Friday, May 04, 2007

Αναγέννηση (όχι καρδίτσας...)

Στο τέλος της πεδιάδας βράχια υψώνονταν σε τεράστιο ύψος. Φτάνοντας στη βάση τους και προσπαθώντας να δει ψηλά, ένοιωσε δέος. Συνειδητοποιώντας τη διαφορά μεγέθους του ανθρώπου με τη φύση. Μια σπηλιά σκοτεινή ανοιγόταν μπροστά του.
Επιτέλους έφτασε στην αρχή. Έκανε ένα τσιγάρο κρατώντας το κεφάλι του άδειο από σκέψεις. Άναψε ένα δαυλό (είχε σχεδιάσει την κατάβασή του να είναι όσο πιο μεσαιωνική), και προχώρησε μέσα στη σπηλιά με σίγουρο βήμα. Δεν είχε πει σε κανέναν πως θα πήγαινε εκεί. Ήθελε να το περάσει εντελώς μόνος. Μικρός θυμόταν τις ιστορίες που είχε ακούσει γι'αυτό το μέρος. Για φαντάσματα που σέρνουν τις αλυσίδες τους, για παράξενες εξαφανίσεις, για δολοφόνους που έβαφαν με αίμα τα τοιχώματά της και για τελετές σκοτεινών δοξασιών που άφησαν κραυγές και αγωνία να καταγραφούν στα πετρώδη τοιχώματα. Θυμάται να λένε πως κάθε που φύσαγε βόρια, ο αέρας χτυπώντας στα τοιχώματα της σπηλιάς, ανακαλούσε τις μνήμες της και σα σε γραμμόφωνο, ουρλιαχτά και κραυγές πόνου "έπαιζαν" ξανά, στη μνήμη κάθε θύματος της σπηλιάς.
Προχώρησε μέσα. Το φως από το δαυλό έκανε τις σκιές να χορεύουν χορούς μυστικιστικούς. Σταλακτίτες και σταλαγμίτες σχημάτιζαν συμπλέγματα φυσικής ομορφιάς που ξεπερνούσαν σε τέχνη και φαντασία ακόμη και τον πιο ταλαντούχο γλύπτη. Προχωρούσε για ώρα τώρα και δεν έβλεπε κάποιο τέλος.
Κάποια στιγμή η κλίση του εδάφους έγινε πιο απότομη. Με περισσότερη προσοχή πλέον συνέχισε. Ένα μικρό πλάτωμα του έδωσε τη δυνατότητα να σταματήσει για λίγο και να ξεκουραστεί. Ο δαυλός τρεμόπαιζε, σημάδι πως το παραφινέλαιο τελείωνε. Τον έσβησε για να γεμίσει το μπουκαλάκι με το παραφινέλαιο. Απόλυτο σκοτάδι. Απόλυτη σιωπή. Απόλυτη ηρεμία. Ομορφιά. Το σκοτάδι και η παντελής έλλειψη ήχων τον ταξίδεψαν.
Δεν κατάλαβε πόση ώρα είχε περάσει μέχρι να επιστρέψει από το νοερό ταξίδι του. Σχεδόν με λύπη γέμισε το μπουκαλάκι και άναψε ξανά το φυτίλι. Το φως έστειλε σουβλιές στα μάτια του. Σηκώθηκε. Έπρεπε να φτάσει ως το τέλος. Έπρεπε να αντιμετωπίσει τους παιδικούς του φόβους για το άγνωστο. Συνέχισε την κατάβαση. Ο διάδρομος ολοένα και στένευε... Πλέον κατέβαινε περπατώντας πλάγια με το δεξί του χέρι που κρατούσε το δαυλό μπροστά. Ένοιωθε την υγρασία να γίνεται όλο και πιο έντονη. Απότομα βγήκε από το στένωμα σε ένα πλατύ και ψηλοτάβανο άνοιγμα της σπηλιάς. Αυτό που είδε τον άφησε άφωνο. Ήθελε να κλάψει από την ομορφιά που αντίκριζε μπροστά του. Η σπηλιά είχε μέσα της μια φυσική λίμνη. Το ταβάνι του υψώνονταν δεκάδες μέτρα πάνω από το κεφάλι του. Ένας τεράστιος σταλακτίτης είχε σχηματιστεί και η μύτη του κοίταζε σχεδόν το κέντρο της λίμνης κι έσταζε στάλα στάλα νερό. Πόσες στάλες, πόσους αιώνες να πήρε η φύση για να φτιάξει αυτό το θαύμα?
Με πόση υπομονή έσταζε τη ζωή της, την τέχνη της δημιουργίας, τη φαντασία της... Πόσο σοφή ήταν να κρύψει το έργο της από την κοινή θέα. Τέτοια όμορφα έργα θέλουν άξια μάτια να τα θωρούν, μάτια ζωντανά και όχι ράθυμα. Πλησίασε. Έκατσε στην άκρη της λίμνης, γδύθηκε και μπήκε σιγά σιγά στο παγωμένο νερό.
Αυτός που βγήκε από το νερό και αναδύθηκε στο στόμιο της σπηλιάς, ήταν ένας άλλος άνθρωπος... Ήταν ένας άνθρωπος που συνέχισε να διαδίδει ιστορίες για τον τάχα βίαιο βίο της σπηλιάς, για να αποτρέψει τους τουρίστες της ζωής να πλησιάσουν. Για να φτιάξει κι άλλα παιδιά με περιέργεια, παιδιά που να έχουν τη θέληση να κοιτάξουν το φόβο τους στα μάτια. Αυτά τα παιδιά μόνο αξίζουν μια τέτοια ανταμοιβή, σαν αυτή που κάποιος φοβισμένος άνθρωπος πήρε. Για να μη φοβηθεί ποτέ ξανά...

14 Comments:

Blogger Loth said...

ΩΡΑΙΟΣ...ΒΕΒΑΙΑ ΕΓΩ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ..

ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗ ΗΧΩΝ...
ΥΠΕΡΟΧΑ
:)

4/5/07 11:59  
Blogger it is said...

Ναι μια χαρά είναι... για λίγο... όχι για πάντα... άμα το θες για πάντα μπορεί εύκολα να γίνει... Αυτοκτονείς... και έχεις σκοτάδι και έλλειψη ήχων για πάντα! Φτηνά και υπέυθυνα! Σε περίπτωση που δε μείνετε ικανοποιημένοι, σας επιστρέφουμε τα λεφτά σας! εχεχε

4/5/07 12:02  
Blogger Loth said...

ΕΙΣΑΙ ΠΙΠΑΣ..ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΠΟΥ ΕΝΩ ΕΙΜΑΙ ..ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ..ΜΙΛΑΩ

ΦΤΟΥ ΣΟΥ..

¨)

4/5/07 12:19  
Blogger it is said...

έλα ρε βλάκα πλάκα κάνω :p αλλά ναι είμαι πίπας... είναι απαραίτητα κακό αυτό? :p σματς! φιλάκια :)

4/5/07 12:32  
Blogger [Germanos] said...

Αυτοκτονείς ?

Δεν χρειάζεται, ολο και κάποιος θα υπάρχει που γουστάρει να σε καθαρίσει...
(Η σπηλιά που είναι ?)

4/5/07 12:32  
Blogger it is said...

Η σπηλιά είναι στο μυαλό μου... αν και υπάρχει σπηλιά με λίμνη μέσα... υπάρχει στο Saltzberg στην αυστρία, αν και δεν είναι σπηλιά ακριβώς, είναι μέσα στο βουνό που είναι αλατωρυχείο και υπάρχει και μία στην Κρήτη αν θυμάμαι καλά...

4/5/07 12:40  
Blogger it is said...

Μου έστειλε ένα σχόλιο σε mail η καρυάτιδα, γιατί κάποιο πρόβλημα έπαιζε και δε μπορούσε να το αφήσει κανονικά... το σχόλιο έχει ως εξής...

" “Με λογισμό και μ΄όνειρο τι χάρη έχουν τα μάτια..”

Διονύσιος Σολωμός

Φιλάκια και καλημεσπέρες!!"


Οπότε καταρχάς φιλάκια και σε σένα :) Δεύτερον όλο μου αφήνεις ωραία κομματάκια είτε στοιχάκια είτε πληροφορίες και πολύ γουστάρω :)
Μακάρι να είχαν περισσότερα μάτια όνειρο και λογισμό... μπορεί να είμασταν πιο όμορφη κοινωνία... με έπιασε λιγάκι το κοινωνικό μου... τέσπα... φιλάκια πολλά :)

4/5/07 12:56  
Blogger forfree said...

" DARK AND SILENT AND COMPLETE.
I FOUND FREEDOM
LOSING ALL HOPE WAS FREEDOM "
αυτή την υπέροχη χώρα περάσαμε, αφήνοντας πίσω μορφές και εκφάνσεις
και επιτέλους σαν ανακούφιση φτάσαμε στο αναμενόμετο χείλος.Κι ό,τι σας μοιάζει ανήκουστη πράξη ήταν για μας πεπρωμένο.Γελώντας ο Λιόντας πηδά στο κενό,ξανά και ξανά για τελευταία φορά.

4/5/07 17:01  
Blogger Crazy Chef said...

εισαι να στησουμε ενα μαγαζι εξω απο τη σπηλια, να κανονιζουμε καταβασεις, να ερθει ο αρναουτογλου και η μενεγακη, να μαγειρεψει μεσα ο μαμαλακης, να τραγουδησει βιντεο κλιπ η μπετζετακου, να κάνουν φωτογραφηση τα μοντελα του "Μις Ελλας", να γεμισει η σπηλια τονους αποτσιγαρα, τουριστες να κοβουν τους σταλακτιτες, φορτηγα να φορτωνουν καθαρο νερο και στο τελος να μη μεινει τιποτα?


μπρρρρρρρρρρ )))

καλα το πας το γραμμα καριολακο συνεχισε )))))

4/5/07 21:57  
Blogger EggGod said...

Με ωραία μάτια κοιτάς μικρέ. Θα μπαίνω πιό συχνά, να στα δανείζομαι.

5/5/07 03:46  
Blogger it is said...

forfree welcome... ωραίο σχόλιο... αυτό το ξανά και ξανά για τελευταία φορά κάτι μου θυμίζει...


σεφ... γάμα τα... γάμτα τα... πόπο φίλε το εικονοποίησα και είναι όντως τρομακτικό... ιδιαιτέρως επειδή είναι τόσο στάνταρ να συμβεί αν κάτι τέτοιο μαθευτεί.... ευχαριστώ btw θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ :p

eggod το καμάκι από σένα πάντα με κολακεύει... :p να μπαίνεις πιο συχνά καριολάκο και να πάμε γα καφέ .... :p

6/5/07 08:58  
Blogger an205 said...

Ζούλα σε μία βάρκα μπήκα
Και στη σπηλιά του Δράκου βγήκα
Βλέπω τρεις μαστουρωμένοι
Και στην άμμο ξαπλωμένοι

ξέρω ξέρω εσύ δεν κάνεις τέτοια αλλά αυτό μου 'ρθε αυτό λέω...

καλημέρα και καλή εβδομάς!!!

7/5/07 08:46  
Blogger it is said...

Καλημέρες ρε :)

7/5/07 09:28  
Blogger Lee said...

Δεν υπαρχει μεγαλυτερη ανακουφιση απο το να αντιμετωπιζεις τους φοβους σου. Ευγε!
Επισης μου αρεσε η συνεχεια του Crazy Chef. Αυτο κι αν θα ηταν εφιαλτικό!

7/5/07 16:19  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker