Wednesday, December 05, 2007

Άρχισαν τα όργανα...

Αρχίζουνε τα κλαπατσίμπαλα να ηχούνε δυνατά. Αρρωστημένες μαύρες χήρες, οργιάζουν στων πλακών τις άκρες. Νυχοπατώντας σε τριχωτές απολήξεις ουρλιάζουνε ερωτικά κοντσέρτα.
Χωμάτινες αιχμές ανοίγονται στο διάβα της οργής του άβατου αιθέρα. Ανακράζουνε τα μάτια τους τα φιλντισένια ωιμέ!
Αρχίζει ο χορός του χώρου να ζαλίζει στις χιλιάδες του στροφές τα πλανεμένα μεθυσμένα εργόχειρα, ανοίγοντας παλιούς λογαριασμούς από κακούς του φίλους, οργιάζει η απάθεια που μεταφράζεται σε χέρια θνησιγόνα, που τοξικά αισθήματα πυροδοτούν και θρέφουν.
Οι ματιές διασταυρώνονται, οι σκέψεις σχηματίζουν στου απείρου το κενό διαξιφισμούς που και το μαύρο το ίδιο πληγώνουν και αιμορραγεί σε χρώμα μπλε. Τι είδες?
Είδα τα χείλη του τα μαύρα να κουνιούνται, μα δεν εβγάζανε φωνή, μονάχα μένος. Ευπροσήγορα μιλούσε παρά ταύτα και μειλίχια χαμογελούσε προτού κατέβουνε χεριές χεριές οι κεραυνοί. Ανώμαλα πεδία μάχης γέμιζαν με αίματα και σκέψεις σκοτωμένες, αρχηγοί και υποτελείς στην ίδια μοίρα ενωμένοι, σφιχταγκαλιάζονταν στο θάνατο και πέφτοντας η θυμωμένη από τη μάχη ουσία τους κατάπινε μεμιάς.
Πλούσια λήμματα λούζουν τις κορυφές του απόμακρου, τα σκούρα τους τιμόνια ακυβέρνητα γυρνάνε με ορμή, από μακριά οι βαλκυρίες ξεφωνίζουν με χαρά... Ακόμη μία μέρα ηδονής θανάτου, κόσμου, ερήμων τόποι, αποκρινόμενοι σε μισερές αιτήσεις και αιτιάσεις αβασάνιστες κορμών αυθάρτων, κοίμιζαν τις ώρες βασανιστικά. Αχόρταγες κλαγγές σε καθορίζουν πάνω σε όρμους χτυπημένους από λυσσασμένα κύματα κι ανέμους.
Σύρε τα βήματα σου προς το άγνωστο.

8 Comments:

Blogger noesis said...

Βασικα ναι ειναι παντου και γυρω μας καθε μερα καθε ωρα καθε στιγμη..Εχουμε βρομησει απο αυτην...Γαμημενη απαθεια..Αλλα ο πολεμος δεν χαθηκε ακομα!!!!VERY GOOD!! :)))

5/12/07 14:03  
Blogger it is said...

:) thanks... αν και δεν είχε ιδιαίτερο θέμα το ποστ :)

5/12/07 14:20  
Blogger an205 said...

ΠΑΡΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΡΟΥΣΗ

Σ` αγαπώ ουρλιάζοντας

Αν έρθεις επιτέλους να μου πεις τι συμβαίνει
Θα ανοίξω το μυαλό μου
Θα φωτίσω τη σκιά μου με το φως που μπαίνει
Θα ξεχάσω το παρελθόν μου
Πρόσεξε τι θα πεις. Πρόσεξε τι θα κάνεις.
Πρόσεξε πώς θα ζήσεις. Πρόσεξε πώς θα πεθάνεις.
Σ` αγαπώ!

Στα ψέματα να ψάξεις την αλήθεια μου
Στα σκουπίδια τη ζωή μου
Όταν έρθεις να γευτείς τα παραμύθια μου
Και να σώσεις την ψυχή μου
Όμως πρόσεξε μη μ` αντικρίσεις
Πρόσεξε κι αν πετρώσεις
Γρήγορα να με φτύσεις
Γρήγορα να με προδώσεις.
Σ` αγαπώ!

Δικιά μου είναι η βροχή που τρυπάει τα εσώψυχά σου
Πεινάω στ` αλήθεια. Πεινάω πολύ.
Θέλω να φάω την καρδιά σου.
Πόσο σε θέλω πόνεσέ με
Ζήτα μου να ιδρώσω.
Θλίψε με. Φόβισέ με.
Κάνε με να τελειώσω.
Σ` αγαπώ!...

5/12/07 15:00  
Blogger it is said...

Δηλαδή τώρα αλήθεια θες να σε κάνω να τελειώσεις ρε an? :p κι εγώ σ'αγαπώ πάντως αν και δεν το ουρλιάζω... :p καλησπέρες ρε :)

5/12/07 15:24  
Blogger thrills said...

εκεί που λες, πάει αυτό το παιδί, το φάγαν τα καλώδια σκάει με 4 ποστ καπάκι!

γουέλ νταν qp

5/12/07 15:58  
Blogger EggGod said...

Αρχηγέ μπορεί να μη σχολιάζω αλλά ξέρεις ότι σε διαβάζω ανελλιπώς ε; Απλά σε αυτόματες γραφές δεν έχω τι να πω γιαυτό σκάω. Το ίδιο ισχύει κ για την karyatidoula μας. Keep it up guys!!!

6/12/07 13:34  
Blogger karyatida said...

it is μου από που να αρχίσω και που να σταματήσω!
σουρεαλιστική καταιγίδα ποιητικών λέξεων φράσεων κι εκφράσεων...
γα μά το!

Egggod... :)))))))
φιλιά! ;)

6/12/07 15:20  
Blogger Lee said...

Προσοχή! Ακολουθει κοινοτυπο σχολιο:
"θα συμφωνησω με τον Αυγοθεό" ;)

7/12/07 09:24  

Post a Comment

Links to this post:

Create a Link

<< Home

eXTReMe Tracker