Wednesday, May 30, 2007

Sleep on this for a while...

Προσπαθώ να γράψω ένα γαμημένο ποστάκι σήμερα και έχω ένα μαλάκα με άκρως εκνευριστική φωνή να μιλάει με όλη τη δύναμη που μπορούν να του δώσουν τα σάπια πνευμόνια του, στο τηλέφωνο... Μιλάει και λέει μαλακίες... Η ηλιθιότητα στάζει από παντού...
Προσπαθώ να γράψω ιστοριούλα και μου χαλάει το τσι... Η συγκέντρωση πάει περίπατο...
Βέβαια, δε φταίει μόνο αυτός... φταίω κι εγώ γιατί υπό κανονικές συνθήκες, όταν έχω όντως έμπνευση, γράφω και ακόμη κι αν βαράνε κανόνια δίπλα μου, δεν ακούω τίποτα... μόνο τις λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό... οπότε υποθέτω πως σήμερα δεν έχει έμπνευση ο καλλιτέχνης (εγώ είμαι αυτός, όχι το λέω γιατί δύσκολα θα το πιάνατε, μιας και μαλακίες γράφω συνεχώς...) και επομένως θα πήξει η μουνάρα σας στη μαλακία, αν κάνετε το λάθος να με διαβάσετε... A fair warning has been given... go on at your own risk... (πως το μιλάω το ξενικό ο πούστης...)
Η γαμημένη η ζωή είναι μια φάρσα... Έρχεσαι χωρίς να σε ρωτήσει κανείς (και πως να σε ρωτήσει δηλαδή αφού δεν υπάρχεις πριν....) και πρέπει ξαφνικά να γίνεις κάτι... Να αποκτήσεις μια προσωπικότητα, να αποκτήσεις γνώσεις, να μάθεις τουλάχιστον μια γλώσσα για να συνεννοείσαι (δε μιλάω για ξένη γλώσσα... για τη μητρική μιλάω...) με τις υπόλοιπες προσωπικότητες γύρω σου, γιατί αλλιώς δε βγαίνει, να αποκτήσεις θέλω, όνειρα κλπ Οκ μαλάκα μου... γιατί?
Όχι μόνο γιατί, αλλά και τι? Τι σκατά όνειρα? Τι σκατά προσωπικότητα, θέλω κλπ κλπ? Ποιος είναι σίγουρος πως έχει προσωπικότητα, για να'χουμε καλό ερώτημα? Ποιος είναι σίγουρος για τον εαυτό του πως έχει προσωπικότητα δική του ξεχωριστή και πως δεν είναι απλώς ένα άθροισμα άλλων προσωπικοτήτων, που με τη σειρά τους είναι ένα άθροισμα άλλων και πάει λέγοντας, μέχρι την εποχή που για να έχεις προσωπικότητα αρκούσε απλώς μια αξιόλογη μυϊκή δύναμη και η ικανότητα να ανοίγεις κεφάλια...
Ποιος είναι σίγουρος πως έχει όνειρα και πως τα όνειρα αυτά είναι τα δικά του και όχι αυτά του εμμέσως, ή άμεσα του επιβάλλονται από τρίτους? Από την πουτάνα την κοινωνία, από τους γονείς, από φίλους, από... , από... και πάει λέγοντας? Εγώ δεν είμαι σίγουρος... Να σου πω την αλήθεια, όχι απλώς δεν είμαι σίγουρος για το αν έχω δικά μου όνειρα... δεν είμαι σίγουρος αν έχω καν όνειρα... Γιατί οκ, λέω πως θέλω το τάδε και το δείνα... τι σκατά όμως κάνω γι'αυτό? Τι προσπάθεια, τι στερήσεις, τι αγώνα? Να σου απαντήσω? Τίποτα... Παπάρια... Δεν ξεβολεύω την κωλάρα μου... κάθομαι στ'αυγά μου και παπαρολογώ... ουυυ μερικές φορές μάλιστα αισθάνομαι και γαμάτος που παπαρολογώ τόσο όμορφα... θέλει τέχνη και μεράκι η παπαρολογία αδερφέ!
Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να κοιτάξεις τον εαυτό σου σαν ένας τρίτος, έχοντας τις γνώσεις των ενδόμυχων σκέψεών σου όμως παράλληλα και να τον γαμήσεις στο κράξιμο... Γιατί του αξίζει... Γιατί το κέρδισε και το κερδίζει καθημερινά το κράξιμό του ο εαυτούλης σου... Αλλά δεν πρέπει να μείνεις εκεί...
Αν μείνεις εκεί το μόνο που έκανες είναι να δώσεις στον εαυτό σου το άλλοθι πως, οκ είμαι ο μαλάκας που είμαι αλλά τουλάχιστον το ξέρω και με κράζω... και αυτό είναι μεγάλη παγίδα... αυτό είναι το μεγάλο βόλεμα... Το δύσκολο είναι να κουνήσεις την κωλάρα σου από τον μαλακό καναπέ που έχει πάρει το σχήμα της με τη μορφή λακκουβίτσας και να τον βάλεις να κάτσει ωσάν το φακίρη πάνω σε πυρωμένα καρφιά... και όχι τις φλωριές με τα πολλά καρφιά που κάνουν οι φακίρηδες και μοιράζεται πάλι το βάρος σε σχετικά μεγάλη επιφάνεια οπότε δεν πονάει η κωλάρα σου... όοοοχι, σε λίγα και εκλεκτά καρφάκια, να μπούνε μέσα στο κρέας να σε τσούξει το κωλομάγουλο και να αρχίσεις να τρέχεις σαν τον Βέγγο... να τρέχεις και να μη φτάνεις... και κάθε που νομίζεις πως έφτασες, να ξαναβγάζεις κάτω από τον καναπέ το αναδιπλούμενο, έξτρα βολικό στο πακετάρισμα σετ καρφιών, τώρα και με καρφιά που ανανεώνονται, να το βάλεις στην πρίζα να πυρώσει και να επαναλάβεις το κάψιμο - τρύπημα κωλομάγουλου, μπας και ξαναρχίσεις να τρέχεις...
Γιατί είτε το θες είτε όχι, η γαμημένη η ζωή μόνο ως τρέξιμο μπορεί να είναι γόνιμη... αλλιώς βαλτώνει και σαπίζεις... και μπορεί να το πάρεις πρέφα πολύ αργά... κι αν συνειδητά γουστάρεις το βάλτο γιατί το νερό του είναι πιο ζεστό... ε οκ... καλό σάπισμα...
Πάω να βρω πριζούλα... κάτι πρέπει να κάνω... αλλά τι? τι? τι σκατά? Ποιος θα μου πει? Τα καρφιά έχουν την απάντησή σου... Εσύ όμως πρέπει να τα διαλέξεις... Υπάρχεις εσύ?
Ζαλίστηκα... Φαύλος κύκλος... Ας αλλάξω κανάλι... καλά είναι εδώ στον καναπέ...


Άντε και γαμίδια...

10 Comments:

Blogger Lee said...

Ειναι η ανικανοποιητη φυση & η απεραντοσυνη του μυαλου μας που γεννα αυτες τις αμφιβολιες.
Εγω παντως αρκετα τσουρουφλισα τον κωλο μου, τωρα λεω να κλωσσησω τα αυγα μου. Ισως κατι καλο σκασει απο μεσα τους. Τσιπ, τσιπ!

30/5/07 12:30  
Anonymous vertheros said...

h ousia den einai na trexeis alla na gnwrizeis pros ta pou trexeis kai giati. o ka8orismos tou stoxou einai aparaithth proupo8esh kai to ta3idi pros auton sun8etei thn a3ia mas. to alago tre3imo einai mageutiko sta aloga alla afeles kai e3eutelistiko gia ton an8rwpo.

30/5/07 13:34  
Blogger EggGod said...

*WARNING*
Μικρέ...είσαι ένα βήμα πριν τον μηδενισμό. Αν πάρω χαμπάρι ότι βολεύεσαι θα σου χώσω τον καναπέ με τα καρφιά μέσα στον πρωκτεϊκό σου χώρο. Και δεν αστειεύομαι. Είσαι πολύ έξυπνος για να αράζεις.
Ξεκούνα!

(Η αλήθεια είναι πως δεν ανησυχώ για σένα. Απλά είπα να το παίξω μεγάλος και σοφός.Ουστ!)

30/5/07 14:11  
Anonymous lifewhispers said...

Δε σε καταλαβαίνω γιατί τρέχω. Αλλά όπως πολύ σωστά ειπώθηκε σε προηγούμενο σχόλιο, δεν είμαι ακριβώς σίγουρη προς τα που.....και γιατί. Μάλλον για κάτι καλύτερο. Σε ζηλεύω πάντως. Θέση στον καναπέ υπάρχει έξτρα;

30/5/07 14:31  
Blogger it is said...

lee... τσίμπα ένα καρφάκι στον κώλο και τρέχα! :p

verth τα καρφάκια μπορείς να τα πάρεις σαν τους διάφορους στόχους που μπορεί να έχει ο καθένας μας... και αυτό δεν είναι επινόηση κατόπιν εορτής ώστε να σου απαντήσω... είχαν συμβολικό ρόλο εξ'αρχής :p


eggod θα τα πούμε από κοντά γιατί έχω αρχίσει να ανησυχώ εγώ ο ίδιος για πάρτη μου...



lifewhispers... δεν είναι καθόλου αξιοζήλευτη η θέση του καναπέ... σκάσε και τρέχα λοιπόν :p

30/5/07 16:28  
Blogger thrills said...

οι τύποι που έσπαγαν κεφάλια τα χρόνια τα παλιά δεν άραζαν σε καναπεδάρες αλλά σε κοτρώνες. το βούλιαγμα στον καναπέ όταν γίνεται hobby πάει πακέτο με πολλά δεινά: tv, fastfood, παχυσαρκία, προβλήματα στο κυκλοφορικό, μυαλό πουρέ και κώλο τηγανίτα. είναι ωραίος όμως, θα συμφωνήσω μαζί σου...ιδιαίτερα όταν σκέφτεσαι ότι τρέχεις κυνηγώντας τα όνειρά σου

30/5/07 16:56  
Blogger JoaN said...

"Ποιος είναι σίγουρος για τον εαυτό του πως έχει προσωπικότητα δική του ξεχωριστή και πως δεν είναι απλώς ένα άθροισμα άλλων προσωπικοτήτων, που με τη σειρά τους είναι ένα άθροισμα άλλων και πάει λέγοντας,"-> safws eimaste a8roisma allwn proswpikothtwn oloi mas!
oso gia ta ypoloipa... shkwnoun kafe, tsigaro, fai de 3erw oti boleyetai o ka8enas:P = einai megalo 8ema.

30/5/07 19:40  
Blogger an205 said...

γεννήθηκα χωρίς να θέλω θα πεθάνω χωρίς να θέλω αφήστε με να ζήσω όπως θέλω............ λέω εγώ τώρα με το φτωχό μου το μυαλό.....

31/5/07 08:27  
Blogger it is said...

thrills ναι, συμφωνώ... ήταν need driven οι τυπάδες... βοηθά πολύ αυτό...
επικέντρωσες λιγάκι στο couch potato, αλλά οκ :p είναι όντως μεγάλη παγίδα να ονειρεύεσαι πως κυνηγάς τα όνειρά σου :)


joan μου, ναι σαφώς είναι μεγάλο το θέμα... δύσκολα συζητιέται από blog... σαφώς και είμαστε άθροισμα ε? ναι αλλά δεν είναι μαλακία αυτό? άσε που εγώ δεν έχω πειστεί πως ισχύει για όλους αυτό... αλλά τέσπα... θέλει πολλά πακέτα τιγάρα και μισή βραζιλία καφέ :p


an205 κατ'αρχάς δε λες εσύ με το φτωχό σου μυαλό... η φράση είναι στάνταρ... :p από την άλλη κι εγώ αυτό λέω... το θέμα είναι κατά πόσο είναι εφικτό αυτό δεδομένου πως ζούμε σε κοινωνίες, με τη στάνταρ τους, τις προκαταλήψεις τους κλπ κλπ... εκεί είναι που προβληματίζομαι... κατά πόσο ρε αδερφέ αυτό το "να ζήσω όπως θέλω εγώ" υφίσταται? Μήπως είναι απλώς στα φτωχά μυαλά όλων μας? οέο?

31/5/07 09:45  
Blogger an205 said...

Δώσε ό,τι έχεις Tsopana Rave

Δωσ' μου λίγη αγάπη
δωσ' μου ένα δάκρυ
δωσ' μου κάτι για να νιώσω πόνο

Δωσ' μου μια αιτία
δωσ' μου μια αμαρτία
δωσ' μου κάτι γαμώ την κοινωνία

Δωσ' μου δυο κατοστάρικα
δωσ' μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ' μου απ' αυτά τα καινούρια τα διακοσάρικα

Είσαι του πόνου μου η αιτία
είσαι ένα βάρος στην κοινωνία
είσαι η καμπούρα που'χω στην πλάτη μου

Είσαι του ξεπεσμού μου η αιτία
είσαι του κόσμου η αηδία
αλλά αμα θέλεις δωσ' μου δυο κατοστάρικα

Μες στα σοκάκια γυρνώ
δεν έχω τίποτα επάνω μου
ούτε ρούχα ούτε ομπρέλα ούτε πατρίδα

Τρεις μέρες βρέχει τώρα
και μου 'χουν σπάσει τα νεύρα
δεν έχω πού να κάτσω από κάτω
πού να κάτσω; είναι όλα πιασμένα

Δεν έχω ούτε έναν κασμά
να σκάψω το λάκκο μου
γαμώ την κοινωνία μου
θα πάω ν' ανεβώ σ' ένα βουνό
και θα σας βλέπω όλους από ψηλά

Θα βλέπω εσάς και τη μιζέρια σας
αλλά δε θα σας έχω ανάγκη

Γιατί είμαι ο Χουλκ....

1/6/07 07:29  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker