Thursday, November 22, 2007

Παιχνίδια αυτολύπησης...

Αναρρώνεις από προσπάθειες που σε άφησαν άρρωστο? Γεύεσαι τα μήλα που δεν έπρεπε ποτέ να δοκιμάσεις? Καταπιάνεσαι με άσκοπα σκιρτήματα? Τι επί τέλους κάνεις και δε βλέπεις τον τοίχο που σε πλησιάζει με ταχύτητες τρομαχτικές?
Αφειδώς σκορπάς το χρόνο και την ουσία σου σε ανούσιες περικοπές, παραλλαγές του σήμερα. Σε πιάνουν ύστερα τα υπαρξιακά σου και στοχάζεσαι με βλέμμα περίλυπο και ύφος που παραπέμπει σε γάτες βρεγμένες. Γιατί? Τι έκανες να αλλάξεις αυτά που σε ενοχλούν? Είναι το ίδιο ερώτημα ξανά και ξανά. Τι κάνεις για να αλλάξεις αυτά που λες πως θέλεις να αλλάξεις? Ο χρόνος δε σε ρωτάει αν θα περάσει και πότε. Απλώς περνάει. Εσύ τον αφήνεις να περνάει ανεκμετάλλευτος, ή μάλλον αναξιοποίητος. Είμαι σίγουρος πως το κάνεις για να μπορείς μετά με καθαρή συνείδηση να έχεις λόγο αυτολύπησης. Είναι ένα όμορφο παιχνίδι που σε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο πουθενά. Θα πεθάνεις βρε μαλάκα και λίγο πριν αφήσεις την τελευταία σου πνοή, εκεί που θα περνάει η ζωή σου σαν ταινία μπροστά από τα πεταγμένα έξω μάτια σου, θα βάλεις τα κλάματα από μέσα σου πως δεν έκανες ποτέ τίποτα.
Τη στιγμή που πεθαίνεις, η διαύγεια της συνείδησής σου, δε θα σε αφήσει να παίξεις το παιχνιδάκι "γλύφω πληγές και κλαίω άδαρτος". Εκείνη την ώρα θα είσαι αμείλικτος με τον ίδιο σου τον εαυτό. Όσο της γλίστρας και να ήσουν στη μίζερη ζωούλα σου. θα σε κοιτάξεις και θα σου αποδώσεις τα του Καίσαρος... μόνο που αυτή τη φορά θα πονέσει πραγματικά, δε θα είναι το κλασικό σου παιχνιδάκι του αναίμακτου πόνου. Η καρδιά σου θα σφιχτεί και θα φύγεις με την τελευταία σου ανάμνηση να σ'έχει καταβαραθρώσει... Δε σε λυπάμαι καθόλου όμως, δε θα σου χαϊδέψω την πλατούλα, δε θα σου πω πως οι άλλοι είναι οι κακοί κι εσύ ο καημένος, δε θα φταίει η κακή η κενωνία, δε θα σου πω καν τίποτα. Μονάχα θα σε κοιτάξω στα μάτια βαθιά και θα ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ και τι σημαίνει τούτο το βλέμμα μου... θα σου ξεσκίσω το είναι σου. Θα σου σκάσω τη φούσκα σου και θα μείνεις απροστάτευτος, με το ανεκπαίδευτο δερματάκι σου εκτεθειμένο στο περιβάλλον και όχι προστατευμένο από το θερμοκήπιο που με σύστημα έστησες γύρω σου κι εσύ και οι ακίνδυνοι και άγευστοι γονείς σου πριν από σένα. Δεν έχεις χάσει ούτε μια στάλα αίμα και θες να λέγεσαι και άνθρωπος ζωντανός.
Όσοι ζουν ματώνουν. Όσοι ζουν πονάνε πριν εκτοξευθούν στους ουρανούς της απόλαυσης. Όσοι ζουν κοιτάζουν τον εαυτό τους από απέναντι στα μάτια. Σταμάτα να ξύνεις τις πληγές σου για να τις γλύψεις μετά, πέτα κι αυτά τα παράσιτα που σε βοηθάνε στην εξάρτησή σου, ντύσε την αύρα σου με περηφάνια και δύναμη πίστης στις δυνάμεις σου. Δεν υπάρχει δε μπορώ, δεν υπάρχει δε γίνεται, δεν υπάρχει αμφιβολία, δυσκολία, εμπόδιο, κατάσταση που δε μπορείς να υπερκεράσεις. Μόνο δικιολογίες υπάρχουν. Πέτα τες. Αγάπα σε. Μάτωσε μαζί μου κι έλα να ξεκινήσουμε να κλωτσάμε ο ένας τον κώλο του άλλου κάθε που βολευόμαστε, μπας και πάμε μπροστά.
Ανθρώπους να ενώσουμε τις δυνάμεις μας ψάχνω. Όχι ανθρώπους να ενώσουμε τις αδυναμίες μας. Από αυτήν την αρρώστια έχω θεραπευτεί.


ΥΓ. Το πρόσωπο το οποίο τα ακούει παραπάνω είναι φανταστικό...
ΥΓ2 Ίσως και να μιλάω στον εαυτό μου βεβαίως βεβαίως... (ασυνείδητα όμως και όχι συνειδητά...)
ΥΓ3 Σε όλους τους φίλους που σκίζονται ακολουθώντας κάποιο όνειρό τους, πάντα δυνατοί, πάντα είμαι εδώ για εσάς και εσείς για μένα και το ξέρω.
ΥΓ4 Ρε άντε γαμήσου που σοβάρεψες τόσο να πούμε και μας το παίζεις και κάπως...
ΥΓ5 Πορδές στον άνεμο rule! Ακόμη κι αν ο άνεμος γυρίσει και τις φας στη μούρη :)

13 Comments:

Blogger Loth said...

ΟΣΟΙ ΖΟΥΝ ΠΟΝΑΝΕ...
ΚΑΝΕ ΠΙΣΩ ΓΙΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΕΚΤΟΞΕΥΘΩ....

ΧΜΜΜ..ΟΧΙ ΠΙΣΩ..ΠΛΑΙ ΚΑΝΕ ΠΛΑΙ..ΠΙΣΩ ΑΣΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!
ΜΕΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΣ

22/11/07 13:16  
Blogger it is said...

lol... καλή εκτόξευση :)

22/11/07 13:18  
Blogger genna said...

κάτι σπουδαίο μας είπες, αλλά δεν τα λες σε σένα,
στο γ@μημένο τον άνεμο τα λες μπας και τ' ακούσει ποιός...
Καλημέρα... νεύρα έχω, είδες πως φαίνεται και διαβάζω κι εσέ και μούρχεται να πάρω φόρα...
φυλάξου... θα σκάσει φιλί δίπλα σου.

22/11/07 13:42  
Blogger Crazy Chef said...

οι κυκλοι ενιοτε περνανε απο τη λασπη για να καταλαβουν την σημασια του καθαρου αερα

22/11/07 20:30  
Blogger deadend mind said...

Το αντέγραψα στο word, έκανα μπολντ διάφορα και το τύπωσα. Διάνα. Ένα πράγμα θέλω μόνο να πω. Οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε «αυτολυπούμενους» και μη. Οι άνθρωποι ζουν στιγμές αυτολύπησης και μη. Αυτή η αρρώστια επανέρχεται σαν το κρύωμα. Η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων έγκειται στην ευκολία με την οποία θα επιτρέψεις στην αρρώστια να σε χτυπήσει, και στο χρόνο που θα την αφήσεις να μπαστακωθεί εκεί και να σε ελέγχει. Και από τη στιγμή που από οτιδήποτε φεύγει το άσπρο-μαύρο και μπαίνει ο παράγοντας γκρι, τα πάντα γίνονται πιο δύσκολα. Πιο περίπλοκα.
Σκέφτομαι και κάτι άλλο αλλά δεν το έχω διαμορφώσει ακόμα σα σκέψη και μπορεί να επανέρθω.
Αν διαβάζεις αυτά που γράφω και από μέσα σου σκέφτεσαι «δικαιολογίες» πες το μου.
Φιλί.

23/11/07 15:19  
Blogger it is said...

genna καλησπέρες :) Ελπίζω να σου έχουνε περάσει τα νεύρα! :p


chef πάντα το κάνουν αυτό οι κύκλοι... το θέμα είναι να μην κολλάνε στη λάσπη επειδή είναι ζεστά και υγρά... :p


deadend κόλλησες σε κάτι χωρίς λόγο... εννοείται πως όλοι περνάμε απίο τέτοιες φάσεις... μιλούσα για αυτούς που κάνουν αυτές τις φάσεις στάση ζωής... :) Θα τα πούμε και από κοντά όμως :)

23/11/07 15:32  
Blogger Crazy Chef said...

ε ναι αλλα οφειλει να περασει κι απο κει, δεν κατακρινουμε ακομα και το περασμα....

23/11/07 15:53  
Blogger Crazy Chef said...

ε ναι αλλα οφειλει να περασει κι απο κει, δεν κατακρινουμε ακομα και το περασμα....

23/11/07 15:53  
Blogger an205 said...

Όμηρος

Όμηρος σε ελπίδες και όνειρα άλλων
ράγες που έχουν ήδη στρωθεί
ταξίδι που ερήμην σου έχει δρομολογηθεί
σαν τρένο η ζωή σου τρέχει
τον επόμενο σταθμό περιμένεις
βλέποντας τοπία να εναλλάσσονται
σε ξέφρενο ρυθμό σαν ταινία
όπου δεν συμμετέχεις κι απλά παρακολουθείς
εφησυχασμένος το ευτυχές τέλος περιμένοντας
συνεχίζεις να ανέχεσαι να υπομένεις χωρίς να αντιδράς
χωρίς να προσπαθείς να αποδράσεις
χωρίς να συνειδητοποιείς
ότι δεν είσαι συ που κινείσαι μπροστά
αλλά η ζωή που εσένα προσπερνά
έτσι ξαφνικά γυρνάς μια μέρα και κοιτάς
μα τώρα είναι αργά την ζωή που έφυγε να ζητάς

23/11/07 16:20  
Blogger Lee said...

Ωραίος. Οτι πρεπει για "καλημέρα" βασικά :)

23/11/07 20:55  
Anonymous m13 said...

δλδ άμα δεν ήταν αυτά τα Υ.Γ., θα έλεγα ότι υπερστροφάρεις !

:)

24/11/07 01:03  
Blogger ceralex said...

Το πρόσωπο που ακούει τα παραπάνω αυτές τις μέρες, για μένα, είναι υπαρκτό και ευχαριστώ γιατί κάτι σαν απάντηση μοιάζει σε μια ερώτηση που εκείνος δεν απάντησε ποτέ!

Ωραια η βόλτα από δω...

24/11/07 04:26  
Blogger it is said...

chef... από το κείμενο κατάλαβες πως εννοώ και αυτούς που απλώς κάνουν πέρασμα? :p


an205... κλασικά επικός σχολιαστής αγόρι μου! :) καλημέρες ρε!



lee καλημέρα :)



m13... πρώτον χαίρομαι που πέρασες πάλι μετά από τόσο καιρό... δεύτερον ελπίζω να την παλεύεις εκεί που είσαι... είναι ψιλογάματα γενικώς το ξέρω... τρίτον... δηλαδή λόγω υστερόγραφου τι? υπερστοκάρω? :p Τέσπα... ακλημέρες ρε :)


ceralex... καλό είναι να κόβεις από τέτοια άτομα :) Μόνο να σε τραβήξουν κάτω μπορούν... εσύ δεν πρόκειται ποτέ να τα τραβήξεις στο φως... δε θέλουν :) Καλωσήρθες και ελπίζω να γουστάρεις και να μείνεις :)

26/11/07 10:16  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker