Tuesday, May 15, 2007

Παιδιά στο σιντριβάνι...

Σε μια τσιμεντούπολη, κλασική εκπρόσωπο του δυτικού σήμερα, ο ήλιος έκαιγε. Ήταν καλοκαίρι και ήταν 2 το μεσημέρι. Τα πάντα έμοιαζαν να λιώνουν και ν'ανεβαίνουν προς τον ουρανό. Περπατούσε στο πεζοδρόμιο μιας μεγάλης λεωφόρου. Ένοιωθε τις σόλες από τα παπούτσια του να έχουν μαλακώσει. Σχεδόν σα να περπάταγε πάνω σε τσίχλες... Προχωρούσε με σκυμμένο το κεφάλι. Που και που σταγόνες από κάποια εξωτερική μονάδα κλιματισμού, έπεφταν στο κεφάλι του. Δεν έδινε σημασία.
Ζαλιζόταν από τη ζέστη και το καυσαέριο που ανέπνεε. Κοίταξε νωχελικά κάτι παιδάκια, αλλοδαπά του φάνηκαν, που παίζαν ημίγυμνα μέσα σε ένα σιντριβάνι. Το βλέμμα του πλανήθηκε λιγάκι στα πέριξ του σιντριβανιού και είδε κι άλλους ζαλισμένους πολίτες να κοιτάνε τα παιδάκια που παίζανε. Είδε στο βλέμμα όλων μια δόση ζήλιας. Ένας ένας όλοι τους, θα ήθελαν να είναι κι αυτοί παιδιά για να έχουν το ακαταλόγιστο, για να φαίνονται φυσιολογικοί όντας ημίγυμνοι μέσα σ'ένα σιντριβάνι στο κέντρο της πόλης.
Πήγε σε ένα περίπτερο εκεί κοντά και πήρε ένα μπουκάλι νερό. Ήπιε λίγο και έριξε στα χέρια του το υπόλοιπο προσπαθώντας να δροσίσει το σβέρκο του. Δεν έκανε καμία σχεδόν διαφορά. Ο ήλιος αμείλικτος. Τα καυσαέρια λειτουργούσαν με το μέρος του. Ένα τεράστιο καυτό μάτι που σε κοίταζε κι έλιωνες. Τα αυτιά του βουίζαν. Οι θόρυβοι σα να χάνονταν στιγμές στιγμές και το μόνο που άκουγε ήταν τα μηνίγγια του που πάλονταν στο ρυθμό της καρδιάς του που αγκομαχούσε να στείλει το αίμα σε όλο του το σώμα. Κι αυτός να φοράει κουστούμι γιατί είχε meeting.
Πήγε κάτω από ένα βρώμικο και θλιβερό δεντράκι, κάθισε στο παγκάκι και παρατηρούσε τα παιδιά και τους περαστικούς που κοίταζαν με ζήλια. Που και που κάποιος περαστικός βρεχόταν λιγάκι από τα νερά που πετάγονταν καθώς οι πιτσιρικάδες παίζανε. Οι περισσότεροι γελούσαν ή συνέχιζαν ελαφρώς αμήχανοι. Κάποιοι πιο ξινοί, ή πιο ζηλιάρηδες, τους έκαναν παρατήρηση με το δείκτη του χεριού υψωμένο. Για καμιά ώρα σκεφτόταν. Ζύγιζε φάτσες, ζύγιζε συμβούλια, ζύγιζε τη δημόσιά του την εικόνα. Μετά ξάφνου θυμήθηκε... Θυμήθηκε τον εαυτό του πιτσιρικά. Θυμήθηκε το ζώο μέσα του που δε χαμπάριαζε από meeting και ισολογισμούς, δε χαμπάριαζε από κουστούμια και δερμάτινα παπούτσια, δε χαμπάριαζε από τα τυχόν αρνητικά σχόλια, ή τα επιτιμητικά βλέμματα... χαμπάριαζε μόνο από την αφόρητη ζέστη...
Χαλάρωσε τη γραβάτα του, έβγαλε τα παπούτσια και το σακάκι, έβγαλε το πουκάμισο, δίπλωσε το παντελόνι του προς τα πάνω μέχρι λίγο πάνω από το γόνατο και προχώρησε προς το σιντριβάνι. Οι πιτσιρικάδες τον είδαν έτσι βλοσυρό και αποφασισμένο και κάποιοι μάλλον φοβήθηκαν και βγήκαν έξω. Οι άλλοι σταμάτησαν να παίζουν και έτοιμοι να τραπούν σε φυγή περίμεναν να δουν τι θα έκανε αυτός ο παράξενος μεγάλος...
Φτάνοντας ένα βήμα πριν το σιντριβάνι κάθε τελευταία αμφιβολία έφυγε από μέσα του. Μύρισε το νερό και το κοιμισμένο παιδί άνοιξε τα μάτια του. Κοίταξε ένα από τα παιδιά στα μάτια που φαινόταν να είναι ο αρχηγός της παρέας. Μπορώ να παίξω μαζί σας? τον ρώτησε. Ο πιτσιρικάς για λίγο φάνηκε να εκπλήσσεται. Μετά θυμήθηκε πως είναι ο αρχηγός και ο δισταγμός δεν ταιριάζει στους αρχηγούς. Μισό, του είπε. Παιδιά έχετε πρόβλημα να παίξει ο κύριος μαζί μας? Όχι αλλά να βγάλουμε καινούριες ομάδες του είπε κάποιος. Έτσι δεν πάει. Καλά καλά, έλα μέσα...
Έφυγε το βράδυ κατά τις 8. Τα ρούχα και τα παπούτσια του που είχε αφήσει στο παγκάκι είχαν κάνει φτερά. Δεν τον ένοιαξε. Δεν τον ένοιαξαν ούτε τα περίεργα βλέμματα των περαστικών. Τον πείραξε μόνο που η ομάδα του έχασε. Αύριο το απόγευμα θα τους σκίσω, σκέφτηκε και έσφιξε τα δόντια του. Αύριο θα δείτε...

9 Comments:

Blogger Vrennus said...

Αυτός τουλάχιστον το φχαριστήθηκε. Ο άλλλος που δεν κοντοστάθηκε στο συντριβάνι πήγε κι αυτός κι έπαιξε - με το κοστούμι και τη γραβάτα του, αυτή είναι η επίσημη στολή στο παιγνίδι που (του) παίζει το αφεντικό...

15/5/07 12:31  
Blogger it is said...

Yup :)

Δεν το φχαριστιέται, αλλά δεν κάνει και τίποτα γι'αυτό... Επίσης απεργούν πλέον μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι... πράγμα που μου φαίνεται εξωπραγματικό, μιας και κανονικά οι ιδιωτικοί είναι αυτοί που έπρεπε να απεργούν... τέσπα... (κι εγώ τις ήθελα τις ρωσίδες... ήθελα να τιμωρήσω την τραγουδίστρια με ένα good old fashioned spanking....) ααααχχχχ καλησπέρες vrennus :D

15/5/07 12:37  
Anonymous call_me_girl said...

ωραίο concept για μετανοημένο media manager universal and delta Kentayroy director που στο τέλος του τηλεοπτικού αποκαλύπτεται ότι έχει αγοράσει nike air αερόσολες με δείκτη επαγελλματικής αυτοαπαξίωσης και επιστροφής στις ρίζες του Μοσχάτου.( τι ήμουνα, δεν ήσουνα μια clopyπαξιμαδωκλέφτρααααα)

ελπίζω στο after pack shot, αυτό μετά το προϊοντικό κλείσιμο,λέμε, ο πρωταγωνιστής να φιλήσει το χώμα και απ΄το στόμα του να φτερουγίσει το λογότυπο . . .

ha ha ha ha haw romantic . . .

15/5/07 15:24  
Blogger Crazy Chef said...

ποτε μπηκες σε συντριβανι τελευταια φορα?

15/5/07 17:37  
Anonymous call_me_girl said...

Αν ο crazy chef ρωτά εμένα( διατελώ σήμερα σε εύθικτο state of heart), το συντριβάνι είμαι εγώ.

Και, χωρίς ιδρώτα.


Για το συντριβάνι του post δε γνωρίζω.

Πάντως, εγώ όποτε βουτώ μέσα μου, συλλέγω κέρματα από ευχές ηλιθίων και μετά πάω Μont Parnes και παίζω strip pocker με επαγγελματίες κουλοχέρηδες.

πάω να δω τι μου πετάξανε πάλι μέσα . . .

15/5/07 18:52  
Anonymous Anonymous said...

προσπαθώ να φανταστώ αν φορούσες πραγματικά κουστούμι.δεν το νομίζω.επίσης αν τα παιδιά αυτά δεν ηταν αλλοδαποί αλλά δικά σου παιδιά σε πια ομάδα θα ανήκαν τη δική σου η των ξένων.πικρόχολη γίνομαι...

15/5/07 20:38  
Blogger it is said...

call me girl τι έπαθες μωρέ? :p Εκνευρισμένη φαίνεσαι... τέσπα... το είδες ελαφρώς στραβά, αν και θα μπορούσε να είναι και αυτό που λες, όμως δεν είναι... τουλάχιστον όχι στη σκέψη μου όταν το έγραφα... επίσης δε σε πιάνω... νομίζω πως εμμέσως μου λες πως είναι κλεμμένη η ιδέα του ποστ?... ε δεν είναι χεχ


σεφ τελευταία φορά που μπήκα σε σιντριβάνι ήταν πολλά πολλά χρόνια πριν... :(


το δεύτερο σχόλιό σου γάμησε call me girl :D


ανώνυμη γεια σου... αν θες επέλεξε ένα όνομα αντί για ανώνυμη για να σε καταλαβαίνω... δε φοράω κοστούμι ποτέ προς το παρόν... παιδιά επίσης δεν έχω, είμαι 23... και τέλος τα παιδιά ήταν όλα αλλοδαπά και χωρισμένα σε δυο ομάδες... ο τύπος του στόρυ μπήκε σε μια από τις ομάδες των παιδιών, δεν ήταν αυτός μόνος του εναντίων όλων... έγινε ένα με τα παιδιά... τα παιδιά είναι αλλοδαπά γιατί τα δικά μας δεν τα αφήνουν οι γονείς τους να είναι παιδιά στο κέντρο της αθήνας ή στο κέντρο οποιασδήποτε ευρωπαϊκής μεγαλούπολης... δεν ξέρω αν με πιάνεις τώρα... καλωσήρθες :)

16/5/07 10:13  
Blogger deadend mind said...

ωραίο. ουτοπικό, φοβάμαι, αλλά ωραίο..

17/5/07 00:05  
Blogger it is said...

ε μα... άσε μας να φαντασιωνόμαστε και λιγάκι :) μάκια χεχε

17/5/07 10:06  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker