Tuesday, December 12, 2006

Λογοτεχνεία my ass...

Η λογοτεχνία μου αρέσει πολύ. Μου αρέσει να μπαίνω στον κόσμο ενός καλογραμμένου βιβλίου και το μεγαλύτερο τεστ για το αν μου φάνηκε καλό το βιβλίο ή όχι είναι το πόσο θα στεναχωρηθώ με την τελευταία σελίδα του. Όχι σε σχέση με το αν έχει happy ending ή όχι, αλλά σε σχέση με το πόσο θα στεναχωρηθώ που έφτασα στο τέλος του ταξιδιού και θα βγω από τον κόσμο που με έβαλε το βιβλίο.
Υπάρχουν κάποιοι έλληνες συγγραφείς που μου αρέσουν αρκετά, όμως η μλκία είναι πως οι σύγχρονοι συγγραφείς, δλδ οι εν ζωή, είναι όλοι πάνω κάτω τα ίδια σκατά... Τα βιβλία τους είναι γραμμένα για να γίνουν άνετα ένα σίριαλ σε κάποιο κανάλι την επόμενη σεζόν. Αυτά που γράφουν στερούνται φαντασίας και καλύπτονται κάτω από τη δικιολογία πως γράφουν "για τη ζωή".
Στην πραγματικότητα γράφουν ιστορίες που έχουν ζήσει ή έχουν ακούσει άλλους να ζουν, χωρίς καμία παρέμβαση με φαντασία. Πάντα θα περιγράφουν κάποια καλά γαμήσια, τα οποία μπορεί να είναι και η μόνη φανταστική προσθήκη, γιατί αυτούς τους ίδιους ούτε ο ύπνος δεν τους παίρνει...
Πάντα θα παίζουν χαρακτήρες "εγκλωβισμένοι" στην καθημερινότητά τους και στις παλιοκαταστάσεις της ζωής, τις οποίες οι ίδιοι προκάλεσαν στον εαυτό τους. Πάντα θα παίζει μια ψευτοκουλτούρα, λίγες βρισιές, πολλές εσωτερικές πάλες και αρχίδια κύμβαλα.
Πάντα θα παίζει λίγο επαρχία, είτε το όλο σκηνικό εκτυλίσσεται εκεί, είτε ο πρωταγωνιστής έχει φίλους εκεί.
Έχω βαρεθεί τις ίδιες και τις ίδιες μαλακίες. Τα ίδια ψευτοκουλτουριάρικα νεο-ρομάτζα και την έλλειψη δύναμης και ειδικού βάρους της γραφής. Και όλα φυσικά είναι best-seller.
Πίπες...

7 Comments:

Anonymous vertheros said...

Δεν ξερω εαν εχεις δικιο γιατι αποφευγω να διαβαζω ζωντανους Ελληνες συγραφεις. Παραυτα υπαρχουν απειροι νεκροι προ πολλου και Ελληνες συγγραφεις που ειναι υπεροχοι αλλα που δυστυχώς νιωθω πως δεν θα προλαβω να τους διαβασω ολους. Για αυτό δεν αναλωνομαι σε ψευτοκουλτουριαρικα κειμενα, αλλα και γιατι οσους κουλτουριαριδες (που αυτοχαρακτηριζονται ετσι) εχω γνωρισει τους θεωρω επιπλαστους.

13/12/06 15:53  
Blogger it is said...

Ναι, συμφωνώ...
Γενικώς όταν κάποιος είναι όντως κάτι, δε χρειάζεται να αυτοχαρακτηριστεί... Καταλαβαίνεις από μόνος σου τι είναι και τελειώνει εκεί...
Το παν πάντως είναι να διαβάζεις και να σου δημιουργούνται συναισθήματα, σα να είσαι μέρος ενός κόσμου. Με τα σταφύλλια της οργής για παράδειγμα, νευρίασα, έκλαψα, ένοιωσα αδικημένος, γέλασα.... Ναι είμαι psycho...
Γεια σου verth μου'λειψες βρε! :p

13/12/06 17:00  
Anonymous vertheros said...

Ειλικρινα χαιρομαι που σου ελλειψα. Τα σταφυλια της οργης με ειχαν σαγηνευσει οταν τα ειχα διαβασει. Ειναι ομολογουμενος μια διαχρονικη αξια. Τελευταια ομως λυθηκα στα γελια με το περι πενθους του Λουκιανου. Διαβασε το, θα ξετρελαθεις.

14/12/06 20:01  
Blogger it is said...

δλδ έλειψες επίτηδες για να μου λείψεις και να στεναχωριέμαι και να χαίρεσαι? Φτου σου! Αυτό έχω να σου πω! :P hahaha
Θα το τσεκάρω το βιβλίο που λες. :)

14/12/06 20:06  
Anonymous vertheros said...

Γυναικες!!!!!!!!! Τι να πεις? Ολο τεχνασματα ειμαστε για να μας προσεχουν. Εαν ειναι να το κοιταξεις τοτε δες στις εκδοσεις Ζητρος.

14/12/06 20:27  
Anonymous vertheros said...

Το Λεξεις που αναφερις στο επομενο ποστ σου αρεσε? δλδ το προτεινεις? Εαν ναι σε πια εκδοση?

14/12/06 20:29  
Blogger it is said...

Ναι το προτείνω ανεπιφύλακτα. Στην αρχή μπορεί να σου φανεί λιγάκι αργό και βαρετό, μετά όμως γίνεται απίστευτο...
Εκδόσεις δε θυμάμαι :S πρέπει να πάω να το ψάξω, αν το βρω θα σου πω. Πάντως είναι εκπληκτικός ο Σαρτρ γενικώς.

15/12/06 10:19  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker