Wednesday, May 16, 2007

Καβάλα σε ένα χρονονήμα...

Ο χρόνος ήταν μια κλωστή. Χιλιάδες μικρονήματα που περιπλέκονταν μεταξύ τους, σχημάτιζαν το νήμα αυτό. Το έδεναν, το καθιστούσαν ανθεκτικό, του έδιναν τη μοναδική υφή του, το χρώμα του, τις ιδιότητές του. Κάθε τέτοιο μικρονήμα, αόρατο από μακριά, έπαιζε το ρόλο του. Για κάθε άνθρωπο υπάρχει τουλάχιστον ένα μικρονήμα.
Ανάλογα με τις επιλογές του μπορεί να μείνει καβάλα σ'αυτό το μόνο νηματάκι χρόνου, ή να αλλάξει και να καβαλήσει κάποιο άλλο. Το ταξίδι του εξαρτάται από την επιλογή ή τις επιλογές του. Το βάθος του μέσα στην κλωστή του χρόνου ως όλον, θα παίξει κι αυτό το ρόλο του στο τι είδους ζωή θα κάνει. Οι αλλαγές νημάτων, οι αποφάσεις του, θα τον διαμορφώσουν, θα τον κάνουν κάτι.
Ο κλωστή του χρόνου, φαίνεται σα μια κανονική κλωστή. Σα μια κλωστή από αυτές που η μαμά σου έραβε τα κομμένα κουμπιά από κάποιο πουκάμισο. Κι όμως η κλωστή αυτή έχει ιδιότητες μοναδικές... Για παράδειγμα είναι ατελείωτη... όσο και να ξετυλίξεις το κουβάρι της δε βρίσκεις άκρη. Συνεχίζει επ'άπειρον... Επίσης τα μικρονήματα που την αποτελούν έχουν κι αυτά μια φοβερή ιδιότητα... Αν ακολουθήσεις αρκετά κάποιο από αυτά, ή ακόμη κι αν αλλάζεις συνεχώς, έρχεται μια στιγμή που πέφτεις από πάνω του και πας στο πουθενά. Όποιος κι αν είσαι, όποιο νήμα κι αν έχεις καβαλήσει, όσες φορές κι αν άλλαξες το χρονονήμα σου, κάποια στιγμή, άγνωστο ποια, θα πέσεις από το νήμα σου και θα βρεθείς στο πουθενά... Το ίδιο πουθενά για όλους. Άδειο ή γεμάτο δεν το ξέρει κανείς που να είναι ακόμη καβάλα. Φαντάσου το όπως θες. Έχε στο νου σου όμως πως θα έρθει... Τι θα κάνεις λοιπόν? Θα μείνεις για πάντα πάνω στο ίδιο νήμα, ή μήπως θες να δεις τη θέα πάνω σε όσα περισσότερα νήματα γίνεται?
Διαλέγεις και παίρνεις... Μόνο διάλεξε γιατί ποτέ δεν ξέρεις που θα σε πετύχει αυτό το πουθενά... κι είναι κρίμα να σε πετύχει πριν να έχεις ευχαριστηθεί καβάλες σε χρονονήματα...


ΥΓ. Είναι κάποιος που με βλέπει από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα... ρίξε μια λέξη ρε φίλε... είμαι πολύ περίεργος :)

12 Comments:

Blogger Crazy Chef said...

μπορεις επισης να βλεπεις τη θεα απο ενα μικρονημα μεχρι το πουθενα και να πεσεις ευτυχισμενος...
τα θελω και τα μπορω παιζουν ρακέτες μεσα στο ειναι μας και ποτε το δοχειο της ευτυχιας του καθενός μας δεν εχει την ιδια χωρητικότητα...

ωραιο ποστ
καλημερα

16/5/07 12:41  
Blogger it is said...

Συμφωνώ όπως σχεδόν πάντα ρε συ... νομίζω όμως πως αν έχεις διαλέξει τη σωστή ρακέτα για τα θέλω, τότε τα μπορείς όλα :)
Σημασία έχει περισσότερο το δοχείο της ευτυχίας του καθενός, και με τι το γεμίζει και αν έχει πάτο σωστό ή δεν έχει καθόλου... γιατί αν δεν έχει πάτο το δοχείο δεν είναι δυνατό να γεμίσει και ποτέ...
ευχαριστώ... καλημέρες επίσης... με dial-up παλεύεις με τα κύματα ε? :( Τέσπα, από το ολότελα καλή και η 56Κ....

16/5/07 12:56  
Blogger Loth said...

ΤΩΡΑ ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ Η ΕΚΦΡΑΣΗ...ΓΙΑ ΤΟΝ Π... ΚΑΒΑΛΑ?

ΑΧ ΣΚΑΤΟΓΛΩΣΣΗ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ...ΠΑΝΤΩΣ ΑΝ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΡΑΚΕΤΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΩ...ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΕΧΩ ΤΟ ΣΠΟΡ ΟΥΤΩΣ Η ΑΛΛΩΣ..;)

16/5/07 14:21  
Anonymous Anonymous said...

هلومي فريند!

16/5/07 14:30  
Blogger it is said...

ρε συ... δε σου άρεσε ε? :p καλά σου :p φιλάκια και μάθε ρακέτες... δεν κάνει κακό...


ανώνυμε κάτι στα ελληνικά θα βοηθούσε περισσότερο :p

16/5/07 15:03  
Blogger it is said...

anonymous όπως το περίμενα βασικα... δεν είσαι εσύ... :S καλό πάντως :p

16/5/07 15:39  
Anonymous Anonymous said...

στην ηλικία των 30 plus αυτό το πουθενά γίνεται συχνά πραγματικότητα ταυτόχρονη με την αλήθεια ότι δεν ακολούθησες όσα νήματα ίσως μπορούσες ή ίσως φανταζόσουν.γράφεις όμορφα έχεις ακόμη την δύναμη και την πίστη των νιάτων .είσαι ένεση καφείνης για έναν μεθυσμένο.όχι από τα αραβικά εμιράτα..από εδώ..εγώ είμαι anonymoys..

16/5/07 17:01  
Blogger Lee said...

Ετσι, ετσι, ας ζησουμε το τωρα γιατι αυτο μας εμεινε.
Ομορφο ποστ (για ακομα μια φορα, αλλα μην του το πειτε, ψωνίζεται) :Ρ

16/5/07 20:32  
Blogger Αστάρτη said...

...και μερικές φορές δεν έχει σημασία πόσα μικρονήματα θα αλλάξεις, αλλά το καθένα απο αυτά που επιλέγεις να το γεύεσαι σε όλο του το μήκος.

Εγραψες!(αλλά αν είναι να αρχίσεις τα "είμαι ο καλύτερος", το παίρνω πίσω :p )
Καλημέρα

17/5/07 08:48  
Blogger it is said...

anonymous... από το να κλαίμε για τα νήματα που δεν καβαλήσαμε, καλύτερα να κοιτάξουμε να καβαλήσουμε τα επόμενα... στην τελική τα 30κάτι δεν είναι και τόσο τραγική ηλικία :)
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια κι ελπίζω να είσαι απλώς ανώνυμος και όχι ανώνυμος αλκοολικός :P είτε είσαι είτε όχι... καλή δύναμη :)


lee μου ναι... το τώρα αλλά να παίζει το ματάκι και στο μετά, έστω και λίγο, ίσα ίσα για να δούμε το επόμενο νηματάκι εγκαίρως και ν ατο καβαλήσουμε :) καλημέρες... (μα πόσο άλλο να την ψωνίσω διάολε.... έχει βαρέσει κόκκινο :P)


αστάρτη... ως το τέλος ναι... αλλά το τέλος να είναι το τέλος που θες εσύ, δηλαδή να είναι το πότε κρίνεις εσύ πως αρκετά με αυτό το νήμα πάω για άλλα και όχι το τέλος του ίδιου του νήματος, γιατί αυτά είναι κοντά και ατέλειωτα μαζί... φιλάκια... (την έχω δει πολύ γκουρού ffs...)

17/5/07 10:05  
Blogger Crazy Chef said...

επισης διαλεγεις τα νηματα που θελεις, τα κανεις κοτσιδα και τα ρουφας ολα μαζι...

17/5/07 12:39  
Blogger it is said...

Θέλει πολύ βαθύ λαρύγγι αυτό όμως αλλιώς κινδυνεύεις να πνιγείς :p

17/5/07 12:41  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker