Friday, January 19, 2007

No idea whatsoever....

Πετώντας και πιάνοντας, πιάνοντας και πετώντας, προχωράς. Φτάνεις μπροστά στο δάσος της αυγής, σερνάμενος κατά το ήμισι, πάνω σε δροσοσταλίδες κίτρινες, θολές, ψάχνοντας με το βλέμμα σου τα όρνια, που από πάνω σου πετούν σε κύκλους, μικραίνοντας ξανά και πάλι, μέχρι να φτάσουν στη βορά τους, που ενδέχεται να είσαι εσύ, μα δεν το ξέρεις, ούτε ψάχνεις, μόνο σερνάμενος κοιτάς.
Έτσι εξουθενωμένος κι άβουλος, δε μπορείς παρά να σφίξεις τα δόντια και να προχωρήσεις το μακάβριο έργο σου, που το ξεκίνησες την πρώτη μέρα που ξεμύτισες στον κόσμο, γυμνός και καλυμμένος στα αίματα. Αφήνεις τα ίχνη σου πάνω στα λουλούδια και το γρασίδι, μανιτάρια σπασμένα μαρτυρούν το διάβα σου και τα μυρμήγκια να σ’ακολουθούν, ορμώμενα από την οσμή σου, σάρκα κι αίμα, σε κατατρέχουν να σε τεμαχίσουν και να σε σύρουν πίσω στη φωλιά και τις ανάερες, άφωτες σήραγγες που διακλαδίζονται κι ενώνονται ολοένα, ατέρμονα σκάβοντας το έδαφος και δίνοντάς του ζωή κι αέρα.
Μα εσύ με λύσσα συνεχίζεις, σέρνεσαι, και κάπου-κάπου βρίσκεις το κουράγιο να ορθωθείς και να τινάξεις από πάνω σου σκόνες και ζούδια που με καιρούς μαζεύτηκαν και έγιναν ένα με τη σάρκα σου και (ίσως) την ψυχή σου, απομυζώντας το είναι σου και σκάβοντας το κορμί σου. Κι εκεί που ελαφραίνεις, εκεί που έχεις πάρει πάλι τα πάνω σου και λες πως κάπου φτάνεις, ελεύθερα που κινείς τα μέλη σου κι η ανάσα σου δεν είναι πια βαριά, που νοιώθεις το λιβάδι σα για σένα μόνο να υπάρχει και να έχει δημιουργηθεί από χέρι έμπειρο και δυνατό, το ίδιο που έφτιαξε κι εσένα, μια ρίζα ή μια πέτρα τυχαία (?) εκεί βρισκόμενη, που δεν την είδες μέσα στη χαρά και την έπαρση, σου θυμίζει πως είσαι φτιαγμένος να έρπεσαι, και πάλι πέφτεις.
Κι αν θες να σταματήσεις δε μπορείς, καθώς η ανάγκη και η φύση σου μπροστά θα σε τραβάνε, σίγουρα, όπως σίγουρα οι κόκκοι άμμου πέφτουν, στο βουναλάκι που ολοένα μεγαλώνει, κοιτάς να δεις ως που εκτείνεται ετούτο το λιβάδι, μα όντας μπρούμυτα με την κοιλιά στο χώμα, δε βλέπεις μπροστά σου το χορτάρι που τελειώνει, κι ο γκρεμός είναι κοντά. Έχοντας φτάσει πια στην άκρη, δρόμο καινό μπροστά δε βλέπεις, κι ούτε και πίσω να συρθείς μπορείς. Σηκώνεσαι για πολλοστή, μα και στερνή, φορά και παίρνεις φόρα….
Πετώντας και πιάνοντας, πιάνοντας και πετώντας, προχωράς…


ΥΓ. (Παίζω με τον εαυτό μου, κοινώς μαλακίζομαι, μη με παίρνετε στα σοβαρά αυτές τις μέρες, δε με θέλει το γράψιμο :S)

9 Comments:

Anonymous Joanna said...

Για το post: "no idea whatsoever" (χεχε)

1) σταμάτα άνθρωπέ μου επιτέλους να γράφεις στα υστερόγραφά σου να μη σε παίρνουμε στα σοβαρά και άσε εμάς να σε κρίνουμε
2) τι συγγραφικός οίστρος σε έπιασε σήμερα; 2 posts? wow!

19/1/07 19:14  
Blogger it is said...

χαχαχα, ό,τι θέλω θα κάνω ρε! :p Έχω γράψει και 3 ποστ σε μια μέρα αμέ!
Δε μου είπες την κρίση σου...
Βασικά και τα δύο όπηκαν στη μέση σήμερα και τα ξανάπιασα... Το πρώτο κόπηκε 4-5 φορές γι¨αυτό μου ξέφυγαν ασύνδετα σε σχέση με το πνεύμα κομμάτια. Το δεύτερο κόπηκε στην αρχή του και παραλίγο να μη γραφτεί ποτέ... ευτυχώς το τέλειωσα γιατί αν δεν προλάβαινα σήμερα δε θα ξανάμπαινα στο mood που είχα μπει για να το γράψω... (κι ας είναι ψιλοπίπα θα στεναχωριόμουν...)

20/1/07 03:03  
Blogger Lee said...

Ενα σαλιγκαρακι ειχα στο νου μου καθως το διαβαζα. Μαλλον βλεπω πολλα ντοκυμαντερ στο ΣΚΑΙ :Ρ

20/1/07 10:21  
Blogger deadend mind said...

μου άρεσε πολύ. ήταν ρεαλιστικό (υπάρχει καλύτερη λέξη γι' αυτό που εννοώ αλλά δεν μου 'ρχεται),πρωτότυπο, και ωραία γραμμένο, χωρίς να είναι καθόλου ρομαντικό (με την κακή έννοια) ή ξενέρωτο. συνέχισε να πειραματίζεσαι, σου βγαίνουν ωραία πράγματα.

21/1/07 01:40  
Anonymous vertheros said...

και καποια μερα το ταπεινο σκουλικι (που νομιζε οτι ηταν καμπια και περιμενε πως καποια μερα θα μεταμορφωθει σε πεταλουδα) βρεθηκε σε ενα αγκιστρη στη θαλασσα πεθαινωντας με τους φρικτους πονους της ασφυξιας και του αλατιου που ετσουζε επανω στις πληγες του, καθως εβλεπε ενα ψαρι να ερχετε κατα πανω του.

21/1/07 19:48  
Blogger Spyros said...

Den katalava kai polla, to omologw..

21/1/07 21:33  
Anonymous ΛΟΘ said...

ΜΟΥ ΘΥΜΙΣΕ ΤΟ ''ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΣΚΟΥΛΗΚΙ΄΄ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΚΑΠΟΤΕ..
ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΙΔΑ..ΑΛΛΑ ΟΜΟΡΦΟ

ΚΑΛΗΜΕΕΡΕΣ

22/1/07 08:32  
Blogger it is said...

Lee

Κι εγώ είχα στο μυαλό μου ένα σαλιγκάρι ενώ έγραφα, όχι για όλο το κείμενο αλλά για κάποια σημεία του...
U got me I guess :p


deadend

Ρε συ για σουρεάλ το πήγαινα :p δε βγήκε τελικά (μιας και το λες ρεαλιστικό αντί για υπέρρεαλιστικό που είχα κατά νου μου εγώ :p) Ευχαριστώ πολύ πάντως για τα καλά σου λόγια..


Verth

Γιατί είσαι απαισιόδοξη ρε?


Spyros


Ρε μαν από σένα δεν το περίμενα αυτό! Με τέτοιες αναλυτικές ικανότητες! Ο στόχος δεν ήταν να καταλάβεις ακριβώς τι λέω... ένα κλίμα προσπάθησα να περιγράψω όχι κάτι σαφές...


Λοθ


Δεν το ξέρω αυτό που αναφέρεις... χαίρομαι που σου άρεσε πάντως :)

22/1/07 09:47  
Anonymous λοθ said...

CHARLES BAUDELAIRE
LES FLEURS DU MAL

22/1/07 13:49  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker