Wednesday, February 07, 2007

Κατηφορίζοντας...

Ζαλίστηκε. Το χέρι του έτρεμε ενώ κρατούσε το κερί και κατέβαινε τις πέτρινες σκάλες, που με τα χρόνια λειάνθηκαν από τα χιλιάδες βήματα που πέρασαν από πάνω τους.
Όσο κατέβαινε η υγρασία πάνω στους κρύους πέτρινους τοίχους αυξανόταν. Τα υπόγεια του πύργου έφταναν πολύ βαθειά και στις μέρες τους είχαν γλιτώσει γυναικόπαιδα και βασιλείς από το θάνατο. Αν έκλεινες για λίγο τα μάτια μπορεί και ν'άκουγες ακόμη φωνές και κλάματα παιδιών, ή έτσι υποστήριζαν οι γέροι του χωριού.
Ο πύργος μαζί με το αγρόκτημα κι ένα μικρό ιδιωτικό δάσος, είχαν πουληθεί σε έναν γραφικό επιχειρηματία του εξωτερικού, που συνέλλεγε ό,τι είχε σχέση με το μεσαιωνικό παρελθόν του τόπου και φυσικά ο πύργος εντάσσονταν σε αυτό το παρελθόν.
Έφτασε επιτέλους στο υπόγειο. Μια μυρωδιά μούχλας κι εγκατάλειψης έφτασε στα ρουθούνια του. Η μυρωδιά αυτή του άρεσε περισσότερο από κάθε ακριβό άρωμα. Η παρακμή και η εγκατάλειψη ήταν το φετίχ του. Του άρεσε να τα βλέπει, να τα μυρίζει, να τα αγγίζει, να τα ρουφάει, με όλες του τις αισθήσεις. Αναρωτιόταν αν υπήρχαν κρύπτες και μοχλοί που άνοιγαν κρυφές πόρτες που οδηγούσαν σε ξεχασμένα δωμάτια.
Έψαξε κάθε θέση για πυρσούς, χτύπησε κάθε τοίχο, έψαξε κάθε εξόγκωμα που να του φαίνεται ύποπτο. Τίποτα. Δεν κουνήθηκε τίποτα. Απογοητεύτηκε. Ονειρευόταν πάντα να βρει έναν τέτοιο μηχανισμό, που να τον ξέρει μόνο αυτός. Ακούμπησε πάνω σ'έναν τοίχο και ρούφηξε βαθειά τον βαρύ αέρα του υπογείου, με την ίδια απόλαυση που νοιώθει ένας μανιώδης καπνιστής ρουφώντας τον καπνό μετά από ένα πολύωρο ταξίδι στους μη καπνίζοντες...
Το ένα του πόδι χτυπούσε ρυθμικά τον τοίχο με τη φτέρνα του. Ακούστηκε ένα ανεπαίσθητο κλικ... απότομα ο τοίχος γύρισε και βρέθηκε από πίσω του... Οι σκιές τρεμόπαιξαν στους τοίχους του κρυφού δωματίου που τόσο πολύ ήθελε να υπάρχει. Σβησμένοι πυρσοί με μαυρισμένα στουπιά, στεγνοί και άχρηστοι πια, δήλωναν πως δεν είχε υπάρξει ανθρώπινη παρουσία στο δωμάτιο εδώ και πολλά χρόνια. Μετά το πρώτο του σοκ, όταν άρχισε να συνηθίζει την ιδέα του που βρίσκεται, έσκισε με μανία το πουκάμισό του κι έφτιαξε λωρίδες από ύφασμα. Κατέβασε τους πυρσούς, αφαίρεσε τα απανθρακωμένα στουπιά και τύλιξε τα κομμάτια από το πουκάμισό του γύρω τους. Έβγαλε το μπουκαλάκι με το παραφινέλαιο που είχε μαζί του για να κρατάει τον δικό του πυρσό αναμμένο και έβρεξε τα στουπιά. Τα άναψε από τον δικό του πυρσό και τα τοποθέτησε πίσω στις θέσεις τους. Το δωμάτιο φωτίστηκε και σκιές για χρόνια κοιμισμένες, ξαναζωντάνεψαν κι άρχισαν να χορεύουν πάνω στην πέτρα.
Είδε έναν πάγκο με βιβλία. Στην καρέκλα μπροστά από τον πάγκο κείτονταν ένας σωρός από ρούχα που είχαν πέσει και άφηναν έκθετο ένα σκελετό.
Μπροστά του ένα βιβλίο ήταν ανοιχτό. Ο τίτλος του κεφαλαίου ήταν "Παρακμή". Χαμογέλασε και έριξε τον σκελετό από την καρέκλα για να κάτσει αυτός...

23 Comments:

Blogger EggGod said...

Εικόνες, πολλές εικόνες. Με έψησε τρελλά. Ρε συ...γράφεις καλά ρε...:P

7/2/07 14:35  
Blogger it is said...

Thx man :)
Προσπάθησα για τις εικόνες, χαίρομαι που τις είδες γιατί σημαίνει πως κάτι έκανα :) Καλησπέρες

7/2/07 14:40  
Blogger Loth said...

ΤΙ ΝΑ ΠΩ...

ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ...ΤΗ ΜΙΑ ΜΠΙΝΕΛΙΚΗΣ,ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΝΑΣ ΕΥΓΛΩΤΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΕΔΩ ΜΕΣΑ..

ΩΡΑΙΑ ΦΑΣΗ ..ΩΡΑΙΑ ΒΟΛΤΑ

7/2/07 14:47  
Anonymous vertheros said...

Πολυ ωραιο καιμενο εαν και εχω τις εξης αποριες
1. με το οτι το βιβλιο ηταν στο κεφαλαιο παρακμη τι θελει να πει ο ποιητης?
2. που ειναι οι νυχτεριδες?
3. πως μπορουσε να αναπνευσει τον αερα απο το κρυφο δωματιο μετα απο τοσα χρονια κλεισουρας, σηψης και χωρις προφανως καμια διοδο για να ανανεωνεται?
Στην τριτη ερωτηση δεχομαι και την μη απαντηση αλλα οι δυο πρωτες με εχουν προβληματισει σφοδρα.

7/2/07 14:54  
Blogger JoaN said...

Δεν έχω διαβάσει πολλά κείμενά σου μιας και είμαι νέα σ’ αυτούς τους κύκλους, αλλά αυτό εδώ με άφησε άφωνη. Αυτό νομίζω το έπαθα λόγω πολύ καλής δομής, τεχνικής κτλ αλλά και γιατί μου θύμισε κάτι ωραίες μου στιγμές… Ευχαριστώ λοιπόν.

7/2/07 15:08  
Blogger it is said...

Loth μου τα πάντα για να μη με βαρεθείτε :p Είμαι με τα φεγγάρια μου, ανάλογα το φεγγάρι βγαίνει και άλλος μου εαυτός... έχω καμπόσους (ο τόνος είναι εκεί που τον θέλω...)

Verth....
1) Δεν ξέρει ακριβώς ο ποιητής... του φάνηκε πρέπον να είναι σε αυτό το κεφάλαιο... Ήταν το σωστό κεφάλαιο για να βρεθεί ένας σκελετός ακόμη μέσα στο δωμάτιο...
2) Αν δεν έχει φαΐ δεν έχει και νυχτερίδες... Άσε που δεν ξέραν το κόλπο με τον μυστικό μοχλό...
3) Ε καλά μεσαιωνικό ήταν το κτήριο, δεν ξέραν να φτιάχνουν και αεροστεγείς κρυφές πόρτες... Άσε που ακόμη κι αν ξέρανε, δεν είχε νόημα να τη φτιάξουν αεροστεγή γιατί μετά το δωμάτιο χάνει τη χρηστική του αξία...

Σε κάλυψα? :)

7/2/07 15:10  
Blogger it is said...

Joan κι εγώ σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια... Δεν ξέρω για δομές κλπ... όπως μου ήρθε το'γραψα... δεν είχα το στόρυ στο μυαλό μου, ούτε το ξανακοίταξα... μόνο από word τα περνάω για να μη φρικάρετε με τα ορθογραφικά μου :p
Αυτό που με παραξενεύει είναι το με ποιον τρόπο σου θύμισε καλές σου στιγμές και δεύτερον το που με ξετρύπωσες :p

7/2/07 15:12  
Blogger JoaN said...

χαχαχα ναι όντως ίσως είναι λίγο περίεργο να μου θυμίζει καλές μου στιγμές και για να το εξηγήσω θα πάρει χώρο. Απλά "ήμουν κι εγώ εκεί" :P (τα υπόλοιπα στην αυτόβιογραφία μ μετά θάνατο :P)

Και ο sugarvampire ευθύνεται που τριγυρνάω εδώ... :)

7/2/07 16:30  
Blogger it is said...

Α οκ :) να'ναι καλά το παιδί :D

7/2/07 16:56  
Blogger Crazy Chef said...

μην ακους κανενα ασε το ποτάμι να τρέξει και θα βρεί μόνο του το δρόμο))

7/2/07 17:39  
Blogger it is said...

Auto kano chef :D

7/2/07 18:33  
Anonymous call_me_girl said...

Υπάρχει ένας μύθος, σύμφωνα με τον Φίλιπ Ροθ, ότι η πόρνη που έκανε στοματικό έρωτα στον Κάφκα, ζωντανή και μουσειακά γηραλέα σήμερα, επιδοτείται από το υπουργείο τουρισμού της Τσεχίας για μια επετειακή επίσκεψη στη θρυλική ήβη της. Ως απομεινάρι του υπαρκτού σοσιαλισμού της ηδονής, ως αλληγορική ανάμνηση της άνοιξης της Πράγας; Ως αποκαθήλωση του καφκικού διανοήματος;
δε γνωρίζω, όμως δε θα μπορούσα να ξανασαπίσω - όντας άδειο κουφάρι άπειρου διαμετρήματος- σε μία ακαδημαϊκή καρέκλα απολιθωμένης γνωσιοπληξίας, άρα παρακμής.
η παρακμή θέλει τρελά κότσια, βλέπε όρχεις, και η γενιά της ραδιενεργής μπεμπελάκ στην οποία ανήκει και η υποφαινομένη, δεν τα έχει

7/2/07 19:05  
Blogger it is said...

Μου αρέσει που με καταλαβαίνεις...
(αν κατάλαβα σωστά με κατάλαβες αν και το πήγες και παραπέρα σε μέρη που εγώ δε σκέφτηκα). Σε κάθε περίπτωση κάθε φορά που μου αφήνεις κόμεντ γουστάρω πολύ :)

7/2/07 19:35  
Blogger deadend mind said...

αναφορικά με την κατηφόρα (τώρα τελευταία ειμαι συνέχεια ένα ποστ πίσω, χαχα) η φάση που έριξε τον σκελετό από την καρέκλα για να κάτσει αυτός ήταν όλα τα λεφτά, φοβερό. βέβαια μολις το διάβασα αυτό αγχώθηκα, και ο δικός μας θα γίνει σκελετός φυλακισμένος στο μυστικό δωμάτιο; ξέρει πώς να ξαναβγει ή φυλακίστηκε;;

7/2/07 19:42  
Blogger it is said...

deadend μου νόμιζα πως αυτό που ρωτάς ήταν προφανές :)

7/2/07 20:03  
Blogger Lee said...

Νομίζω πως ο "προγονος" που εκατσε να διαβασει την Παρακμή, το εκανε πολυ αργά και οτι ο νεος αναγνωστης θα εχει ολο το χρονο μπροστά του...

7/2/07 21:45  
Blogger it is said...

Χμμμμ δεν το είχα σκεφτεί αυτό... μπορεί.... μου αρέσει σαν ιδέα χεχεχε
Σε χάλασε καθόλου που ανέβασα το ποστ 10 λεπτά αφού έφυγες από τη δουλειά? χεχεχεχεχε

7/2/07 22:01  
Blogger Lee said...

Κωλοπαίδι!

7/2/07 22:51  
Blogger it is said...

re me to pou to anevasa eida ta mail mou unlucky :p bad timing more...
Tin epomeni fora stelne mou ena fax me to programma sou na kanonizo ta post :p hahaha kalinuxtes :D

8/2/07 00:16  
Blogger chaplin said...

Καλημερούδια!
Το διάβασα και χθες αλλά χρειαζόμουν μια δεύτερη ματιά
-κι αυτό είναι συν! Μου θύμισε λίγο από όνειρο του ρόδου, προς το τέλος που έχουν χωθεί όλοι στη λαβυρινθώδη βιβλιοθήκη. Το έχεις διαβάσει;
Πολύ πολύ καλό!
Προσπάθησα σήμερα να μπω ως kiki αλλά έφαγα πόρτα. Αουτς!

8/2/07 11:07  
Blogger it is said...

Δεν το έχω διαβάσει...
Καλημερούδια :)

8/2/07 11:13  
Blogger deadend mind said...

προφανές; υποτιμάτε τη δυναμη της ανθρώπινης χαζομάρας, αγαπητέ ιτ ιζ ;))

α ναι, αναφορικά με το ποστ κατηφορίζοντας ;)

8/2/07 19:42  
Blogger it is said...

Deadend μου δε σε θεωρώ χαζή σε καμία περίπτωση :) Ο ας πούμε ήρωάς μας, δε θέλει να φύγει... Θα κάτσει με τη θέλησή του εκεί και θα γίνει ο επόμενος σκελετός :)
Ερρρ μήπως είμαι άρρωστος που χαμογελάω? :p

8/2/07 20:59  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker