Saturday, August 04, 2007

Ανοιξιάτικης νυκτός ψίθυροι...

Μια ανοιξιάτικη νύχτα... Ξαστεριά... Ένα ελαφρύ αεράκι φυσάει και κάνει τους δύο μοναδικούς πελάτες του εστιατορίου, που ήταν αρκετά θαρραλέοι να κάτσουν στο τραπεζάκι στην αυλή, να ανατριχιάζουν... Το δέρμα στα γυμνά της χέρια έχει μπιμπικιάσει... κοτόδερμα το έλεγε αυτός και την κορόιδευε μ'εκείνο το παιχνιδιάρικο γέλιο του...
Είναι σε ένα παλιό εστιατόριο χαμένο κάπου στο κέντρο της Αθήνας... Στην πίσω του αυλή... Στην αυλή που έφτανες από μια μικρή παλιά πόρτα στο πίσω μέρος της κυρίως σάλας... την πόρτα που φέρει πάνω της ιστορίες, καπνούς, μυρωδιές και ήχους δεκαετιών πολλών... Τα νερά του ξύλου, κάθε του ακίδα... φέρουν ιστορία βαριά... αν μπορούσαν να μιλήσουν θα μιλούσαν για χρόνια... μια πόρτα παραμυθάς... Την περνάς και βρίσκεσαι ξαφνικά πίσω στο χρόνο... Σε μια αυλή που τοποθετείται χρονικά κάπου μετά τον εμφύλιο... 50κάτι.. Δέντρα φυτεμένα μέσα της... Ο ιδιοκτήτης είχε δεθεί μαζί τους με ιεροτελεστίες παιδικές, παιξίματα, τρεξίματα και πληγωμένα γόνατα... Δε μπορούσε να τα κόψει... θα έκοβε την ίδια του την καρδιά και θα την ξερίζωνε...
Τραπεζάκια με μάρμαρο... καρεκλίτσες με ψάθα... στο κέντρο να βλέπεις ουρανό... αχ και να μην είχε τα φώτα της πόλης... να μπορούσανε να δούνε τ'άστρα... Αλλά δεν πειράζει... τα άστρα είναι στα μάτια του... τα άστρα είναι στα μάτια της... οπότε ο ένας κοιτάει στα μάτια τον άλλον όλη τη βραδιά... κοιτάει ο ένας μέσα στον άλλον και βλέπει τον εαυτό του τον παράταιρο... σε λάθος χωρόχρονο φερμένοι και οι δύο... που για καλή τους τύχη (?) συναντήθηκαν...
Μιλούσαν χαμηλόφωνα... δε μπόρεσα ν'ακούσω τι σκέψεις μοιράστηκαν εκείνο το βράδυ... Έβλεπα όμως τα υγρά τους μάτια... να σχηματίζουν νεφελώματα και υπερκαινοφανείς εκρήξεις έρωτα και πάθους... Κοκκινισμένα ελαφρώς από του κόκκινου οίνου την αγαπησιάρικη επίδραση... χυμός φρούτου θεϊκού...
Το πιο γλυκό μεθύσι κάνει το κρασί... Μεθύσι που τρέφει την αγάπη και ζεσταίνει τις καρδιές... Σε τρυφερές περιπτύξεις φέρνει τους εραστές εδώ κι αιώνες... χαρίζοντάς τους ύπνο γλυκό και όνειρα που δε θυμούνται... μονάχα μια γλυκιά γεύση αφήνουν στο διάβα τους...
Δε θυμάμαι πόσες ώρες έκατσα να τους παρατηρώ... οφείλω να παραδεχτώ πως μια υποψία ζήλιας με τσιμπούσε στην καρδιά καθώς κοιτούσα... ακόμη και με κλειστά τα μάτια η παρουσία τους ήταν αισθητή... Ταιριάζανε οι μυρωδιές τους, που τ'αεράκι έφερνε στα ρουθούνια μου μπλεγμένες... διακριτές, μα και μπλεγμένες ταυτόχρονα... Τους έκανα ευχές αγάπης παντοτινής, δεν ήθελα να τους ματιάσω...
Σαν είδα πως ξεκίνησαν τις ιεροτελεστίες που σίγουρα θα οδηγούσαν στην έκκληση για το λογαριασμό, πριν τη βιαστική λόγω πόθου επιστροφή, κίνησα να φύγω... Πέρασα μέσα από τον πέτρινο τοίχο... η αίσθηση της κρύας πέτρας στο αστρικό κορμί μου, είναι ίσως η μοναδική απόλαυση που έχω στη (μη) ζωή μου ως φάντασμα... και πήγα στον αγαπημένο μου λόφο... εκεί που τα φώτα όλα είναι πιο χαμηλά από μένα και βλέπω όλη την πόλη στα πόδια μου και τον ουρανό έχω κορόνα... Να δω τα άστρα και να κλαίω τη δική μου αγάπη που ο θάνατός μου, μού πήρε για πάντα... αυτό το ¨πάντα¨ μου μένει τώρα να ζω νεκρός... αναπολώντας τη... αιώνια ζητώντας τη πίσω... ειδάλλως πρέπει να την ξεχάσω και από της σκέψης μου τις αποθήκες να τη σβήσω, για να λυτρωθώ...
Ποτέ δε θα σε ξεχάσω... Α γα πη μέ νη... θα ζεις για πάντα μέσα μου... μέσα σε έναν νε κρό...


ΥΓ Αφιερωμένο σε όλους τους κάφρους του κόσμου, που κράζουν μόνο τους δυνατούς... και βοηθάνε τους αδύναμους... που κράζουν τους πάντες και τα πάντα και ας τους σούρνουν κάθε είδους χαρακτηρισμούς οι εκάστωτε μαλάκες... Αφιερωμένο στην πάρτη μου... Αφιερωμένο και στον φίλο μου τον eggod που είναι από αυτούς... που με καταλαβαίνει και που έχουμε τις ίδιες μαλακίες και γι'αυτό αγαπιόμαστε τόσο...

16 Comments:

Anonymous Χαρά said...

Απίστευτο κείμενο
Μια άλλη όψη του ίδιου πάντα νομίσματος.
Σε ευχαριστώ για τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν διαβάζοντάς το.
Την καλησπέρα μου

4/8/07 14:49  
Blogger it is said...

χαρά ευχαριστώ πολύ :) να 'σαι καλά :)

4/8/07 14:55  
Blogger thrills said...

ααααχ, τι ωραίο ρε it is!!! σαν να ήμουν εκεί...

"πόρτα παραμυθάς", μου άρεσε πολύ αυτό. και το "ουρανός κορώνα" μου άρεσε. όλο μου άρεσε!

(...κλασσικά το'σκισες με το ΥΓ...)

4/8/07 15:14  
Blogger amor-al said...

δεν μπορω να προσδιορισω ακριβως το λογο αλλα καθως το διαβαζα μου θυμισε shakespeare.
ελεγα τωρα θα σκασουν μυτη ο πουκ και η αριελ.
μ'αρεσεεεεεεε

4/8/07 15:22  
Blogger it is said...

thrills... ευχαριστώ... έρχεσαι στα πάτρια? κοίτα να βρεθούμε ρε! φιλάκια κι ευχαριστώ πολύ και πάλι :) γιατί το έκσισα με το ΥΓ? Έχω ταλέντο ο πούστης :p στα ΥΓ τουλάχιστον :p



amoral-a ε καλά μη με συγκρίνουμε με τους ασύγκριτους και τρέμουν τα κόκαλά τους :p ευχαριστώ πολύ όμως :)

4/8/07 15:28  
Blogger amor-al said...

χαχα...στο υστερογραφο μου τον θυμισες βρε!
τι εχει να πει τωρα εεε?
αν δεν μπορει να απαντησει ας απαντησει ο david santos αντ'αυτου.
ο πανταχου παρων εκπροσωπος-γλειφτης!
γιατι να εισαι σιγουρος οτι θα το μαθει απο τους χαφιεδες της μπλογκοσφαιρας και θα αντιδρασει σφοδρα για την συγκριση τουτη.
επονται μηνυσεις!
λολ
λολ
λολ

4/8/07 15:38  
Blogger it is said...

lol ναι στο υστερόγραφο στάνταρ... σσσσίγουρα :p
καλησπέρες :)

4/8/07 15:40  
Blogger EggGod said...

Δεν θέλω να'μαι μόνο παρατηρητής...χωρίς σώμα να γυρνάω και να βλέπω. Θέλω να μυρίσω και γω ανοιξιάτικο ιδρώτα. Να βρίσω και να φωνάξω και να ακουστώ.
Στους κάφρους που δεν είναι κάφροι λοιπόν. Εβίβα.
Άντε γαμίδια.

5/8/07 12:34  
Blogger Loth said...

ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ ΤΟΥΣ ΡΟΛΟΥΣ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΖΗΣΑΜΕ ΚΑΠΟΤΕ..Η' ΘΑ ΤΟΥΣ ΖΗΣΟΥΜΕ..
ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΣΙ,ΓΙΑ ΤΑ ΥΓΡΑ ΜΑΤΙΑ,ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΣΑΝ ΚΑΦΡΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ..
ΕΙΣ ΥΓΕΙΑΝ!

6/8/07 10:02  
Blogger karyatida said...

ενέργεια θερμική υποστηρίζει έρωτες παθιασμένους και άγριους...φύλακας βακχικής οργόνης παρατηρεί και προστατεύει το κόκκινο που γεννάνε δύο ερωτευμένες ψυχές θυμούμενος κι αυτός με τη σειρά του ότι αυτό, είναι "το πάντα".
φιλιά και καλημέρα.
μου αρέσει η ανατροπή στο τέλος!
πολύ óμορφο :)

6/8/07 10:02  
Blogger it is said...

eggod εβίβα... αν και ο φάντασμά μου έχει κάνει τις δικές του επιλογές... ίσως να ήταν αρκετά φωνακλάδικο όσο ζούσε και τώρα να θέλει απλώς να παρατηρεί και να διατηρεί μνήμες... σωστό ή λάθος δεν θα το κρίνω εγώ... αυτός ξέρει καλύτερα...


λοθ χικ! μεθυσμένος από το πρωί :) φιλάκια πολλά ρεεεεε


καρυάτιδα ευχαριστώ... μου άρεσε πολύ το κόμεντ... τόσο που δε θέλω να πω κάτι άλλο και να το χαλάσω :) φιλάκια πολλά σμακ!

6/8/07 10:33  
Anonymous vertheros said...

Eimai arrwstouli kai opote den 8elw na sxoliasw. Ase pou upopsiazomai oti brwmane oi masxales mou opote den epitrepetai na milaw!
Anyway, egw den antexw na blepw ton erwta dioti h entash tou me ponaei otan den th zw.

6/8/07 22:15  
Blogger it is said...

verth κι εμένα μου τη σπάνε τα ερωτευμένα ζευγαράκια όταν είμαι μόνος... σε νοιώθω... περαστικούλια btw... πως την άρπαξες ρε? :p

7/8/07 09:56  
Anonymous vertheros said...

foresa mini kai epiase broxh. Mallon me matiasan!

7/8/07 22:45  
Blogger it is said...

hahahaha έτσι έτσι να μάθεις να τσιτσιδώνεσαι! χαχαχα

8/8/07 11:54  
Anonymous Anonymous said...

κειμενο υψηλης αισθητικής και ευαισθησίας .θα ηθελα να το δω τυπωμενο σε βιβλιο ως αρχη ενος μυθιστορηματος που το όλο πνευμα του να συναδει με την αρχη.πακτωλος συναισθηματων...μη σταματας.ΔΣ

9/8/07 09:06  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker