Friday, September 21, 2007

Σαλιγκάρι...

Χρωματισμένα σύννεφα ίπτανται από πάνω μας. Το δροσερό άγγιγμα του ανέμου κάνει το δέρμα στο σβέρκο σου να μπιμπικιάζει... Ανατριχιάζεις μ'ευχαρίστηση και οσμίζεσαι την υγρασία. Παρακαλάς να βρέξει να μυρίσεις το βρεγμένο χώμα. Να απολαύσεις τις βόλτες των σαλιγκαριών. Σου άρεσε πάντα να κοιτάς τις τέσσερίς τους τις κεραίες... Δύο μεγάλες και από κάτω δυο μικρότερες...
Τα ερμαφρόδιτα τούτα ζούδια πάντα σου προκαλούσαν το ενδιαφέρον και τη συμπάθεια... Πέφτουν σε πλήρη απραξία μέχρι να νοιώσουν την υγρασία γύρω τους και ύστερα ζουν... Κάπως έτσι κι εσύ. Περιμένεις κρυμμένη στο καβούκι σου μέχρι να σου τις βρέξω... Μόνο τότε ζεις και βγαίνεις έξω... Σηκώνεις διστακτικά τις κεραίες σου και λαμβάνεις μαζεμένα σήματα από το περιβάλλον...
Θυμάμαι όταν ήσουνα μικρή σου άρεσε να βασανίζεις έντομα και μικρά ζωάκια... Μύγες, σφήκες, μέλισσες, ακρίδες, βατραχάκια και σαύρες βρήκαν πολλές φορές τραγικό θάνατο στα χέρια σου... Μέχρι που μια μέρα είχες ένα σαλιγκάρι πάνω στον πάγκο των βασανιστηρίων σου... θυμάμαι πως τότε ήταν η μόνη φορά που δεν είχες κακό σκοπό... Απλώς ήσουν περίεργη να δεις πως φέρεται αυτό το πλάσμα με καβούκι... Θυμάμαι που δεν έβγαινε και αποφάσισες να το βοηθήσεις ν'ανοιχτεί... Ήθελες να το ελευθερώσεις... να μην περιορίζεται κλεισμένο σ'ένα κέλυφος...
Αργά και προσεχτικά του έσπασες λίγο λίγο το καβούκι του το στριφογυριστό... Λίγη από τη σπείρα κάθε φορά μέχρι που σου φανερώθηκε γυμνό... μα και νεκρό...
Για λίγο προσπάθησες να το κουνήσεις μ'ένα φυλλαράκι... Νόμιζες πως προσπαθούσε να σε ξεγελάσει κάνοντας το πεθαμένο... Όταν στο τέλος κατάλαβες τι είχες κάνει... έβαλες τα κλάματα... Κλείστηκες από τότε και συ στο καβούκι σου...
Φοβάμαι μήπως οι προσπάθειες μου να σε κάνω να βγεις αποβούν μοιραίες... όπως για κείνο κει το σαλιγκάρι... Θυμάσαι πόσο είχες κλάψει?
Από τότε δεν ξαναπείραξες κανένα ζωντανό πλάσμα... Ίσως μονάχα τον δικό σου εαυτό...

7 Comments:

Blogger thrills said...

σαλιγκάρια και καβούκια...μμμ...κάτι μου θυμίζει

21/9/07 16:49  
Blogger JoaN said...

Στο διπλανό το μνήμα, η χήρα εγονάτισε, κι όταν της είπες
"η χελώνα μου κρυώνει"
τα μαύρα έβγαλε αμέσως και την έντυσε, κι έμεινε μόνο με
μαγιό, πάνω στο χιόνι
Κι ενώ, ξαφνιάστηκες και τάχασες ταυτόχρονα, σα να σου φάνηκε η χελώνα ότι ανασαίνει
και τη γυναίκα αυτή αγάπησες, παράφορα, που με μια κίνηση τα πάντα ανασταίνει

Το θέμα στράβωσε, όταν κάπου αντιλήφθηκες, πως η χελώνα
ήταν ακίνητη τελείως
και τότε σ' έπιασε μανία κι εκδικήθηκες, ένα μαγιό που
κρυφογέλαγε υπογείως σαλαλαλα

21/9/07 18:27  
Anonymous vertheros said...

kaneis den mporei na afairesei kaboukia para monaxa o dhmiourgos tous. H agapas ton allon kai to kabouki tou h briskeis kapoion me pio sumpa8es kabouki. Arage na ufistatai h anyparjia kaboukiou?

22/9/07 23:40  
Blogger it is said...

thrills... τι?


joan θα μας φας τη δουλειά βλέπω :p ωραίο ωραίο :)


verth κατά ζεύγη τουλάχιστον μπορεί να υπάρξει... ίσως μόνο για στιγμές... αλλά πάντως μπορεί :) Απλώς κάποιος πρέπει να κάνει την αρχή και να βγει από το καβούκι του και ο άλλος μπορεί να ακολουθήσει... :)

24/9/07 09:39  
Blogger deadend mind said...

συγκινητικό...τι ωραίο....αναρωτιέμαι για ποιο ακριβώς πράγμα να είναι μεταφορά αυτή η βροχή (ή το 'βρέξιμο'!), για να βγούμε από το καβούκι μας και να ρισκάρουμε..θα είναι άλλο πράγμα για τον καθέναν..
πάρα πολύ μου άρεσε αυτό..

26/9/07 19:00  
Blogger it is said...

Είναι όντως διαφορετικό για τον καθένα... πάντως σου χρειάζεται κι εσένα ένα βρέξιμο γιατί πολύ μέσα στο καβούκι σου κάθεσαι :p

27/9/07 09:55  
Blogger deadend mind said...

α, δεν θέλω χειροδικίες! :ΡΡ

27/9/07 18:44  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker