεται... μονάχα χρήσιμος να οδηγεί το όχημα που πρέπει να κινείται... Δίνει κίνηση στ' ακίνητα χερούλια και τις αεικίνητες διάφανες σακούλες με τα ξεχασιάρικα... ποια? Δε θυμάμαι...

Παλιό με νέο να δένουν... Γραφικό με το όμορφο... Οι σχέσεις να πλέκονται και το φανταστικό με το αληθινό να δένουν σε μια σούρεαλ σάλτσα... Τα μάτια μου πλανήθηκαν μέσα απ' τα πλάνα σου...

Χμμμ... λιγάκι τραβηγμένο και συναισθηματικό αφιέρωμα σε έναν άνθρωπο που δεν ξέρω ούτε κι εκτιμούσα ίσως πολύ... Μα μου αρέσουν οι εκπλήξεις και μου άρεσες...

Με τον άγιο Βασίλη αγκαλιά να φωνάζετε πάντα τη Βάσω... Βασούλααααααααα!

Σκαρίφημα...

Ζωγράφισα ένα σκαρίφημα της ανάσας σου. Πάνω σε χέρια σκανταλιάρικα να πέφτει και να τους προσφέρει τη ζωή. Πνοή Θεού... πνοή Θεάς... Και δυο ζευγάρια χέρια σκανταλιάρικα...

Στο πίσω μέρος απ' το γόνατό σου είναι που μ' αρέσει να φιλάω... Το ξέρω πως σου στέλνει κύματα ηλεκτρισμού... Μ' αρέσει να σε βλέπω να τεντώνεσαι και να αναριγείς... Μου δίνει αυτό το αίσθημα ικανοποίησης που παίρνεις ύστερα από κάθε σου κατόρθωμα.

Η μικρή σου χρόνια χθόνια αλαζονική ματιά, φωλιάζει πλέον μέσα στην ψυχή μου. Με βλέμμα καχύποπτο και κορμί έτοιμο να τραπεί σε φυγή ή να ξεσκίσει το αδύναμο εν δυνάμει θήραμα, στήνω καρτέρι στη ζωή μου. Να 'ναι ένας κρίκος πάνω ή πιο κάτω στην άρρωστη φανταστική μου τροφική αλυσίδα ο επόμενος διαβάτης?

Τα σύννεφα σκοτείνιασαν τη μέρα και το γκρι έχει κερδίσει για την ώρα. Η υποψία μυρωδιάς βρεγμένης γης, φέρνει ανατριχίλες στο κορμί μου. Κάτι από αυτή τη μυρωδιά δεν έχει τόπο... Είναι το ίδιο όπου και να 'σαι πα στη γη. Αυτό δεν ξέρω το γιατί, μα με βάζει σε σκέψεις... (Ουάου! Το λόγο σου μαλάκα μου? Ναι σου λέω! Στο λόγο μου!... :S)

ΥΓ. Η μέρα της μαλακίας, (και) σήμερα...

Πήδα λέμε...

Μαρτύρησα τη φευγαλέα σου σκέψη που περπάτησε σε κάποιο διάδρομο του νου μου. Συνήθισα να σε κοιτάω στα μάτια και να μιλάμε στ' άστοχα. Για κάποιον ξένο που δεν ξέρει τα τερτίπια μας, μοιάζουμε χαζοχαρούμενοι φίλοι.

Εμείς γνωρίζουμε τα λόγια μας τι κρύβουν από πίσω. Σαν τα βουνά που πίσω τους μπορεί να κρύβουν νέους τόπους άφθαρτους, παρθένους... εγώ κι εσύ υψώνουμε τα λόγια μας. Για να κρυφτούνε από πίσω οι έννοιες οι δικές μας, που σαν κοσμογονία φτιάχνουνε καινούριους τόπους νοερούς κι απάτητες καινούριες σκέψεις...

Μίλα μου. Πες μου με τα δικά μας συνθηματικά πως μ' αγαπάς. Το έχω ανάγκη τούτον τον καιρό... Με πνίγει κάτι και δεν ξέρω πως να το σκοτώσω. Θέλω να πιω το αίμα του, να ξανανιώσω ζωντανός... Μονάχα με το θάνατό του θα μπορέσω ν' ανασάνω πάλι και ν' αρθρώσω λόγο. Ως τότε πρέπει να μονολογείς... Τα λόγια σου μου δίνουνε κουράγιο...

Η σκέψη πως υπάρχεις εκεί έξω, με ησυχάζει... Τα βράδια σ' αγκαλιάζω νοερά και παίρνω δύναμη. Στα σκοτεινά μου μέσα είσαι φως. Κι αν κάνεις που και που πως σβήνεις... πάλι σ' ανάβω με τη θέληση άρρωστου πυρομανή...

Έχω βαρεθεί τη μαυρίλα... Έχω βαρεθεί την πόρτα που δεν ανοίγει... Πώς θα γίνει να πηδήξω το φράχτη που τόσο καλά τον έφτιαξα?

ΥΓ. Φιλαράκι εδώ που τα λέμε το ερώτημα είναι πολύ πιο απλό... Πώς θα γίνει να "πηδήξεις" γενικώς... μπας και σταματήσεις να κλαψουρίζεις και δε μας ζαλίζεις κι εμάς τα παπάρια... Λέμε τώρα... :p

Συνταγή...

Συνταγή...

Παίρνουμε ένα όμορφο βράδυ... το γεμίζουμε με κρασιά και φαγιά... και κουβέντες όμορφες και απαραξήγητες... Με κατανόηση και αστεία να ρέουν...


Στο τέλος του βραδιού προσθέτουμε ένα μαλακισμένο τελείως σχόλιο που παρεξηγεί μια καλή πράξη με μια τελείως ιδιοτελή και μαλακισμένη από πλευράς κινήτρων πράξη...


Και βουαλά... έχουμε μια πανέμορφη βραδιά που καταλήγει σε μια τελείως για τον πούτσο βραδιά στην οποία δεν μπορείς καν να βάλεις το άτομο που είπε τη μαλακία στη θέση του, γιατί θες να μην το χαλάσεις για τον κολλητό σου...

Γαμώ την παναγία σου και το χριστό σου μαλακισμένη που χωρίς να ξέρεις το παραμικρό για μένα, πετάς τη μαλακία σου και εκφυλίζεις μια πράξη που έγινε καθαρά με καλή πρόθεση, σε μια πράξη που έγινε και καλά τελείως ιδιοτελώς, λες και είμαι κανά μαλακισμένο δεκαπεντάχρονο... Άντε και γαμήσου λοιπόν... τράβα στα γαμίδια και μη σε ξαναπετύχω, γιατί είτε γαμήσει είτε δε γαμήσει ο κολλητός μου, θα σου βγάλω την κιλότα και θα την κουνάω πέρα δώθε, σα να μην υπάρχει αύριο...

Μαλάκα έλεος... Πας να κάνεις κάτι καλό και σου το γαμάνε χωρίς κανένα λόγο? Για τον πούτσο τελείως... Άντε και γαμίδια γαμώ...

Για τον πούτσο καβάλα όμως... Παίζει να είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ξενέρωσα τόσο κάνοντας κάτι καλό... :(

Για τον πούτσο καβάλα... Ξενέρα από τις λίγες...

Καταθλιπτικό μουνόπανο...

Χαχαχαχαχαχα... καταθλιπτικό μουνόπανο... χαχαχαχαχα...

Οι αγάπες στέρεψαν και μείνανε οι άδειες σου δεξαμενές... Διψάνε να γεμίσουν επαφές κι εσύ μένεις εκεί μ' ατάιστες τις αδηφάγες σου αποθήκες... Το πλοίο σου πλέει στα κύματα της μοναξιάς... σου υφαρπάζει το μυαλό η θλίψη... θλίψη που μόνος σου και πάλι μένεις... θλίψη που μόνος σου να μείνεις πάλι θες εσύ... κανένας άλλος μα εσύ μονάχος σου να φτιάχνεις της κατάθλιψής σου τη φωλιά...

Με αλκοόλ και μουσικές που ξέρεις σαν κανένας άλλος να διαλέγεις... σκηνοθετείς το βράδυ σου... σκηνοθετείς τον εαυτό σου να γκρινιάζει μίζερος και δολερά στενάχωρος να μένει μες τον κόσμο τον εικονικό... Φτιάχνεις τις συνθήκες σου... Σχεδιάζεις την επόμενη "στιγμή" σου...

Της μαριονέτας που αποκαλείς εαυτό, τα νήματα ταράζεις... και μια και δυο με τα χεράκια τα τρεμάμενα... παίζεις σε άλλο ένα δράμα... Έχεις ξεχάσει την αυλαία να σηκώσεις όμως... Κοιτάς μονάχος σου το θέαμα το θλιβερό και λίγο ακόμη σε οικτίρεις...

Ξεχνάς μαλάκα μου πως για να πιάσει το κολπάκι του κακόμοιρου, χρειάζεται κοινό... κοινό περ'σότερο από την άθλια ύπαρξή σου... κοινό διάφορο από σένα, μα τούτο το κοινό ειν' και αδιάφορο για σε...

Και έχεις μείνει μόνος σου να παίζεις το γνωστό σου θέατρο... και η αυλαία είναι πεσμένη...

Το μόνο που σε σώζει είναι πως σε ξέρω... Θα ζήσω να διηγηθώ τη θλιβερή σου ιστορία... μονάχα πέθανε εσύ... Στο υπόσχομαι... μια μέρα θα σε κάνω σταρ μετά το θάνατο...

Χαχαχαχαχαχα... καταθλιπτικό μουνόπανο... χαχαχαχαχα...

Ψόφα...

ΥΓ. Θέλω να μιλήσω σε κάποιον σοβαρόν!...
ΥΓ2. Βλάκανς! Το ν ξεχάσατε...
ΥΓ3. Σςςςςςςς... μη φοβάσαι... δεν είναι μαχαίρι... είναι απλώς μια αντανάκλαση του φεγγαριού... έλα κοντά... χαχαχαχαχα....

It was legen... wait for it... dary!!!

Επιστροφή από διακοπές...

Δύο βδομάδες... 13 βράδια με μπύρες και σφηνάκια jack... 13 βράδια χορού μέχρι τις 7 το πρωί... με εξαίρεση ένα βράδυ που είπαμε να μην το γαμήσουμε πάλι και γυρίσαμε στις 5... 13 ανατολές με ανατριχίλες στο σβέρκο από την ψύχρα... 3 βράδια με πυρετό και μύξες από το κρύωμα μετά το πρωινό μπάνιο στη θάλασσα και το ακατάσχετο τρέμουλο... 3 ντεπόν συνοδευόμενα από μπύρες και jack για να κάψουμε τα μικρόβια... δεκάδες νέες γνωριμίες... φευγάτες και ευχάριστες... αμέτρητες ατάκες και γέλια...

Μια παρέα ροκαμπίλια που χορεύανε γαμάτα... δύο 27χρονοι μαλάκες που χορεύανε ακατάπαυστα και τους χαζεύανε οι πιτσιρικάδες καθισμένοι και ξέπνοοι στις 6 το πρωί ενώ αυτοί οι δύο συνεχίζανε ακούραστα... δύο τελευταία κομμάτια πριν την ανατολή... Rage against the machine και System of a down να πυροδοτούν τα πόδια και το κορμί... δύο πεσίματα από αδερφές το ίδιο βράδυ... ένα στον έναν και ένα στον άλλον... (αρέσουμε οι πούστηδες... αρέσουμε!)... ένα ροκ νησί που ερωτεύτηκα μαζί του... το δεύτερο νησί που ερωτεύομαι...

10 χρόνια camping... 10 χρόνια γνωριμίας στο φτερό και αποχωρισμού για πάντα... εφήμερες σχέσεις κι όμως δυνατές και αναλλοίωτες αναμνήσεις που θα μου (γιατί η μνήμη σου είναι για τον πούτσο χαχαχαχα) κρατάν συντροφιά ίσως και για πάντα... 10 χρόνια ατάκες που σπάνε τον πάγο και καφρεύουν ό,τι δεν καφρεύεται... 10 χρόνια αλάτι στο κορμί που δε φεύγει ποτέ... μυρωδιά θάλασσας και άμμος στα μάτια... 10 χρόνια αιώρας και βιβλίου με καφέ ακουμπισμένο παραδίπλα...

Μπορώ να περάσω καλές διακοπές με πολλές διαφορετικές παρέες... τις διακοπές της ζωής μου όμως μπορώ να τις περάσω μόνο όταν είμαστε οι δυο μας bro... Αμοργός 2001... και πλέον Αντίπαρος 2010... νομίζω πως είναι η πρώτη χρονιά που δεν αποτελεί ιεροσυλία να βάλουμε στο πάνθεον των διακοπών που έχουμε κάνει μαζί ένα άλλο νησί... μία άλλη χρονιά... παραλίγο να βάλω τα κλάματα όταν έμπαινα στο πλοίο να φύγω και αποχαιρετιστήκαμε... γι' αυτό έφυγα έτσι απότομα...

ΥΓ... Θα πατάμε κάτω πιτσιρικάδες και στα 60 μας μωρή κάβλα :) Αρκεί να είμαστε εγώ κι εσύ και το ροκ
ΥΓ2... "και το ροκ"... αχαχαχαχαχα για τον πούτσο ατάκα :)
ΥΓ3... Keeping it real since...