Friday, August 17, 2007

Απρόσμενα μικρά...

Όταν σε κοίταξαν οι δάφνες χαμογέλασες... Τα κλωνιά του δέντρου σου μιλούσαν στη γλώσσα σου. Καταλάβαινες το ζωντανό κορμό του και τα φύλλα ν' ανασαίνουν... Κάτω από το φως του ήλιου ζούσες... Τις νύχτες ανάσαινες και κοίταζες τα άστρα... Μια γλυκιά ηρεμία καταλαμβάνει το κορμί σου κάθε που βγαίνει το φεγγάρι...
Ασύμπτωτες πορείες μιας ξέφρενης ύπαρξης, βαίνουν τις κλίμακες του χάους και περιδιαβαίνουν τους ουρανούς, από διάσταση σε διάσταση αγόμενες και φερόμενες... Ο χρόνος είναι άγνωστη λέξη για αυτές, μονάχα ως άλλη μια διάσταση τον αντιλαμβάνονται... Καβαλάνε ηλιαχτίδες από άγνωστους ήλιους, τρέχουν τις αποστάσεις με ταχύτητες φωτός, μα για εκείνες όλα κυλάνε σε αργή κίνηση... Συντήξεις και διασπάσεις συνθέτουν το χαρακτήρα τους, ανήμερα συμπαντικά άλογα!
Ουράνιες προφητείες δεν υπάρχουν. Οι ουρανοί σου ποτέ δεν αγάλλονται, οι σκέψεις σου ποτέ δεν ταπεινώνονται, στα γόνατα ποτέ δεν παρακαλάς κανένα θεό ή θνητό. Αγαπάς τους πάντες και τα πάντα. Κομμάτι σου λες πως είναι ο κόσμος κι εσύ κομμάτι του ταυτόχρονα. Τη γαλήνη σου δε σπάει τίποτα. Τίποτα δεν την έσπασε κι όταν σε λιθοβόλησαν μέχρι θανάτου. Μόνο για λίγο όταν στον όχλο μέσα, ένα μικρό παιδί είδες να κρατάει πέτρα κι αυτό... Μονάχα τότε κάτι πήγες να πεις, αλλά δεν πρόλαβες... Δέχτηκες του μικρού την πέτρα και ξεψύχησες...
Σε μια ανήλιαγη σήραγγα, σε βρήκαν. Κάποιος σου πολτοποίησε το κεφάλι. Από καιρό ακούγονταν ψίθυροι πως κάτι έλεγες στα μαυρισμένα από την καρβουνόσκονη πρόσωπα και σα να καθάριζαν. Το δικό σου πάντα καρβουνισμένο, αποφασισμένο και λαμπερό, τώρα το χώμα φιλούσε και το αίμα σου πότιζε τη γη. Οι υποψίες πέσαν σε κάποιο πρόσωπο που μόνο αυτό έμεινε καρβουνισμένο κι ας είχε πλέον βρει τη βολή του... έτσι ξαφνικά... κι ας έφυγε από το ορυχείο κι ας μη χρειάστηκε να ξαναδουλέψει... πάντα δούλος θα μείνει και μισητό όνειρο... εφιάλτης... έτσι δεν το λένε από παλιά?
Θάλασσα, ουρανός και γη... όταν και για τα τρία έχεις γράψει, τι άλλο μένει? Όλα τα κάλυψες... Ύστερα θες να κάτσεις και να ξαποστάσεις το κουρασμένο σου μυαλό... Σε τόσα μέρη σε τριγύρισε... τόσες ομορφιές σου έδειξε κι εσύ ρούφαγες εικόνες και μυρωδιές ανθρώπων ξένων μα δικών σου... Στις πλάτες δελφινιών ταξίδεψες, πάνω σε καμηλοπαρδάλεις και στων πελαργών τις φιλόξενες φτερούγες, είδες τα πράγματα από ψηλά... Τι άλλο να ζητήσει ένας άνθρωπος κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους? Αν πέθαινες σήμερα βράδυ μες τον ύπνο σου, μακάριο θα σε λόγιζε ο Σόλων...
Κραυγές πόνου, κλάμα ζωής.... Αυτά ορίζουν τα πάντα. Που και που και οι ανάσες των εραστών... Να μου λες πιο συχνά πως μ' αγαπάς... Αφού δε μ' αγαπώ εγώ, κάποιος πρέπει να μ' αγαπήσει... κι ας ξέρω πως τούτο δεν είναι εφικτό...

15 Comments:

Blogger Loth said...

ΜΠΟΥΟΥΟΥΜ...
ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑ ΛΕΜΕ..

ΑΝ ΠΕΘΑΙΝΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ..ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΕΓΩ..ΙΣΩΣ ΤΟ ΑΝΕΦΙΚΤΟ..

ΥΓ.ΕΠΕΙΔΗ ΘΑ ΖΗΣΩ ΟΜΩΣ ..ΘΑ ΣΕ ΔΩ ΑΥΡΙΟ
ΦΙΛΙΑ

17/8/07 11:58  
Blogger it is said...

χαχαχα έτσι έτσι... όχι που θα σε άφηνα να μείνεις στη σιωπή αγαπημένη! σμακ!
Φτάνει αυτό... έχεις δίκιο :) αλλά να σ'αγαπάς για να μη σου σπάσω τα μούτρα! εχεχεχεχεχε φιλάκια ρεεεεεε!

17/8/07 12:03  
Blogger Loth said...

σσσστ μη κλαίς κοριτσάκι...φέρτε ένα χαρτομάντιλο..της φώναξε..

ΚΑΚΙΟΤΑΤΕ ΜΗ ΤΟ ΤΡΟΜΑΖΕΙΣ ΤΟ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ..ΔΕ ΘΑ ΣΟΥ ΞΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΤΟΥ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ..;)

17/8/07 12:13  
Blogger karyatida said...

Μιλάς σαν να ξέρεις, χωρίς να ξέρεις ότι ξέρεις!
Και μετά μου λες για την ψυχή...
Υπέροχο κι αυτό όπως και το προηγούμενο!
και αναρωτιέμαι ξανά
Μα πως στο διάολο...!

17/8/07 12:20  
Blogger it is said...

Έλα ρε κοριτσάκι μη φοβάσαι... αφού το ξέρεις πως σ'αγαπάω :)


καρυάτιδα... τα έχουμε πει... άλλο το τι πιστεύω φιλοσοφικά και άλλο το τι μου αρέσει (ας πούμε...) λογοτεχνικά και αισθητικά... τώρα το πως στο διάολο δεν ξέρω ούτε εγώ... απλώς βγαίνει, αν και έχει βοηθήσει πολύ η εξάσκηση... άμα ξεκινήσεις να προσπαθείς να γράφεις αυτόματα κάποια στιγμή βγαίνει πολύ πιο άνετα... η αρχή είναι δύσκολη όπως και κάθε αρχή :)

17/8/07 13:11  
Blogger EggGod said...

2 στα 2.
Ομορφιά. Πάλι.
Είναι ανεκτίμητο να διαβάζεις άλλους και να εμπνέεσαι. Και να ξέρεις πως τους έχεις φίλους....(φεύγω πάλι γαμώτο...ας έρθει κάποιος να με βγάλει απ'την μιζέρια μου. Ποιός ρε; Μία χαρά θα περάσω πάλι ο ατιμούλης :/.....)

...................................

18/8/07 11:38  
Blogger Lee said...

Μπου!
:)

20/8/07 09:54  
Blogger it is said...

eggod κουράγιο μωρή κάβλα... τον έφαγες το γάδαρο... :p Don't you chew!


lee στα μούτρα σου! :p

20/8/07 11:00  
Blogger thrills said...

ααααχχχχχ! διακοπούλες που χρειάζεσαι λέμε...

20/8/07 14:21  
Blogger Lee said...

Μαλακιζεσαι σαρδαναπαλο? Γιατι δεν νομιζω να το εχεις ριξει στη δουλεια... Για ελα απο τη γειτονια μας να σε δουμε :)

22/8/07 14:02  
Blogger Aggelos Spyrou said...

Εκτός από το ότι με "άγγιξε" το κείμενο (!!!!!),

μου δημιουργήθηκε μια κρίσιμη απορία,

καθότι έτσι κάνω εγώ, διαβάζω και μου έρχονται απορίες (πρόβλημα από περίεργα παιδικά χρόνια μάλλον):

Ποιός κρίνει τι είναι εφικτό και τι όχι;

οεο;

:)

22/8/07 15:01  
Anonymous Anonymous said...

Tο ανέφικτο!

22/8/07 15:43  
Blogger Loth said...

EΛΕΟΣ..ΕΠΑΘΑ ΚΡΙΣΗ ..ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΣΤΕΡΗΣΗΣ...YOU KNOWWWWWW?

24/8/07 10:45  
Blogger ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙ said...

Μου άρεσε πολύ

24/8/07 15:12  
Blogger Crazy Chef said...

ακομα τη παπια με τα κερασια σκεφτεσαι?

26/8/07 22:23  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker