Tuesday, December 12, 2006

Η διαδρομή

Τα πόδια του τον πήγαιναν μόνα τους. Για μια ακόμη φορά (αλήθεια πόσες φορές στη ζωή του?) ακολουθούσε την ίδια διαδρομή προς το σπίτι του. Εδώ και χρόνια δε σκεφτόταν τίποτα όσο περπατούσε πάνω σ'αυτή τη διαδρομή. Έμπαινε σε μια νιρβάνα και γινόταν αυτόματο. Καμιά φορά προσπαθούσε να μην πατάει τους αρμούς από τις πλάκες του πεζοδρομίου.
Δε σκεφτόταν τίποτα κι όμως η σκέψη του έτρεχε από το ένα θέμα στο άλλο. Έφτιαχνε σενάρια στο μυαλό του και έβαζε τον εαυτό του πρωταγωνιστή, να αλληλεπιδρά με τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Καυγάδες, συγγνώμες, εξομολογήσεις, αγώνες, φιλιά, φίλοι, εχθροί, άσχετοι οδηγοί που του την είχαν πει κάπου... κάποτε.
Και περπατούσε διαρκώς. Κατέβα κράσπεδο, ανέβα κράσπεδο, αρμός, αρμός, αρμός...
Χρόνια τώρα το γαμόσκυλο της γωνίας τον γάβγιζε. Λες και μύριζε το φόβο του. Το φόβο του να σκεφτεί τ'οτιδήποτε όσο έκανε αυτή τη διαδρομή. Δε σκεφτόταν καν το γιατί φοβάται να σκεφτεί όσο είναι στη διαδρομή. Απλώς δε σκεφτόταν. Όχι κάτι με ειρμό δηλαδή. Όχι κάτι που να έχει νόημα να το σκεφτεί. Μόνο σενάρια. Σενάρια για το τι θα έλεγε αν βρισκόταν στην τάδε κατάσταση, ή για το τι διαφορετική έκβαση θα είχε η τάδε περίσταση αν είχε πει αυτά και ο άλλος του είχε απαντήσει τα άλλα. Ασυναρτησίες δηλαδή.
Μία διαδρομή, χρόνια τα βήματά του τη διέτρεχαν, χρόνια θα συνεχίσουν να τη διατρέχουν έως ότου πεθάνει. Ποτέ δε θα σκεφτεί τίποτα με ειρμό και συνοχή ή έστω το παραμικρό νόημα, όσο θα βρίσκεται σε αυτή τη διαδρομή. Πάντα στο τέλος της θα έχει μια γλυκόπικρη γεύση μελαγχολίας που τελείωσε η διαδρομή και κάποιο σενάριό του δεν έφτασε στο τέλος του, στη λύτρωση, στην εύρεση της ιδανικής ατάκας, ή πράξης που αν είχε πει, αν είχε κάνει, θα ήταν όλα τόσο διαφορετικά.
Ποτέ δε θα βάλει σε χρήση αυτά που σκέφτεται στη διαδρομή. Ακόμη κι αν έχει καταλήξει στις σωστές λέξεις, στις σωστές κινήσεις και πράξεις, ποτέ δε θα καταφέρει να υλοποιήσει το σενάριο, ακόμη κι αν το δει να έρχεται κατά πάνω του.
Ίσως να φοβάται πως αν το κάνει ποτέ, η διαδρομή θα χάσει την αξία της. Θα πάψει να είναι το άσυλο του μυαλού του που μπορεί ελεύθερα να σκέφτεται χωρίς ειρμό, χωρίς στόχο, χωρίς το "πρακτικόν" του θέματος να παίζει το ρόλο της σιδερένιας μπάλας, που δεμένη στα πόδια του τον αποτρέπει από το ν'αποδράσει. Θα πάψει να του προσφέρει την ηρεμία της απόλυτης βλακείας και της ψύχωσης με καταστάσεις αποκλειστικά στη σφαίρα της φαντασίας κι όμως τόσο αληθινές.
Είναι η ώρα του day-dreaming του αυτή η διαδρομή. Δε θέλει να χάσει αυτήν την ώρα κι ας τη βαριέται αφόρητα. Γιατί δε θέλει να τη χάσει? Ποιος ξέρει? Καλά καλά δεν ξέρει ούτε ο ίδιος... Και δε θέλει να μάθει. Είπαμε, όσα περισσότερα ξέρει για τη λειτουργία του κατά τη διάρκεια της διαδρομής, τόσο περισσότερο χάνει τη μαγεία της απολύτως άχρηστης νοητικής εργασίας. Θέλει να έχει το δικαίωμα να είναι ναρκωμένος εγκεφαλικά. Θέλει να διατηρεί το δικαίωμα στο απολύτως άδειο. Θέλει να μπορεί να είναι αυτόματο. Θέλει να μπορεί και να μισεί τη διαδρομή αυτή που τόσα χρόνια βαρέθηκε να περπατάει ξανά και ξανά και δε λέει να την αλλάξει. Είναι σαν την πληγή που σου αρέσει να ξύνεις. Γιατί? Γιατί μπορείς!
Κατά βάθος νοιώθει περήφανος που το μυαλό του σκίζεται στα δύο και περπατάει χωρίς να το σκέφτεται. Ακόμη κι αν δεν είναι λόγος αυτός για να'σαι περήφανος.... Κάθε άλλο.

17 Comments:

Blogger Lee said...

Τρελλός οίστρος σήμερα έτσι? Απο το πρωί ως τώρα ΤΡΙΑ ποστ?! Και εγραψες οτι πηζεις κι όλας! Θα αρχίσω να ζηλεύω, γιατι εγω δεν προλαβαίνω με την καμία να γραψω. Ακου 3 ποστ!
Λοιπόν....
- Τους αρμούς στις πλακες πάντα τους πάταγα.
- Η δική εγκεφαλική ρεμβη λαμβανει χώρα μόνο με πασιέντζα στον υπολογιστή (η υπέρτατη χαύνωση)
- Δεν είναι κακό να μετατρέπεις μια ρουτινιάρικη διαδικασία σε εγκεφαλικη ξεκούραση. Το βρίσκω εξαιρετικό.
Καλό απόγευμα :)

12/12/06 17:24  
Anonymous demonia said...

Αχού,κι εγώ που νόμιζα ότι μόνο εγώ δημιουργώ άχρηστα σενάρια στο μυαλό μου...!

12/12/06 18:38  
Blogger it is said...

Lee τελικά το training που σου είχα πει ακυρώθηκε...
Το στόρυ που γράφω εδώ είναι στο μεγαλύτερο μέρος του φανταστικό. Σε αυτά που λες συμφωνώ πάντως :)

demonia δεν είσαι μόνη σου! Do not despair! :p

13/12/06 11:08  
Blogger Spyros said...

Egw tous armous tous apofeygw, giatre eimai kala?

13/12/06 11:46  
Blogger Φαίη said...

Καλημέρες it is :) Ανακάλυψα πρόσφατα το ιστολόγιό σου και το "ρούφηξα" μονομιάς.Γράφεις απολαυστικά και κάτι μου λέει ότι γράφεις και γνήσια.Βγαίνει μια φρεσκάδα και μια ζεστασιά από δω μέσα (ναι ακόμα κι απ τα πιο "σκοτεινά" κείμενα) και πολύ μ'αρέσει!Μου φαίνεται ότι θα το κάνω στέκι τούτο δω ;)

13/12/06 12:12  
Blogger it is said...

Spyro i dunno ρε συ.... κι εγώ αναρωτιέμαι γι'αυτό.
Κάπου είχα διαβάσει πως κάτι παίζει με όσους το κάνουν αλλά το έχω απωθήσει στο υποσυνείδητό μου γιατί δε με συνέφερε :P καλημέρες btw :)

Φαίη welcome :)
Είσαι η πρώτη που μου το λέει αυτό! Να'σαι καλά. Κάτι μου λέει πως έχεις πολύ καλή ενσυναίσθηση (και δεν το λέω επειδή με συμφέρει μόνο :P).
Θα χαρώ να σε βλέπω και επειδή έριξα μια ματιά στο blog σου (αρκετά πρόχειρη ματιά σε πρώτη φάση...) να σου πω με τη σειρά μου πως έχεις πολύ ωραίο blog :)
Καλημέρες λοιπόν και γερά εκεί πάνω που είσαι... Εγώ δεν την πάλεψα και πολύ καλά εκεί :P

13/12/06 12:49  
Blogger M13 said...

yep Τί ωραίο κειμενάκι είναι αυτό;
κι εγώ περπατάω αποφεύγοντας τους αρμούς μερικές φορές...μην πάτε στην Πανόρμου να το προσπαθήσετε αυτό!
Οι αρμοί είναι για διαστημικά νανοποδαρίτος!

:D

13/12/06 13:43  
Blogger it is said...

Χαίρομαι που σου άρεσε ;)

13/12/06 14:44  
Anonymous vertheros said...

Και εγω ορισμενεσ φορες αποφευγω τους αρμους, αλλες φορες φροντιζω να παταω σε καθε δευτρη πλακα. Κυριως ομως δημιουργω στο μυαλό μου ασυναρτητα σεναρια φαντασιώσεων η προσπαθω να πετυχω την απολυτη μη σκεψη (πολυ πιο δυσκολο απο οτι μπορει να φανταστει κανεις) Δεν θα ρωτησω εαν ειμαι καλα γιατι το μονο σιγουρο ειναι οτι δεν ειμαι. Εξαιρετικο κειμενο ειδικα ευστοχο ως προς την μελαγχολια που δημιουργειτε απο τη διαδικασια της ασυναρτητης σκεψης.

13/12/06 16:00  
Blogger it is said...

Ναι! Και αυτό με το πλάκα παρά πλάκα το κάνω! χαχαχα
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια :)
Απόλυτη μη σκέψη νομίζω είναι αδύνατον! τουλάχιστον εγώ δεν το έχω καταφέρει ποτέ....

13/12/06 16:57  
Blogger deadend mind said...

με εντυπωσιάζει που σκέφτηκες να γράψεις κάτι τέτοιο χωρίς να το ζεις.. σαν να βάζεις τη φαντασία σου να υπερλειτουργήσει για να δημιουργήσεις μια ιστορία για το πιο κοινό πράγμα που κάνουμε όλοι, μια καθημερινή διαδρομή. πολύ ωραία ιστορια.

14/12/06 00:02  
Blogger Vrennus said...

Μ' έστειλες αδιάβαστο! Μήπως με παρακολουθείς κρυφά; :-)

14/12/06 09:58  
Blogger Misirlou Oubliez said...

Αιντεεεε τι ειστε σεις ρε.
Καλυτερα δεν γινεται...

14/12/06 10:10  
Blogger it is said...

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Πάντως δεν είναι πολύ δύσκολο. Αρκεί να ακούς και να παρατηρείς τους ανθρώπους γύρω σου. Να έχεις όρεξη να ασχολείσαι μαζί τους. Το παίζω και πολύ γαμάτος τώρα αλλά δεν είμαι :P

14/12/06 10:26  
Blogger it is said...

Το τελευταίο μου comment πήγαινε στη deadend mind...
Vrennus όχι δε σε παρακολουθώ :p σε μερικά πράγματα είμαστε όλοι ίδιοι. Το ίδιο συναίσθημα πως κάποιος με παρακολουθεί το είχα νοιώσει όταν είχα διαβάσει τις "Λέξεις" του Σαρτρ. Σε καμία περίπτωση δε συγκρίνω αυτά που γράφω με τον τεράστιο αυτόν τύπο, απλώς αυτό που κατάλαβα διαβάζοντας τις Λέξεις, ήταν πως κάνουμε πολλά πράγματα που νομίζουμε πως κάνουμε, ή ξέρουμε μόνο εμείς και τελικά τα κάνουν όλοι, αλλά κανείς δεν τα μοιράζεται συνήθως οπότε παραμένουν τεχνητά ως "μυστικά".
Μίσι άσχετο αυτό που μας παραπέμπεις :p

14/12/06 10:55  
Blogger Misirlou Oubliez said...

Καλα, οταν η O.C.D. σου χτυπησει την πορτα να ξερεις πως ξερει πως εισαι μεσα. Και θα την χτυπησει μεχρι να ανοιξεις, επειδη ειναι obsessive KAI AYTH.
%)

14/12/06 11:29  
Blogger it is said...

Bah.... δεν είπα πως δεν είμαι άρρωστος... είπα πως δεν έχω αυτό που λες... Αλλά άμα εσύ γουστάρεις να το έχω θα το έχω! Τα πάντα για να είσαι ευχαριστημένη :P

14/12/06 11:39  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker